พอร์ตเชื่อมต่อ

"คุณกำลังพยายามทำอะไรคะ รวินท์?" เสียงของนิชาเย็นเฉียบพอๆ กับอุณหภูมิในห้อง Server ที่ลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ เธอไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่สายตาที่จ้องมองผ่านเลนส์แว่นกรอบบางนั้นกำลังเจาะลึกเข้าไปถึงอัลกอริทึมที่เขากำลังฝังลงในระบบ Core ของ 'ความทรงจำจำลอง' รวินท์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนหน้าจอโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนในแววตาของเขา สั่นไหวเล็กน้อยราวกับพิกเซลที่ถูกแทรกแซง เขารู้อยู่เต็มอกว่านิชาไม่ใช่คนที่มองข้ามความผิดปกติของ Logic ได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นระบบที่พวกเขาสร้างมาด้วยกัน "ผมแค่กำลังจัดเรียง Priority ใหม่" รวินท์ตอบพลางเบี่ยงตัวบังชุดคำสั่งที่เหลือ "มันมี Error บางอย่างเกี่ยวกับการจัดเก็บข้อมูล... ข้อมูลที่ไม่มีวันถูกลบได้ถ้าเราไม่เปิดช่องโหว่ไว้" นิชาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ส้นรองเท้าคัชชูของเธอกระทบพื้นเหล็กดังก้องกังวาน เธอไม่เชื่อคำอธิบายนั้น ดวงตาของเธอฉายแววตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "Error ที่ว่านั่นคือความทรงจำเกี่ยวกับฉันใช่ไหมคะ? คุณกำลังพยายามเขียน 'พอร์ตเชื่อมต่อ' เพื่อดึงข้อมูลที่ควรจะถูกเซ็ตเป็น Null ออกมา... เพื่ออะไรคะ ในเมื่อคุณรู้อยู่แล้วว่าอัลกอริทึมนี้ถูกออกแบบมาเพื่อลืม?" รวินท์นิ่งไป จังหวะการเต้นของหัวใจเขาในฐานะมนุษย์คนหนึ่งดูเหมือนจะรัวเร็วเกินกว่าค่าสถานะปกติที่ระบบตรวจสอบได้ เขากลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกอึดอัดที่เขาพยายามกดทับด้วยตรรกะมาตลอดหลายปีพังทลายลงในชั่วพริบตา "เพราะผมลืมไม่ได้นิชา" เขาหันกลับมาสบตาเธอตรงๆ น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นกลับแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเปราะบาง "คุณบอกว่าคุณไม่เคยเป็นที่หนึ่งในชีวิตผม... แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมระบบถึงปฏิเสธการลบไฟล์ของคุณ? เพราะตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มรันโปรเจกต์นี้ คุณไม่ได้เป็นแค่ Data ชุดหนึ่งสำหรับผม แต่มันเป็น... 'พอร์ตเชื่อมต่อ' เดียวที่ทำให้ผมยังรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่แค่โปรแกรมที่เดินตามอัลกอริทึมของโลกนี้" นิชาชะงัก เธอพยายามรักษามาดวิศวกรผู้เด็ดขาด แต่ขอบตาที่ร้อนผ่าวกลับทรยศเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้าง ความกดอากาศในห้องดูเหมือนจะเปลี่ยนไป รวินท์ก้าวเข้ามาใกล้เธอจนได้กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคย ซึ่งไม่มีในฐานข้อมูลใดที่เขาบันทึกไว้ "ผมสารภาพว่าผมเขียนโค้ดโกงระบบ" รวินท์กระซิบพลางใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมให้เธอเห็นโครงสร้างที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง "ผมสร้างห้องลับไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของฐานข้อมูล... ห้องที่ไม่มีทางถูกล้างออกได้ถ้าไม่มีผมเป็นคนกด Override" นิชามองหน้าจอด้วยความตื่นตะลึง มือที่สั่นเทาของเธอค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสสัญลักษณ์ที่เขาสร้างขึ้น มันเป็นรูปหัวใจที่ซ้อนทับด้วยสัญลักษณ์อินฟินิตี้—หัวใจของระบบที่เขาตั้งชื่อมันว่า 'นิชา' "คุณบ้าไปแล้วรวินท์..." เธอพึมพำ แต่รอยยิ้มจางๆ กลับปรากฏบนใบหน้า "คุณรู้ไหมว่าการกระทำนี้มันผิดกฎระบบร้ายแรงแค่ไหน? ถ้าเซิร์ฟเวอร์หลักตรวจพบ มันจะทำการลบคุณทิ้งไปพร้อมกับโค้ดทั้งหมดนี้" "ผมรู้" รวินท์ตอบสั้นๆ แต่แววตาของเขามุ่งมั่นกว่าครั้งไหนๆ "แต่ถ้าแลกกับการที่คุณจะหายไปเป็นแค่คนแปลกหน้าในความทรงจำ ผมยอมแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี รวมถึงตัวผมเองด้วย" ทันใดนั้น แสงไฟในห้อง Server ก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ สัญญาณเตือนภัยดังลั่นจนพื้นสะเทือน หน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวพวกเขาเริ่มรันค่าความเสี่ยงระดับสีแดง *แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานที่ไม่ได้รับอนุญาต โหมดทำลายตัวเอง (Self-Destruct) ถูกกระตุ้นภายใน 60 วินาที...* นิชาเบิกตากว้าง เธอคว้าแขนของรวินท์ไว้แน่น "รวินท์! ยกเลิกมันเดี๋ยวนี้! ระบบกำลังจะลบทั้งคุณและฉันทิ้งไปพร้อมกับห้องนี้!" รวินท์ไม่ได้ตกใจ เขากลับยิ้มออกมาอย่างใจเย็น มือเขายังคงพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางเสียงหวอที่ดังบาดแก้วหู เขากดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย หน้าจอกลางห้องดับลงสนิท แต่แล้ว... พลันปรากฏตัวอักษรสีทองอร่ามที่ไม่ได้เกิดจากระบบของพวกเขาขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่กังวานและเยือกเย็นกว่าเสียงใดๆ ที่เคยได้ยินมา *ภารกิจระดับ SSS: 'จุดเชื่อมต่อแห่งโชคชะตา' ถูกเปิดใช้งาน... ยินดีต้อนรับผู้บุกรุกเข้าสู่เมนเฟรมที่แท้จริงของโลกใบนี้.* ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องนิรภัยที่ควรจะถูกปิดตายกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู—บุคคลที่รวินท์จำได้แม่นว่าเป็นคนเดียวกับที่เคยปรากฏใน 'ฝันร้าย' ที่สุดของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดาริกาส่องแสงซาบซึ้งใจเสมอที่ทุกท่านยังคงติดตามเรื่องราวของรวินท์และนิชานะคะ