ตามล่าคนบงการ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะไม้สักเก่าครึ้มดังสนั่นห้องทำงาน รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายเบาะนุ่ม มือเรียวเรียบลื่นยกถ้วยชาสมุนไพรกลิ่นดอกเก๊กฮวยป่าขึ้นจิบช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งกวาดมองเอกสารลับในมือของสามีหนุ่มด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "พวกมันไม่ได้ทำกันแค่ลำพังค่ะคุณภรรยา... เส้นทางการเงินก้อนนี้ถูกฟอกผ่านสหกรณ์การเกษตรอำเภอ แล้วไหลเข้าบัญชีชื่อนอมินี ซึ่งเชื่อมโยงโดยตรงกับสำนักงานทนายความของลุงคุณ" เสียงทุ้มต่ำของพันตรีภูผาเอ่ยขึ้น นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันตามสัญชาตญาณนายทหารหน่วยรบพิเศษที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน แม้ในยามนี้เขาจะสวมชุดเสื้อเชิร์ตผ้าลินินสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นสมส่วน แต่รัศมีคุกคามรอบตัวก็ยังคงแผ่ซ่าน ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือหนาวางทابบนพนักเก้าอี้ของภรรยา ราวกับต้องการโอบล้อมและปกป้องเธอไว้ในอาณาจักรของเขาคนเดียว รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง "หึ... คิดไม่ถึงเลยนะคะว่าญาติผู้พี่สายบุญธรรมที่ชอบทำตัวเป็นคนถือศีลเข้าวัดฟังธรรมทุกวันพระ จะแอบสูบเลือดสูบเนื้อจากโครงการหลวงและแปลงผักออร์แกนิกของไร่เรามานานแรมปี แถมยังกล้าส่งคนเข้ามาวางยาแปลงผักสลัดไฮโดรโปนิกส์ล็อตส่งออกต่างประเทศเมื่อเดือนก่อนอีก หวังจะให้ไร่เราล้มละลายแล้วกว้านซื้อที่ดินราคาถูกสินะคะ" หญิงสาววางถ้วยแบล็กทีลงกระทบจานรองเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาพราวระยับด้วยความท้าทาย มิติลับในห้วงจิตสำนึกสั่นไหวเล็กน้อย ปลุกเร้าให้สมองเพชรของอดีตเชฟสาวทำงานด้วยความเร็วสูง "แล้วเราจะปล่อยให้พวกมันเล่นละครลิงต่อไหวเหรอคะ ผู้กอง?" รินรดาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงหวานหยด แต่แววตากลับคมปลาบ "สำหรับคนพวกนี้ การติดคุกยังถือว่าสบายเกินไปค่ะที่รัก" ภูผายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "ผมสืบจนเจอเซิร์ฟเวอร์สำรองที่พวกมันใช้เก็บหลักฐานการทุจริตทั้งหมดแล้ว อยู่ที่รีสอร์ทลับเชิงเขาอีกฝั่ง... คืนนี้ เราจะไป ‘เยี่ยม’ พวกเขาพร้อมกับของขวัญชิ้นใหญ่กัน" ไร่ผักออร์แกนิกยามค่ำคืนเงียบสงบ ไอหมอกจางๆ ลอยคลอเคลียยอดเขา ทว่าในครัวไม้ไผ่หลังใหญ่กลับอบAอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศย่างไฟ รินรดายืนอยู่หน้าเตาถ่าน แสงไฟสีส้มสาดกระทบใบหน้าเรียวสวยที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำอาหาร มือเรียวตวัดตะหลิวผัดซอสเคลือบกระดูกหมูคุโรบูตะตุ๋นยาจีนอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งป่าและรากผักชีพริกไทยโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วน นี่คือเมนูเด็ดที่เธอตั้งใจทำไว้รอต้อนรับ ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาในอาณาเขตของพวกเขา "หอมมากค่ะ... กลิ่นนี้ชวนให้หิวจนแทบรอไม่ไหวแล้ว" ภูผาเดินเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันซุกซบลงกับลาดไหล่เนียนสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนจากภรรยา "แต่ผมชักจะไม่แน่ใจแล้วล่ะครับ ว่าระหว่างหมูตุ๋นในกระทะ กับเชฟคนสวยตรงหน้า อะไรจะน่ากินกว่ากัน" รินรดาตีแขนหนาเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ปากหวานตลอดนะคะ! ไปหยิบผักสลัดออร์แกนิกกรอบๆ ในตู้เย็นมาจัดจานได้แล้วค่ะ เดี๋ยวแขกของเราก็จะมาถึงตามนัดแล้ว" สิ้นเสียงคำพูดของเธอ เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคันหรูที่พยายามดับเครื่องยนต์อย่างเงียบเชียบก็ดังแว่วมาจากทางปากทางเข้าไร่ รินรดากับภูผาสบตากันเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มแห่งผู้ชนะผุดขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่พร้อมๆ กัน ทว่า... ในวินาทีที่ภูผาก้าวเท้าออกไปที่ระเบียงเพื่อเตรียมต้อนรับผู้มาเยือน แสงไฟจากไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาที่หน้าบ้าน เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นแหวกความเงียบขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งพุ่งทะยานผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาในครัวพร้อมกับมีดสั้นประกบแววตาดุดันพุ่งตรงมาที่รินรดาโดยไม่ทันตั้งตัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ!