ระบบเงินล้านทำงานแล้ว

“ถ้าคิดว่าการส่งใบหย่ามาให้ฉันในวันที่ตระกูลตกต่ำจะทำให้ฉันดูแย่ลงได้... คุณคงประเมินความสามารถในการ ‘ปัดกวาดขยะ’ ของฉันต่ำไปหน่อยนะคะ คุณชายหาน” เสียงของหลินเฟยเฟยราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอวางใบหย่าที่ขยำจนยับเยินลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงในห้องรับรองของคฤหาสน์ที่เหลือเพียงชื่อ สายตาของเธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสมเพช แววตาของเธอไม่ได้มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเย็นชาที่ทำเอาหานจื้อเทียนถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง “เฟยเฟย... อย่าทำตัวไร้สาระไปหน่อยเลย” หานจื้อเทียนแค่นหัวเราะ ปลดเนกไทออกอย่างหงุดหงิด “ตระกูลหลินล้มละลายแล้ว หนี้สินท่วมหัวขนาดนี้ เธอไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษขนมปังกินด้วยซ้ำ ยอมเซ็นซะเถอะ อย่างน้อยฉันก็ยังใจดีพอจะจ่ายค่าเลี้ยงดูรายเดือนให้เธอ... ในฐานะ ‘นางบำเรอ’ เก่าที่เคยรู้จัก” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันที คาร์ลอสที่ยืนอยู่ข้างหลังเฟยเฟยขยับตัวเพียงเล็กน้อย แรงกดดันมหาศาลจากมาเฟียหนุ่มทำเอาหานจื้อเทียนต้องขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่เฟยเฟยกลับยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดู ‘ร้าย’ และ ‘แพง’ จนน่าขนลุก [ติ๊ง! ตรวจพบความต้องการของโฮสต์: เปิดใช้งานระบบ ‘เปย์ทะลุมิติ’] [ภารกิจแรก: ตบหน้าคนอวดดีด้วยความรวย! สั่งสอนจอมทระนงที่ดูถูกเงินทองให้รู้ซึ้งถึงคำว่า ‘เหนือฟ้ายังมีหลินเฟยเฟย’] [รางวัลภารกิจ: ทุนตั้งต้น 100 ล้านเหรียญทอง และปลดล็อกบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด] “นางบำเรอเหรอคะ?” เฟยเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูที่เพิ่งปรากฏขึ้นในมือโดยไม่มีใครสังเกตเห็น “คาร์ลอสคะ... ช่วยประเมินค่าสินทรัพย์ของบริษัท ‘หานกรุ๊ป’ ให้ฉันหน่อยค่ะ” คาร์ลอสขยับแว่นสายตา นัยน์ตาสีเข้มฉายแววสนุกสนาน “ตามราคาตลาดปัจจุบัน หานกรุ๊ปมูลค่าประมาณ 85 ล้านเหรียญทองครับคุณหนู และดูเหมือนว่าพวกเขากำลังต้องการเงินทุนหมุนเวียนอย่างหนักเพื่อดีลโครงการท่าเรือฝั่งตะวันออก ไม่อย่างนั้น... หุ้นจะดิ่งลงเหวภายใน 24 ชั่วโมง” หานจื้อเทียนหน้าซีดเผือด “พวกเธอจะทำอะไร! จะขู่กรรโชกฉันเหรอ? ยัยผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอจะเอาเงินจากไหนมาซื้อหุ้นของฉัน!” เฟยเฟยไม่ตอบ เธอเพียงแค่เลื่อนนิ้วผ่านหน้าจอระบบที่คนอื่นมองไม่เห็น นิ้วเรียวสวยกดตกลงอย่างมั่นใจ [ระบบ: โอนเงิน 100 ล้านเหรียญทองเข้าบัญชีธนาคารส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว] เสียงแจ้งเตือนข้อความจากธนาคารระดับโลกดังสนั่นในห้องรับรองที่เงียบกริบ เฟยเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เธอเดินเข้าไปใกล้หานจื้อเทียนจนเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่น่าเกรงขาม “หนึ่งร้อยล้าน... พอไหมคะสำหรับค่า ‘เศษขนมปัง’ ที่คุณว่า?” มือของเธอตบลงบนอกเสื้อสูทของหานจื้อเทียนเบาๆ แต่ทุกจังหวะคือการเย้ยหยัน “ฉันไม่ได้จะขู่คุณหรอกค่ะ ฉันจะ ‘ซื้อ’ ทั้งบริษัทของคุณ แล้วไล่คุณออกไปเป็นคนตกงานข้างถนนเหมือนที่พยายามจะทำกับฉันยังไงล่ะคะ” หานจื้อเทียนสั่นเทาด้วยความโกรธและอับอาย “เธอ... เธอไปเอาเงินมาจากไหน! นี่มันเป็นไปไม่ได้!” “ความล้มเหลวของคนอื่น คือความบันเทิงของฉันค่ะ” เฟยเฟยหันไปหาคาร์ลอส “จัดการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในตลาดให้หมดภายในสิบนาทีนี้ อย่าให้เหลือแม้แต่หุ้นแม่เดียว ให้คุณชายหานรู้ว่าโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเงิน... ใครกันแน่ที่เป็นพระเจ้า” คาร์ลอสก้มศีรษะลงเล็กน้อย “น้อมรับคำสั่งครับ” หานจื้อเทียนพยายามจะคว้าแขนเฟยเฟย แต่คาร์ลอสกลับรวดเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของชายหนุ่มไว้แน่นแล้วบิดเพียงนิดเดียวจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ทำเอาหานจื้อเทียนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นทันทีด้วยความเจ็บปวด “อย่าบังอาจใช้มือสกปรกของคุณแตะต้องตัวคุณหนูของผม” คาร์ลอสกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเลขาฯ ส่วนตัวของหานจื้อเทียนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุด “คุณชายครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นหานกรุ๊ปถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในพริบตาเดียว บอร์ดบริหารกำลังประกาศถอดถอนคุณออกจากตำแหน่งซีอีโอ... และ... และมีคำสั่งด่วนให้คุณออกจากตึกเดี๋ยวนี้ครับ!” เฟยเฟยยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสายตาสมเพช เธอหยิบเอกสารใบหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาหานจื้อเทียนที่นั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น “คุณชายหาน... อ้อ ต้องเรียกว่า ‘อดีตคุณชาย’ สินะคะ” เฟยเฟยขยับยิ้มหวานหยาดเยิ้ม “หวังว่าคุณจะชอบ ‘ของขวัญ’ ชิ้นแรกที่ฉันมอบให้นะคะ เพราะหลังจากนี้... ชีวิตของคุณจะไม่ได้ง่ายเหมือนการดูถูกคนอื่นแบบเมื่อกี้แน่นอน” เธอกำลังจะหันหลังเดินจากไป แต่แล้วเสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังกระหึ่มขึ้นจากลานกว้างหน้าคฤหาสน์ ลมพัดแรงจนหน้าต่างห้องรับรองสั่นไหว เมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอก็พบกับภาพที่ทำให้แม้แต่ตัวเธอเองยังต้องประหลาดใจ... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำสนิทตราสัญลักษณ์ตระกูลที่สาบสูญไปนานหลายทศวรรษกำลังลดระดับลงจอดอย่างสง่างาม ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูททหารเต็มยศก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ พร้อมกับผู้ติดตามนับสิบคนที่คุกเข่ารอรับอยู่เบื้องล่าง เขาเงยหน้าขึ้นมองที่หน้าต่างห้องรับรอง สายตาที่ทรงอำนาจนั้นจ้องมาที่เฟยเฟยโดยตรง พร้อมกับคำพูดที่เล็ดลอดผ่านเสียงใบพัดดังสนั่น “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ท่านทายาทที่แท้จริงของตระกูลหลิน” เฟยเฟยชะงักไป ความลับที่เธอได้รับจากระบบดูเหมือนจะยังไม่ครบถ้วน... แล้วเธอจะทำอย่างไรเมื่อโชคชะตาที่แท้จริงกำลังมาเคาะประตูบ้าน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความแซ่บในตอนนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!