พยานคนสุดท้ายที่ไร้ตัวตน

“คุณกำลังเสนอตัวเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด หรือเป็นพยานปากเอกที่ฆาตกรลืมทิ้งไว้กันแน่ครับ ดร.รินรดา?” ร.ต.อ. อคินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสืบสวนขนาดแคบ แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ กลิ่นกาแฟค้างคืนเจือจางไปกับกลิ่นอับของเอกสารคดีแฟ้มหนาที่วางกองสูงประหนึ่งป้อมปราการแห่งความตาย เขาสบตากับหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาของอคินคมกริบดุจใบมีดโกนที่ถูกลับจนเฉียบขาด เขาไม่ปล่อยให้จังหวะการหายใจของตัวเองเสียศูนย์แม้แต่น้อย รินรดานั่งไขว่ห้างอย่างสงบนิ่ง ชุดสูทสีเทาเรียบหรูของเธอไร้รอยยับย่น ราวกับว่าโลกที่กำลังแตกสลายจากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในกรุงเทพฯ ไม่ส่งผลกระทบต่อความเยือกเย็นของเธอเลยแม้แต่น้อย เธอคลี่ยิ้มจางๆ เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา แต่มันกลับส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างประหลาด “ในโลกของคณิตศาสตร์ อคิน...” เธอเว้นจังหวะ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “คำตอบที่ถูกต้องมักซ่อนอยู่ในสมการที่ซับซ้อนที่สุด คุณกำลังพยายามแก้โจทย์ที่มีตัวแปรมากเกินไป และที่สำคัญที่สุด... คุณกำลังทำมันเพียงลำพัง” “ผมไม่ชอบเล่นเกมทายใจกับนักจิตวิทยา” อคินขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ จนเก้าอี้ส่งเสียงครืดคราด “โดยเฉพาะคนที่โผล่มาในที่เกิดเหตุพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่ไม่ควรจะอยู่ในกลิ่นคาวเลือด” “ฉันแค่ทำหน้าที่ในฐานะที่ปรึกษาอิสระ” รินรดาลดมือลง วางนิ้วเรียวยาวลงบนแฟ้มคดีของเหยื่อรายล่าสุด “และที่สำคัญ ฉันรู้ว่าสิ่งที่น้องสาวคุณทิ้งไว้ในวันนั้น... มันไม่ใช่แค่ตุ๊กตาหมีตัวเก่า แต่มันคือรหัสลับที่ฆาตกรคนนี้กำลังใช้มันเป็นกุญแจในการขยับหมากตัวต่อไป” อคินชะงัก ลมหายใจของเขาขัดหูขัดตาขึ้นมาทันที อดีตที่พยายามฝังกลบเริ่มสั่นคลอน ปมความผิดพลาดที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายปีถูกรื้อฟื้นขึ้นมาด้วยประโยคเพียงประโยคเดียวจากปากของผู้หญิงที่เขายังไม่รู้จักดีพอ “คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง” เสียงของอคินต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงคำราม “ฉันศึกษาคุณมานานพอๆ กับที่ศึกษาฆาตกรรายนี้ครับ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างประหลาด “เราทั้งคู่ต่างก็ติดอยู่ในกับดักของเวลา คุณ... ติดอยู่ในอดีตที่แก้ไขไม่ได้ ส่วนเขา... ติดอยู่ในความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีอยู่จริง ถ้าคุณยอมให้ฉันเข้ามาช่วย เราอาจจะจบเรื่องนี้ได้ก่อนที่เหยื่อรายต่อไปจะกลายเป็นตัวเลขถัดไปในสมการของเขา” อคินจ้องมองใบหน้าของเธอ พยายามค้นหาร่องรอยของความตอแหลในแววตานั้น ทว่ารินรดากลับนิ่งสนิทประหนึ่งผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม มือของเขากำแน่นอยู่ใต้โต๊ะ ความไม่ไว้วางใจตีรวนกับความจำเป็นที่จะต้องไขคดีให้สำเร็จ เขาคือตำรวจที่ยึดมั่นในกฎหมาย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนบาปที่ต้องการการไถ่โทษ “ถ้าผมตกลง” อคินเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความกดดันที่ถาโถม “นั่นหมายความว่าคุณจะต้องยอมให้ผมตรวจสอบทุกฝีก้าวของคุณ ห้ามมีความลับ ห้ามมีการติดต่อกับบุคคลภายนอก และถ้าผมพบว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แม้เพียงเศษเสี้ยวของเปอร์เซ็นต์... ผมจะเป็นคนใส่กุญแจมือคุณด้วยตัวเอง” รินรดายืดตัวขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอเป็นประกายวาบขึ้นชั่วครู่ มันเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและ... ความท้าทายที่น่าขนลุก “ตกลงค่ะ... เอ่อ ขอโทษครับ ตกลงครับ” เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ในฐานะหุ้นส่วนใหม่ ผมหวังว่าเราจะทำงานกันได้อย่างราบรื่น” อคินไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุและเส้นโยงที่ยุ่งเหยิงราวกับใยแมงมุม เขาหยิบปากกาเคมีขึ้นมา แล้วขีดเส้นทับชื่อพยานคนสำคัญที่เพิ่งหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อคืนนี้ “พยานคนนี้ไม่มีตัวตนในระบบฐานข้อมูลพลเมือง” อคินพึมพำ “เหมือนเขารู้ว่าเรากำลังจะไปหา” “เพราะคนฉลาดอย่างเขา ไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ในที่ที่ตำรวจมองเห็นหรอกครับ” รินรดาเดินมายืนข้างๆ อคิน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอกระทบจมูกเขาอีกครั้ง “เขาทิ้งร่องรอยไว้ในที่ที่คนอย่างคุณ... มองข้ามไปเสมอ” เธอหยิบแฟ้มคดีขึ้นมา แล้วเปิดไปที่หน้ากระดาษที่มีรอยคราบเลือดจางๆ ของเหยื่อรายแรก ที่มุมกระดาษนั้นมีตัวเลขโรมันเขียนไว้ด้วยหมึกสีแดงสดที่ไม่มีใครสังเกตเห็นมาก่อน “ดูนี่สิ อคิน” อคินก้มลงมอง พลันหัวใจของเขาก็หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เมื่อเลขนั้นไม่ใช่แค่รหัส แต่มันคือเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวที่เขาเคยใช้เมื่อสิบปีก่อน ในวันที่น้องสาวของเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสมัน เสียงแจ้งเตือนจากวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกความเงียบขัดจังหวะทุกอย่าง “ผู้กอง! พบร่างที่สองในห้องเก็บของชั้นใต้ดินครับ... สภาพศพถูกจัดวางไว้ในลักษณะเดียวกับคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อนเป๊ะเลยครับ!” อคินหันขวับกลับมามองรินรดา ทว่าในวินาทีนั้นเอง เขากลับพบว่าที่นั่งของเธอว่างเปล่า ราวกับว่าเธอไม่เคยอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้น เหลือเพียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะแทนที่แฟ้มคดี หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ‘เกมเพิ่งเริ่มขึ้นจริงๆ แล้วครับ... นักเจรจา’ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางในโลกที่เส้นแบ่งระหว่างความดีและความชั่วพร่าเลือนจนน่าหวาดหวั่นไปพร้อมกันนะครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง