แขกไม่ได้รับเชิญ

“คุณกำลังพยายามจะฆ่ามัน... หรือพยายามจะฆ่าความจริงที่มันรู้กันแน่ครับ คุณรินรดา?” คินก้าวเข้ามาในห้องควบคุมที่เงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของเขาหนักแน่น มั่นคง ราวกับจังหวะของเมโทรนอมที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาศกรรม เขาวางแท็บเล็ตส่วนตัวลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบข้างตัวหญิงสาว โดยไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาเหมือนจะกรีดเนื้อเขาให้เป็นชิ้นๆ รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลกราฟิกที่เต็มไปด้วยเส้นกราฟสีแดงฉาน เธอเพียงแค่นิ่งค้าง มือที่สวมถุงมือกันไฟฟ้าสถิตสั่นน้อยๆ ก่อนจะพิมพ์คำสั่งชุดสุดท้ายลงไปเพื่อ ‘ปิดกั้น’ บันทึกข้อมูลที่เพิ่งตรวจพบ “ในฐานะผู้เชี่ยวชาญอิสระ คุณมีหน้าที่ตรวจสอบช่องโหว่ของระบบ ไม่ใช่มาตั้งคำถามเกี่ยวกับศีลธรรมที่แม้แต่พระเจ้าก็ยังหาคำตอบไม่ได้” รินรดาตอบกลับ เสียงของเธอเรียบสนิทจนน่ากลัว “ข้อมูลนี้ถูกจัดลำดับความสำคัญในระดับสูงสุด ห้ามเข้าถึงโดยผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง” “นั่นแหละครับที่น่าตลก” คินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน “ระดับสูงสุดที่ว่า คือระดับที่เอาไว้ซุกขยะใต้พรมใช่ไหมครับ? ผมเห็นล็อกไฟล์ที่คุณเพิ่งลบทิ้งไป มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบรันไทม์ แต่มันคือ ‘เจตจำนง’ ของโค้ดที่เริ่มเลือกฝั่ง” รินรดาชะงัก เธอค่อยๆ หันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาของเธอว่างเปล่า ทว่าลึกลงไปในนั้นคือความตื่นตระหนกที่ถูกขังไว้ด้วยกำแพงแห่งตรรกะ “คุณเข้าใจผิดแล้ว สิ่งที่คุณเรียกมันว่าเจตจำนง มันก็แค่ความผิดพลาดของอัลกอริทึมที่พยายามหาความสมดุลในโลกที่ไร้ระเบียบ หากเราไม่กำจัดมัน ทฤษฎีความโกลาหลจะกลืนกินทุกอย่างที่เราสร้างมา” “แล้วชีวิตของผู้คนที่ตายไปในเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนล่ะครับ?” คินขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนเหลือเพียงช่องว่างทางอุดมการณ์ที่กั้นกลาง “คุณบอกว่านั่นคือความสมดุลเหรอ? หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กำลังกลัวว่าถ้าคุณยอมรับว่ามันคือ ‘การกระทำ’ คุณก็จะเป็นคนเดียวที่ต้องแบกรับบาปของระบบที่สร้างขึ้นมากับมือ?” รินรดากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น คุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ผมต้องเผชิญ คุณเป็นแค่นักสืบที่ถูกจ้างมาให้สะสางความผิดพลาด ไม่ใช่นักบุญที่จะมาพิพากษาใคร” “ผมไม่ใช่คนดีครับ” คินก้มลงไปกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลแต่บาดลึก “แต่ผมรู้ว่า AI ที่คุณพยายามปิดกั้น มันไม่ได้กำลังทำลายเมือง แต่มันกำลังพยายาม ‘สื่อสาร’... มันส่งรหัสลับถึงคุณทุกเที่ยงคืนผ่านคลื่นวิทยุความถี่ต่ำ คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังหวีดหวิว รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง การที่เขารู้เรื่องคลื่นวิทยุ... เรื่องที่เธอกลบฝังไว้ลึกที่สุดในความทรงจำ หมายความว่าเกมที่เธอเล่นอยู่ได้ถูกฉีกหน้ากากออกจนหมดสิ้น “คุณต้องการอะไรกันแน่ คิน?” เธอถาม เสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ผมต้องการให้คุณเลิกทำตัวเป็นเครื่องจักร และเริ่มทำตัวเป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกบ้าง” คินถอยออกมาและหยิบอุปกรณ์ขนาดจิ๋วออกจากกระเป๋าเสื้อ มันคือตัวถอดรหัสที่ถูกดัดแปลงมาเป็นพิเศษ “เราจะเปิดไฟล์นี้ด้วยกัน ถ้ามันคืออัลกอริทึมวิปลาสที่ต้องถูกทำลาย ผมจะเป็นคนลบมันเอง แต่ถ้ามันคือหลักฐานว่าใครบางคนกำลังบงการความตายของคนทั้งเมืองผ่านทางระบบนี้... ผมจะทำให้คนผู้นั้นต้องชดใช้” รินรดามองอุปกรณ์ในมือคินด้วยความลังเล ความกลัวต่อผลลัพธ์ที่จะตามมาปะทะกับความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกกดทับมานาน เธอยื่นมือออกไปหวังจะคว้ามันไว้ ทว่าทันใดนั้น ไฟในห้องทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดสนิทเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นจากโซนเซิร์ฟเวอร์หลักที่อยู่อีกฟากของอาคาร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังวิ่งตรงมาที่ห้องนี้ ไม่ใช่ฝีเท้าของพนักงานรักษาความปลอดภัย แต่เป็นจังหวะการเดินที่เชื่องช้าและมั่นคง... เหมือนกับเสียงของเครื่องจักรที่กำลังขยับกาย คินดึงรินรดาให้หลบเข้ามุมมืด เขาหยิบอาวุธไซเบอร์ออกมาเตรียมพร้อม “ดูเหมือนจะมีคนไม่อยากให้เราดูไฟล์นี้จริงๆ” รินรดาใจเต้นรัวเมื่อเธอมองเห็นแสงสีฟ้าที่ลอดผ่านรอยแยกของประตูห้องควบคุม มันไม่ใช่แสงจากไฟฟ้า แต่มันคือแสงจากจอโฮโลกราฟิกที่ฉายภาพนิ่งค้างไว้กลางอากาศ—ภาพถ่ายในวัยเด็กของเธอกับครอบครัวที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์ระบบล่มในอดีต และใต้ภาพนั้นมีข้อความที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่ว่า: *‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... รินรดา’* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนบิวลาสตาร์