แขกวีไอพีจากเมืองหลวง

"ถ้าคุณคิดว่ารินรดาคนนี้ เป็นแค่เด็กสาวบ้านนอกที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำซ้ำเติมได้ตามใจชอบล่ะก็... คุณคงต้องกลับไปทำการบ้านมาใหม่แล้วล่ะค่ะ, คุณกฤษฎิ์" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาบาดลึกดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศห้องรับรองของ “ไร่รดาออร์แกนิก” ที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ประณีต รินรดายืนกอดอกมองชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงลิบลิ่ว นัยน์ตาคมกริบฉายแววรู้ทันราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงความคิดสกปรกที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มพ Zลอมเปลือกของอีกฝ่าย กฤษฎิ์ นักชิมชื่อดังระดับประเทศและคอลัมนิสต์สายอาหารผู้ทรงอิทธิพล หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายังคงรักษามาดผู้ดีมีระดับเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แม้จะถูกสายตากดดันของหญิงสาวตรึงไว้จนขยับตัวลำบาก ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ถ้วยชาสมุนไพรควันฉุยที่ส่งกลิ่นหอมหวลชวนพิศวง "คุณรินรดานี่ใจร้อนเสียจริงครับ... ผมไม่ได้มาในฐานะคู่กรณี หรือคนที่หวังจะมาดิสเครดิตไร่ผักของคุณเสียหน่อย" กฤษฎิ์ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ แต่เพียงแค่หยดแรกสัมผัสปลายลิ้น ร่างสูงถึงกับชะงักกึก ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด รสชาติหวานล้ำละมุนละไมที่กระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก พร้อมกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านลงสู่ท้อง มันไม่ใช่ชาร้านขายยาทั่วไป... แต่มันคือผลผลิตจากมิติพิเศษที่รินรดาแอบเจือพลังวิเศษลงไปอย่างแนบเนียน! "ชา... นี่มัน..." "ชาอู่หลงผสมดอกไม้ออร์แกนิกสูตรพิเศษของไร่เราค่ะ หวังว่าจะถูกปากนักชิมลิ้นทองคำอย่างคุณนะคะ" รินรดายิ้มรับมุมปาก ขยับตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม ไม่สะทกสะท้านต่อชื่อเสียงที่อีกฝ่ายแบกมาข่มขู่แม้แต่น้อย ในเมื่อตาบ้านี่กล้าบุกมาถึงถิ่นเพื่อขุดคุ้ยเรื่องอดีตอันดำมืดที่พวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อกุเรื่องขึ้นมา เธอก็พร้อมจะต้อนรับด้วย ‘เมนูเด็ด’ ที่จะทำให้เขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของแปลงผักออร์แกนิก ผู้กองภูผาในชุดเสื้อยืดลุยสวนและกางเกงขายาวกำลังยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวจับจ้องเหตุการณ์ในห้องกระจกไม่วางตา ถึงภายนอกเขาจะดูสงบเยือกเย็น แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นและออร่าความกดดันแผ่ซ่านรอบตัว ก็บอกชัดเจนว่าอดีตนายทหารหนุ่มพร้อมจะพังประตูเข้าไปจัดการไอ้แขกไม่速之客คนนี้ทุกเมื่อ หากมันกล้าทำร้ายภรรยาตัวน้อยของเขาแม้แต่ปลายเล็บ "ผู้กองครับ... ทีมงานของทางสำนักพิมพ์และช่องยูทูปสายกินกำลังตั้งกล้องหน้าแปลงผักสลัดแล้วนะ ท่าทางคุณกฤษฎิ์จะจัดหนักสมชื่อจริงๆ" ลุงมิ่ง คนงานเก่าแก่เดินเข้ามาเอ่ยกระซิบด้วยสีหน้ากังวล ภูผาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ สายตายังคงไม่ละไปจากร่างของภรรยา "ปล่อยให้เขาเล่นเกมของเขาไปก่อน... รินรดารับมือได้ แต่ถ้าไอ้หมอนั่นล้ำเส้นเกินไปล่ะก็... ผมนี่แหละจะพาออกไปทิ้งนอกไร่เอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาดทำเอาลุงมิ่งถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวด้วยความเกรงใจ ใครจะไปคิดว่าอดีตผู้กองผู้เคร่งขรึมคนนี้ จะกลายเป็นโรคคลั่งรักภรรยาขั้นโคม่า ชนิดที่ว่าแมลงวันตัวผู้สักตัวก็ยังไม่มีสิทธิ์บินเข้าใกล้รินรดาเกินระยะอันตราย ตัดกลับมาภายในห้องรับรอง กฤษฎิ์วางถ้วยชาลงช้าๆ ความประหลาดใจในรสชาติเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดหน้าจอบทความร่างเตรียมเผยแพร่ ซึ่งพาดหัวข่าวด้วยถ้อยคำรุนแรงเพื่อเรียกเรตติ้ง "คุณรินรดาครับ... คนฉลาดอย่างคุณ น่าจะรู้ดีนะว่ากระแสโซเชียลในยุคนี้มันน่ากลัวแค่ไหน ข่าวลือเรื่องที่คุณเคยถูกไล่ออกจากห้องอาหารดังเพราะขโมยสูตรอาหาร... กับภาพไร่ผักออร์แกนิกที่โตวันโตคืนอย่างไร้เหตุผล ถ้าผมกด 'เผยแพร่' บทความนี้ออกไป ชีวิตใหม่ที่คุณกำลังสร้าง... จะพังทลายลงภายในไม่ถึงสัปดาห์" รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอแท็บเล็ตนั้น เธอเพียงแค่หยิบกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้เล่มเล็กขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างอารมณ์ดี เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ คล้ายเสียงนาฬิกานับถอยหลังของบางสิ่ง "คุณกฤษฎิ์คะ... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องเอา 'ขยะปลอมๆ' มาขู่คู่สนทนาหรอกค่ะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่ากลัว "คุณคิดว่าฉันกลัวกระแสโซเชียลเหรอคะ? เชิญค่ะ... กดเผยแพร่เลยสิคะ แล้วมาดูกันว่าระหว่าง 'เชฟสาวตกอับ' ที่คุณพยายามยัดเยียด กับ 'อาหารจานพิเศษ' ที่ฉันกำลังจะทำให้คุณกินในอีกสี่นาทีข้างหน้านี้... อะไรจะทำให้คนทั้งประเทศคลั่งไคล้ได้มากกว่ากัน!" พูดจบ รินรดาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่รอให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปากทักท้วง เดินผ่านหน้าเขาออกไปทางประตูเชื่อมกับห้องครัวเปิดโล่งทันที กฤษฎิ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้หยิ่งยโសเกินไปแล้ว! แต่ทว่า... ทันทีที่ก้าวพ้นประตูตามกลิ่นหอมบางเบาที่ลอยละล่องออกมา กลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อย่างที่ยั่วยวนจนต่อมน้ำลายแทบระเบิด ก็ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายเหนียวคอลงคออย่างฝืนไม่ได้ กลิ่นนี้มัน... อะไรกันวะเนี่ย?! ในเวลาไม่ถึงสิบนาที รินรดาสวมผ้ากันเปื้อนสีครีม ยืนอยู่หน้าเตาถ่านที่คุโชนด้วยไฟอ่อนๆ บนตะแกรงเหล็กคือ 'ซี่โครงหมูย่างซอสพริกไทยดำสมุนไพรป่า' ที่หมักด้วยวัตถุดิบซับซ้อนจากมิติพิเศษ เนื้อหมูสีชมพูฉ่ำน้ำเคลือบด้วยซอสเข้มข้นส่งเสียงฉ่าเมื่อโดนความร้อน กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งไร่ จนทีมงานตากกล้องและยูทูปเบอร์ที่ตั้งกล้องอยู่ด้านนอกถึงกับหันขวับมามองเป็นตาเดียว ท้องของทุกคนส่งเสียงร้องโครกครากพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย รินรดาใช้แปรงทาซอสเคลือบรอยหยักของเนื้อหมูอีกครั้งอย่างพิถีพิถัน ก่อนจะโรยงาคั่วและผักชีฝรั่งซอยละเอียดลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย สีสันตัดกันอย่างงดงาม ชวนให้รู้สึกหิวจนแทบคลั่ง "เชิญค่ะ, คุณกฤษฎิ์" รินรดาตักซี่โครงหมูชิ้นโตวางลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ส่งกลิ่นหอมยวนเย้าพุ่งเข้าปะทะจมูกของนักชิมชื่อดังเต็มแรง "อาหารจานนี้ ฉันทำให้คุณเป็นกรณีพิเศษ... ลองชิมดูสิคะ แล้วค่อยบอกฉันอีกที ว่าคุณยังอยากจะกดเผยแพร่บทความบ้าๆ นั่นอยู่ไหม" กฤษฎิ์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือสั่นระริกโดยไม่รู้ตัวเมื่อหยิบมีดและส้อมขึ้นมาหั่นเนื้อหมูที่เปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปาก ทันทีที่ชิ้นเนื้อชุ่มฉ่ำแตะลงบนลิ้น รสชาติอันซับซ้อน ทั้งเผ็ดร้อน หวานล้ำ กลมกล่อม และกลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรป่าก็ระเบิดตูมขึ้นในสมอง! รสสัมผัสที่อร่อยจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ทำเอาเขานิ่งค้างไปสนิท ราวกับถูกสะกดจิตให้อยู่ในภวังค์แห่งความอร่อยที่ไร้ซึ่งทางหลีกหนี เสียงฮือฮาจากทีมงานด้านนอกเริ่มดังขึ้นเมื่อกลิ่นลอยไปแตะจมูกพวกเขาเข้าเช่นกัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียด กลายเป็นความกระหายใคร่รู้ที่พุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่ ทว่า... ในวินาทีที่กฤษฎิ์กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสชาติอาหารระดับเทพนิยายนั้นเอง จู่ๆ เสียงรถยนต์คันหรูติดฟิล์มดำสนิทหลายคันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าแปลงผักออร์แกนิกอย่างอุกอาจ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาในชุดหรูหราอลังการ คุณนายแสงเดือน และญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อกลุ่มใหญ่ก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับเอกสารกองโตในมือ ใบหน้าของพวกเขายกยิ้มเยาะเย้ยอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด "รินรดา! หลานอกตัญญู! แกคิดเหวยซ่อนตัวอยู่ในไร่บ้านนอกนี่แล้วจะหนีพ้นความจริงเหรอวะ!" เสียงแหลมสูงของคุณนายแสงเดือนแผดลั่นไปทั่วไร่ เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว "เอกสารฟ้องร้องเรื่องสิทธิ์การถือครองที่ดินผืนนี้เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว! เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปจากไร่ของฉันได้เลย เพราะที่นี่... ตระกูลเรายึดคืนหมดแล้ว!" รินรดายังคงยืนนิ่งถือมีดทำอาหารอยู่ในมือ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนิ่งสงบไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับผู้กองภูผาที่กำลังเดินเข้ามาโอบไหล่เธอไว้ด้วยท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน สายตาของภูผากวาดมองกลุ่มคนผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที และก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงแจ้งเตือนข้อความนับร้อยบนโทรศัพท์มือถือของกฤษฎิ์ และทีมงานยูทูปเบอร์ก็ดังระรัวพร้อมกันจนหน้าจอแทบสั่นสะเทือน! ภาพถ่ายจานซี่โครงหมูย่างฝีมือรินรดา เมื่อครู่ถูกอัปโหลดขึ้นสู่โลกออนไลน์โดยบัญชีปริศนา พร้อมแฮชแท็กติดเทรนด์อันดับหนึ่งข้ามคืนที่เล่นเอาทุกคนต้องอ้าปากค้าง... — *โปรดติดตามตอนต่อไป —* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้เสมอนะคะ