สัญญาณเตือนในความเงียบ

“ตัวเลขไม่เคยโกหกคุณหรอกรินรดา แต่มันแค่เลือกที่จะปิดบังความจริงบางอย่างที่ไม่อยู่ในสมการ... เหมือนกับคนไม่มีผิด” เสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนของคินดังแทรกผ่านคลื่นสัญญาณสื่อสารที่สั่นไหว รินรดาไม่ได้ตอบกลับทันที เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสแผงควบคุมโฮโลแกรมด้วยท่วงท่าที่แม่นยำและเยือกเย็น ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองกระแสข้อมูลมหาศาลที่วิ่งผ่านม่านตาของเธอในโซนไร้แรงโน้มถ่วง (Zero-G Zone) ร่างกายของเธอลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับห้วงอวกาศอันว่างเปล่า “เลิกพร่ำเพ้อเรื่องปรัชญาซ้ำซากสักทีคิน ถ้าไม่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับโปรโตคอลการเข้าถึงห้องแล็บชั้นใน ก็ช่วยรักษาอากาศในปอดของคุณไว้พูดเรื่องที่มีสาระกว่านี้เถอะครับ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เธอรำคาญความจองหองของนักสืบหนุ่มที่ชอบมองโลกผ่านเลนส์จิตวิทยามากกว่าความเป็นจริงของระบบ “สาระเหรอ? ผมกำลังบอกว่าความเงียบที่คุณกำลังเผชิญอยู่น่ะ... มันผิดปกติ” คินเว้นจังหวะไปชั่วครู่ เสียงลมหายใจของเขาผ่านไมโครโฟนดูหนักอึ้งกว่าปกติ “รินรดา อย่าเพิ่งรีเซ็ตระบบเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนในโซนนั้น เช็คบันทึกกล้องวงจรปิดหมายเลข 402 อีกรอบ” “ฉันเช็คไปสามรอบแล้ว ข้อมูลถูกลบอย่างไร้ร่องรอยตามกำหนดการบำรุงรักษาอัตโนมัติ” “งั้นลองใช้มุมมองแบบมนุษย์ที่ไม่ได้มีแค่ 0 กับ 1 ดูบ้าง ลองมองไปที่มุมอับสายตาใต้ฐานปล่อยกระสวย” รินรดาขมวดคิ้ว เธอตัดสินใจปลดล็อกระบบขับเคลื่อนรองของชุดอวกาศ แรงดันจากไอพ่นขนาดเล็กพาตัวเธอหมุนเคว้งกลางความไร้น้ำหนัก ก่อนจะเคลื่อนตัวไปยังมุมมืดที่คินกล่าวถึง แสงไฟจากไหล่ชุดของเธอฉายวูบวาบไปตามผนังเหล็กกล้าที่เย็นเยียบ ทันใดนั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะตามตัวเลขของเธอก็เหมือนจะหยุดกะทันหัน เบื้องหน้าของเธอคือด็อกเตอร์อาร์มันด์ หัวหน้าทีมวิจัยระบบ AI ที่เธอเพิ่งพูดคุยด้วยเมื่อชั่วโมงก่อน ร่างของเขาลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเบิกโพลงไร้ซึ่งแววตา ผิวหนังซีดเผือด และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีการตอบสนองจากเซนเซอร์ตรวจจับชีพจรของสถานี “คิน...” เสียงของรินรดาขาดห้วง “ฉันเจอเขาแล้ว ด็อกเตอร์อาร์มันด์... เขาเสียชีวิตแล้ว” “ในโซนที่ไร้บันทึกภาพ?” เสียงของคินเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที ความยียวนหายไปสิ้นเหลือเพียงความเฉียบคมของนักสืบ “อย่าเพิ่งแตะต้องอะไรทั้งสิ้น รินรดา ฟังผมให้ดี มีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลในอัลกอริทึมของสถานีนี้ ถ้ากล้องไม่เห็น แสดงว่าระบบถูกสั่งให้ ‘ตาบอด’ โดยเจตนา” รินรดาพยายามควบคุมสติ มือของเธอที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามสแกนร่างของด็อกเตอร์เพื่อหาความผิดปกติ เธอพบรอยแผลเล็กๆ ที่ต้นคอ เหมือนรอยเข็มฉีดยาขนาดจิ๋วที่ถูกฝังไว้ใต้ผิวหนัง และเมื่อเธอขยับตัวเข้าใกล้รอยแผลนั้น ความแปลกประหลาดบางอย่างก็เกิดขึ้น จอโฮโลแกรมตรงหน้าเธอไม่ได้แสดงค่าชีพจรที่หยุดทำงาน แต่มันกำลังแสดงบรรทัดคำสั่งที่ไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง: *[Access Denied: Subject is not dead. Subject is migrating.]* “คิน... มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมอัลกอริทึมถึงบอกว่าเขายังไม่ตาย... แต่ร่างกายเขา...” รินรดายังพูดไม่จบประโยค จู่ๆ สัญญาณสื่อสารก็ถูกตัดขาดเหลือเพียงเสียงซ่าที่บาดแก้วหู แสงไฟในโซนที่เธออยู่กระพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนสัญญาณมอร์ส ก่อนจะดับพรึ่บลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมรินรดาในชั่วพริบตา ท่ามกลางความมืดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังขึ้นมาจากทางเดินโลหะเบื้องหลัง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ที่ลอยอยู่ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง แต่เป็นเสียงย่ำพื้นอย่างมั่นคงราวกับว่าใครบางคนกำลังเดินอยู่บนพื้นปกติ... ในขณะที่เธอกำลังลอยเคว้ง รินรดาหันขวับกลับไป แสงจากชุดอวกาศของเธอสั่นไหวไปกระทบกับเงาตะคุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ตรงทางเชื่อม ร่างนั้นสวมเสื้อกาวน์นักวิจัยสีขาวสะอาดตา แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจคือใบหน้าของร่างนั้น... มันคือด็อกเตอร์อาร์มันด์ คนเดิมที่เธอกำลังใช้มือประคองร่างไร้วิญญาณอยู่นี่เอง ด็อกเตอร์ที่อยู่เบื้องหน้ายกยิ้มที่บิดเบี้ยว ดวงตาที่เคยไร้แววกลับเปล่งประกายด้วยแสงสีฟ้าสว่างวาบเหมือนวงจรไฟฟ้าที่ถูกจุดติด “คุณน่ะ... พยายามค้นหาคำตอบในที่ที่ไม่มีคำถามอยู่เสมอเลยนะครับ รินรดา” เสียงของด็อกเตอร์ไม่ได้ออกมาจากปาก แต่เป็นคลื่นความถี่ที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเธอโดยตรง รินรดากำหมัดแน่น เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเกมที่เธอกำลังเล่นอยู่นั้น ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบ... แต่มันคือการไล่ล่าที่เธอเองอาจกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปของอัลกอริทึมวิปลาสนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ หวังว่าเรื่องราวของรินรดากับคินจะเริ่มจุดไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นในใจทุกท่านนะครับ โดย เนบิวลาสตาร์