นัดหมายที่ล้มเหลว

เสียงคำรามต่ำของฟ้าร้องไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงแจ้งเตือนระบบสำรองข้อมูลที่ดังขึ้นในโสตประสาทของรินรดา หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือเธอยังคงสะท้อนข้อความประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา—*“ยินดีต้อนรับสู่ระบบสำรองข้อมูล... ที่ไม่มีวันถูกลบค่ะคุณรินรดา”*—มันไม่ใช่แค่ข้อความต้อนรับของระบบอัตโนมัติ แต่มันคือลายเซ็นดิจิทัลที่กวินท์จงใจฝังไว้ในซอฟต์แวร์บริหารจัดการนิทรรศการที่เขากำลังร่วมพัฒนากับหอศิลป์ของเธอ ในห้องทำงานชั่วคราวของไซต์งานก่อสร้างโครงสร้างเหล็กขนาดใหญ่ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ตามแรงกระชากของกระแสไฟฟ้าด้านนอก สายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุฤดูร้อนได้ตัดขาดพวกเขากอกจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ พื้นที่รอบด้านที่ควรจะเป็นลานจอดรถกว้างขวาง บัดนี้ถูกกลืนหายไปในม่านน้ำสีเทาทึบและเสียงก้องกังวานของฟ้าผ่า รินรดาผ่อนลมหายใจยาวเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรยศ เธอวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ "คุณตั้งใจฝังสตริงข้อความนั้นไว้ในฐานข้อมูลตั้งแต่วันไหนคะ คุณกวินท์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจที่ถูกตีกรอบโดยตรรกะของเขา กวินท์ซึ่งยืนพิงเสาเหล็กกล้าสีเทาเข้มอยู่ไม่ไกล ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย แสงสะท้อนจากเลนส์ซ่อนแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนที่บ่งบอกถึงความเครียดขึง เขาไม่ได้รีบร้อนตอบในทันที ปล่อยให้ความเงียบระหว่างพวกเขามีเพียงเสียงฝนที่ซัดสาดกระทบแผ่นหลังคาเมทัลชีทเป็นจังหวะกระชั้นชิด "ตั้งแต่วันที่คุณบอกว่า... งานศิลปะมีชีวิตจิตใจ ส่วนอัลกอริทึมของผมเป็นเพียงแค่เศษเหล็กไร้ค่ามั้งครับ" กวินท์เว้นจังหวะเล็กน้อย "ผมแค่อยากพิสูจน์ว่า สิ่งที่คุณเรียกว่าจิตวิญญาณ แท้จริงแล้วก็แค่อัลกอริทึมที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ตอบสนองต่อความคุ้นเคยเท่านั้น" รินรดาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละน้อย ส้นรองเท้าคัทชูส่งเสียงกระทบพื้นปูนซีเมนต์เปลือยดังเป็นจังหวะ เธอหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นอายฝนผสมกับกลิ่นโลหะเย็นเฉียบโชยมาแตะจมูก "คุณมองทุกอย่างเป็นระบบตรรกะ ศูนย์กับหนึ่ง เปิดหรือปิด ผิดหรือถูก... แต่คุณเคยใช้หัวใจสัมผัสอะไรจริงๆ สักครั้งไหมคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววท้าทายและเปราะบางในเวลาเดียวกัน "คุณกลัวความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ จนต้องสร้างอัลกอริทึมขึ้นมาเพื่อควบคุมทุกอย่าง แมกระทั่งความรู้สึกของฉัน" กวินท์ขยับตัวเข้าหาเช่นกัน ความกดอากาศระหว่างพวกเขาแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มกวาดมองใบหน้าที่รั้นและดื้อดึงของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา—รอยยิ้มที่มักจะใช้เวลาที่เขาต้องการปกป้องตัวเองจากความอ่อนแอ "แล้วคุณล่ะ รินรดา... มัวแต่เอาแต่ใจตัวเอง โหยหาความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีอยู่จริงในโลกความเป็นจริง คุณปฏิเสธระบบจัดการที่แม่นยำ เพียงเพราะมันไม่ได้บรรเลงเพลงหวานหูให้คุณฟัง" กวินท์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงของเขาต่ำพร่าและใกล้ชิดจนน่ากลัว "คุณกลัวว่าถ้าวันหนึ่งอัลกอริทึมของผมอ่านใจคุณได้จริงๆ... คุณจะไม่เหลือที่ให้ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงที่มีต่อผมต่างหาก" บรรยากาศในห้องอับทึบหยุดชะงักลงทันที คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจของรินรดา ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบกระจกใสที่เธอบรรจงสร้างขึ้นเพื่อกั้นขอบเขตระหว่างเธอกับเขาให้พังทลายลงในพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันหนาแน่นและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิทยาที่ปั่นป่วนจนเกือบควบคุมไม่อยู่ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลคำตอบได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกกระชากออกมาอย่างไม่ไว้หน้า เธออยากจะเถียง อยากจะยกเอาเหตุผลเรื่องจรรยาบรรณวิชาชีพมาอ้าง แต่ดวงตาคู่นั้นของกวินท์กำลังบอกเธอว่า เขากำลังอ่านเธอออก... ทุกตัวอักษร ทุกบรรทัด ก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะทันได้เอ่ยคำพูดทำลายความเงียบ เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงกุกกักจากบริเวณโถงทางเดินด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงฝน *แอ๊ด...* ประตูเหล็กบานเลื่อนของห้องทำงานถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาติดอยู่ในไซต์งานร้างแห่งนี้ในยามวิกาล รินรดารีบผละถอยหลังออกจากกวินท์ทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเงาร่างภายใต้เสื้อกันฝนสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับแฟ้มเอกสารลับในมือที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ "ดูเหมือนว่า... ผมจะมาขัดจังหวะการประมวลผลข้อมูลสำคัญของพวกคุณสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอื้อiนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รินรดานิ่งงั้น กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วห้องทันทีที่เธอจำได้ว่าใครคือเจ้าของเงาร่างนั้น... และแฟ้มเอกสารในมือของเขาคืออะไร ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 6 ค่ะ แล้วมาลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนถัดไปนะคะ