ทฤษฎีความตายในห้องปิดตาย

"ร้อยตำรวจเอกอคิน คุณกำลังบอกผมว่า ห้องที่ล็อกกลอนจากด้านในด้วยระบบดิจิทัลสแกนลายนิ้วมือห้าชั้นนี้ ไม่มีใครเข้าออกได้เลยแม้แต่แมลงวันตัวเดียว... แล้วศพของรัฐมนตรีชัยยศไปนอนกองอยู่บนพรมเปอร์เซียในสภาพไร้รอยขีดข่วนได้ยังไงครับ?" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวาง สายตาของเขามองผ่านกรอบแว่นจ้องเขม็งมาที่อคิน ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงผนังหินอ่อนอยู่ข้างประตู อคินไม่ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก เขากวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ความเป็นระเบียบที่ผิดปกติของสถานที่เกิดเหตุทำให้เขารู้สึกขัดใจ ราวกับว่าฆาตกรจงใจจัดฉากทุกอย่างให้เป็นภาพวาดที่ไร้ที่ติ "กล้องวงจรปิดในห้องนี้ถูกปิดตายตอนตีสองสิบห้านาที และกลับมาทำงานอีกครั้งตอนตีสาม พร้อมกับที่แม่บ้านพบศพ" อคินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปยังศพ แต่กลับจ้องมองที่นาฬิกาข้อมือของเหยื่อที่แตกละเอียด "ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีสารพิษตกค้างในอากาศ หรือแม้แต่ยาพิษในแก้วไวน์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ แต่ดูนี่สิครับ..." อคินเดินเข้าไปใกล้ศพ มือสวมถุงมือยางสีขาวขยับคอเสื้อของเหยื่อออก เผยให้เห็นรอยจ้ำสีม่วงจางๆ บริเวณหลังใบหู มันไม่ใช่รอยกระแทก แต่มันดูเหมือน... การกดจุด "รอยนั่นฝีมือคนมีวิชา" เสียงหวานเย็นเยือกดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อคินชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับสตรีที่เพิ่งเดินเข้ามา เธอคือ ดร.รินรดา ที่ปรึกษาด้านจิตวิทยาอาชญากรรมชื่อดังของกรมตำรวจ รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเธอมันดูไม่ต่างจากภาพวาดโมนาลิซ่าที่ใครก็อ่านไม่ออก "รินรดา คุณมาที่นี่ได้ยังไง" อคินถามพลางขมวดคิ้ว "คดีนี้ยังไม่ถูกจัดอยู่ในลำดับความสำคัญที่ต้องการที่ปรึกษา" "ความตายที่ไม่มีที่มา ไม่เคยเลือกสถานะครับร้อยตำรวจเอก" เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากศพเพียงหนึ่งช่วงแขน สายตาของเธอวิเคราะห์ทุกตารางนิ้วของห้องราวกับเครื่องสแกนความร้อน "คุณเห็นไหมว่าหนังสือเล่มนั้นถูกหยิบออกมาจากชั้นวางผิดลำดับไปสองเซนติเมตร และไวน์ในแก้ว... คุณไม่ได้สังเกตเหรอว่าทำไมมันถึงเหลือเพียงแค่ครึ่งเดียว ในเมื่อรัฐมนตรีชัยยศเป็นคนเนี้ยบขนาดที่ไม่มีวันปล่อยให้แก้วตัวเองว่างเปล่า" อคินนิ่งไป ความคิดในหัวของเขาเริ่มร้อยเรียงเหตุการณ์เข้าด้วยกัน รินรดาไม่ได้มาเพื่อช่วย แต่เธอกำลัง "จูงจมูก" เขาให้มองไปในทิศทางที่เธอต้องการ "คุณกำลังจะบอกว่า ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่า แต่กำลังทิ้ง 'โจทย์' ไว้สินะครับ" อคินถามพลางหรี่ตาลง "ในทางจิตวิทยา การทิ้งโจทย์คือการบอกว่าเขามองว่าเราเป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อครับอคิน" รินรดาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว "เขาไม่ได้แค่ต้องการชีวิต แต่เขาต้องการพิสูจน์ว่า 'ตรรกะ' ของเขาเหนือกว่ากฎหมายที่คุณยึดถือ" อคินหันไปเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากออร่าที่ต่างกันสุดขั้ว อคินคือตัวแทนของระเบียบที่พยายามซ่อมแซมรอยร้าวในอดีต ส่วนรินรดาคือภาพสะท้อนของความวุ่นวายที่งดงามและยากจะคาดเดา "ผมไม่สนว่ามันเป็นโจทย์เลขหรือบทกวีอะไรก็ตาม" อคินพูดพลางก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว "ผมแค่ต้องการตัวคนที่ลงมือ" ในจังหวะนั้นเอง เสียงเตือนของสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของอคินก็ดังขึ้น มันคือข้อความที่ส่งมาจากหน่วยนิติวิทยาศาสตร์ *ผลวิเคราะห์รอยนิ้วมือบนแก้วไวน์ออกมาแล้ว* อคินกดอ่านข้อความนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะชะงักค้างไป รอยนิ้วมือที่พบ... ไม่ใช่ของเหยื่อ และไม่ใช่ของใครในบ้านหลังนี้ แต่มันเป็นรอยนิ้วมือของ 'น้องสาวเขา' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน เขารีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว แต่ทว่ารินรดาที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับไม่ได้ละสายตาไปจากปฏิกิริยาของเขาแม้แต่วินาทีเดียว เธอเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมาย "ดูเหมือนว่า... โลกใบนี้จะไม่ได้กว้างอย่างที่คุณคิดนะครับอคิน" เธอก้าวเดินผ่านเขาไปทางประตูห้อง พร้อมกับทิ้งคำพูดที่ทำให้หัวใจของอคินเต้นผิดจังหวะ "อ้อ... ลืมบอกไป ใต้พรมตรงที่คุณยืนอยู่ มีกระดาษแผ่นเล็กๆ ซ่อนอยู่ ลองเปิดดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าความตายที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่เหยื่อบนพื้นคนนี้" อคินก้มลงมองพรมผืนหนาใต้ฝ่าเท้า หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึก เขาตัดสินใจดึงมุมพรมขึ้น เผยให้เห็นกระดาษสีขาวที่ถูกพับอย่างประณีตวางอยู่บนพื้นไม้ เมื่อเขากางมันออก สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ข้อความบอกใบ้ แต่เป็น... ลายมือของน้องสาวเขาที่เขียนระบุวันที่ของ 'วันนี้' พร้อมกับตัวเลขสามหลักที่เรียงกันอย่างน่าประหลาดใจ มันคือพิกัด... หรือว่ามันคือคำเตือน? ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดนอกห้อง และในเสี้ยววินาทีนั้น ไฟในคฤหาสน์ก็ดับลงสนิททิ้งให้เขาอยู่กับศพและความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว! *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับผมในบทแรกนี้ และหวังว่ารี้ดเดอร์จะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวนะครับ!