พิมพ์เขียวที่ไม่มีวันบรรจบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกนิรภัยหนาเตอะดัง ‘ปัง’ สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัท สถาปัตยกรรม รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองต้นตอของเสียงนั้น นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดกำลังบรรจงใช้ดินสอไม้เหลาปลายแหลมเฉียบ ขีดเส้นตารางมิติลงบนกระดาษไขแผ่นโตอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ทุกสัดส่วนและองศาต้องสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ราวกับชีวิตของเธอถูกกำหนดไว้ด้วยเส้นตรงและมุมฉากที่ยอมให้ความผิดพลาดคลาดเคลื่อนเพียงมิลลิเมตรเดียวไม่ได้ “คุณรินรดาคะ... นี่เรากำลังจะประชุมร่วมกับทีมครีเอทีฟโปรเจกต์ ‘Lovely Room’ นะคะ ไม่ใช่การคัดลายมือส่งครูฝ่ายปกครองตอนประถม” น้ำเสียงกวนประสาทที่เจือแววเย้าหยวนลอยมาแตะโสตประสาท รินรดาชะอักดินสอในมือเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบราวใบมีดโกนขึ้นไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ฟ้าใส—กราฟิกดีไซเนอร์สาวติสต์แตกประจำโปรเจกต์ นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีสว่างปลดกระดุมบนเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและสร้อยคอทองคำเส้นบาง ขัดตาคนชอบความเนี้ยบอย่างรินรดาเป็นที่สุด อีกฝ่ายกำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ดวงตากลมโตเรียยาวคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายท้าทาย ยามที่มองสำรวจรอยยับย่นเล็กๆ ตรงปกเสื้อของสถาปนิกสาวราวกับจะจับผิด “ถ้าคุณฟ้าใสมีเวลาว่างพอจะมาวิจารณ์เครื่องแต่งกายหรือท่าทางของฉัน ช่วยกรุณาเอาสมองส่วนที่เหลือไปทบทวน ‘บรีฟ’ งานที่ส่งมาเมื่อวานด้วยค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับเลิกคิ้วสูง “งานออกแบบตกแต่งภายในสไตล์มินิมอลโคซี่ที่ฉันต้องการความโล่ง โปร่ง และฟังก์ชันการใช้งานที่แม่นยำ แต่สิ่งที่คุณส่งมาให้มันคืออะไรคะ? ภาพวาดสีน้ำมันแนวแอ็บสแตรกต์ที่กินพื้นที่ผนังไปครึ่งหนึ่งแถมยังวางโซฟาขวางทางเดินลมเนี่ยนะ” “เขาเรียกว่า ‘พื้นที่แห่งจินตนาการ’ ค่ะคุณสถาปนิกผู้เคร่งครัด” ฟ้าใสยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ โน้มตัวข้ามโต๊ะประชุมเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นดอกไม้จางๆ ลอยมาแตะจมูก รินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “มนุษย์เราไม่ได้อยากใช้ชีวิตอยู่ในกรงขังเส้นตารางสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่คุณขีดขึ้นมาหรอقاتนะคะ คนเราต้องการความรู้สึก... ต้องการพื้นที่ที่หัวใจได้พักผ่อน ไม่ใช่ห้องหุ่นยนต์ไร้ชีวิตชีวาแบบที่คุณถนัด” “สถาปัตยกรรมไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันค่ะ มันคือความปลอดภัย ความยั่งยืน และตรรกะที่พิสูจน์ได้” รินรดากระแทกเสียงตอบกลับทันควัน ดวงตาสองคู่ประสานกันดุจมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านในอากาศ ความต่างสุดขั้วระหว่าง ‘ความเป๊ะ’ ของสถาปนิกสาวกับ ‘ความอิสระ’ ของกราฟิกดีไซเนอร์สาวสร้างแรงเหวี่ยงที่รุนแรงจนคนในห้องประชุมแทบไม่กล้าหายใจแรง บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ฟ้าใสไม่เพียงแต่ไม่ถอยร่น เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่พยายามตีสีหน้าเย็นชาของรินรดาอย่างสนุกสนาน “ดุเป็นบ้าเลยนะคะ... เวลาคุณโกรธเนี่ย หน้าผากจะย่นลงมานิดนึง น่ารักดีออกค่ะ” “คุณฟ้าใส!” รินรดาตบโต๊ะเบาๆ ด้วยความเหลืออด ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความประหม่าที่ถูกจู่โจมด้วยคำพูดไร้สาระ “นี่เรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่นะคะ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย!” “ก็ให้เกียรติอยู่ค่ะ ถึงได้ตั้งใจมองคุณอยู่เนี่ย” ฟ้าใสตอบหน้าตาย น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอารินรดาเกือบสำลักลมหายใจตัวเอง ผู้หญิงคนนี้มีวิธีทำให้สติที่ควบคุมมาทั้งชีวิตหลุดลุ่ยได้ภายในเวลาไม่ถึงหนาทีจริงๆ ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวด ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงโปรดของ ‘พศิน’ หุ้นส่วนจากบริษัทคู่แข่งที่เดินยิ้มร่าเข้ามาในห้องประชุมราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง “ขอโทษทีครับ พอดีผมได้ยินเสียงดังมาถึงข้างนอก... หวังว่าผมคงไม่ได้รบกวนเวลาสวีต เอ๊ย! เวลาประชุมของ ‘คู่หู’ ทีมนี้หรอกนะครับ” พศินเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มประดา รินรดารemรีบดีดตัวถอยหลังออกจากรัศมีประชิดของฟ้าใสทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขณะที่สายตาส่งสัญญาณเตือนภัยพุ่งตรงไปยังผู้มาใหม่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของฟ้าใสก็เปลี่ยนเป็นคมกราบ มือเรียวคว้าข้อมือของรินรดาเอาไว้แน่นดึงให้กลับมายืนนิ่งอยู่ข้างกาย ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบ “อย่าเพิ่งไปสนใจแมลงหวี่แมลงวันเลยค่ะ... เพราะดูเหมือนว่าศึกนอกยังไม่น่ากลัวเท่าศึกใน ที่คุณต้องเคลียร์กับฉันให้จบ... คืนนี้” ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกและร่วมเดินทางไปกับ "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี" นะคะ