เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นกระดาษไขและหมึกพิมพ์แปลนสถาปัตยกรรม แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากกว่ากลิ่นอายของห้องทำงานยามดึก คือรอยหมึกปากกาเคมีที่ขีดฆ่าทับหน้ากระดาษร่างผังโครงสร้างตึกเป็นรอบที่สิบของคืนนี้ รินรดาขยبارแว่นสายตา เล็บเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะกระชั้นตามอารมณ์ที่คุกกรุ่นอยู่ในอก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นเฉี่ยวคมฉายแววหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้า เมื่อเส้นสายที่เธอวาดลงไปนับร้อยรอบยังคงไม่ตอบโจทย์ความสมบูรณ์แบบที่เธอต้องการในโปรเจกต์ใหญ่ร่วมกับฟ้าใส "ถ้ายังเอาแต่จ้องกระดาษแผ่นนั้นด้วยสายตาอาฆาตแบบนั้น อีกสามชาติเศษโครงสร้างตึกนี้ก็คงไม่ขยับไปไหนหรอกค่ะคุณสถาปนิกคนเก่ง" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับร่างโปร่งของฟ้าใสที่เดินถือแก้วกาแฟอุ่นควันกรุ่นเข้ามาหย่อนตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานของเธออย่างไร้มารยาท รินรดาเหลือบตามองคนฉวยโอกาสที่ถือวิสาสะลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว แต่แทนที่จะเอ่ยปากไล่เหมือนทุกที เธอกลับทำเพียงเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความอ่อนล้าในแววตา "ถ้าว่างมากนัก เอาเวลาไปเช็คไฟล์เลเยอร์งานกราฟิกที่เธอยังแก้ไม่เสร็จดีกว่าไหมคะฟ้าใส อย่ามาเดินวนเวียนแถวนี้ให้รกหูรกตาเลย" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยที่เธอเกลียดนักที่จะให้คนตรงหน้ารับรู้ ฟ้าใสไม่ยอมขยับหนี ซ้ำยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนรินรดารับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากกายอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก—มันทั้งท้าทาย แพรวพราว และซ่อนความห่วงใยไว้ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยปากตรงๆ "รกหูรกตาเหรอคะ? แปลกจัง... ฉันนึกว่าการมีฉันมาป่วนแถวนี้จะทำให้เธอมีสมาธิขึ้นเสียอีก หรือที่จริงแล้ว... เธอกำลังสติแตกเพราะใกล้จะแพ้พนันเรื่องแบบร่างนี้กันแน่ล่ะคะ รินรดา" คำเย้าแหย่นั้นคมกริบพอๆ กับรอยยิ้มมุมปากของคนพูด รินรดากัดริมฝีปากแน่น เผลอขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับพนักพิงเก้าอี้ทำงาน แต่ฟ้าใสกลับตามติดเข้ามา ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายผสานกับกลิ่นกาแฟคั่วตีรวนอยู่ในความรู้สึก ทำเอาหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของสถาปนิกสาวจอมเนี้ยบเริ่มรวนเร "ฉันไม่มีทางแพ้คนอวดเก่งอย่างเธอแน่ค่ะ ถอยไปไกลๆ เลยนะ ฟ้าใส เธอกำลังทำให้งานฉันเสียสมาธิ" รินรดาเอ่ยเสียงแข็ง พยายามปั้นสีหน้าดุใส่เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอกที่กำลังตีรวนขึ้นมาอย่างควบคุมยาก "ปากแข็งเสียจริงนะคะ..." ฟ้าใสหัวسในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับเธอตรงๆ "ปากบอกว่ารำคาญ แต่ทำไมมือถึงได้เย็นเฉียบแบบนี้ล่ะคะคุณสถาปนิก หรือว่าที่ใจเต้นแรงนี่... เป็นเพราะฉันกันแน่?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้รินรดาร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า เธอยกมือขึ้นตั้งท่าจะผลักไหล่อีกฝ่ายออกไปให้พ้นทาง แต่จังหวะนั้นเองที่ปลายนิ้วเรียวของฟ้าใสเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่กรอบแว่นของเธอ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก ทว่ากลับหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างของรินรดาลงได้ในทันที โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนเหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เคมีคู่กัดที่มักจะปะทะคารมกันด้วยความดุเดือดมาตลอด บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดอันเย้ายวนใจ รินรดาจ้องมองนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววคลั่งรักอย่างไม่ปิดบังผ่านรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั้น หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความรู้สึกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไปว่าเธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดนี้อย่างราบคาบ ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าของคนทั้งคู่ค่อยๆโน้มเข้าหากันตามแรงดึงดูดของความรู้สึกที่เกินเลยคำว่าเพื่อนร่วมงาน... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน ทำลายความเงียบงันและดึงสติของทั้งคู่ให้หลุดออกจากภวังค์ รินรดาสดุ้งสุดตัว รีบผลักอกฟ้าใสให้ออกห่างอย่างแรงจนเกือบตกเก้าอี้ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ฟ้าใสถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความขัดเคือง ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังประตูหน้าห้องด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—พศิน หุ้นส่วนบริษัทคู่แข่งยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลแผ่นใหญ่ พร้อมกับสายตาที่กวาดมองสภาพอันน่าสงสัยของคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะสวีท... แต่พอดีผมมี 'ข่าววงใน' สำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ ที่รับรองว่าพวกคุณสองคนจะต้องอยากรีบดูมันตอนนี้เลยล่ะครับ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!