รอยร้าวในพิพิธภัณฑ์

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องนิรภัยจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาชะงักฝีเท้าจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้มือหนาของกวินท์ที่รั้งต้นแขนเธอไว้แน่น ดวงตาของเธอเบิกกว้าง จ้องมองตัวเลข '0325' ที่สั่นไหวไปตามรอยหยักของรอยเลือดบนผนัง มันไม่ใช่แค่ตัวเลข มันคือพิกัดทางความรู้สึกที่เขากับเธอเท่านั้นที่รู้—ความทรงจำในคืนที่พวกเขาพบกันครั้งแรกท่ามกลางสายฝน "อย่าเพิ่งขยับ" เสียงของกวินท์ราบเรียบเย็นเยียบ แต่รินรดาสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผ่านฝ่ามือที่กุมต้นแขนเธออยู่ "คุณเห็นไหมกวินท์... นั่นมันรหัสของคุณ" รินรดาเค้นเสียงถาม มือที่ถือไฟฉายสั่นเทาจนลำแสงกวาดไปมาบนร่างไร้วิญญาณ "ทำไมศพคนนี้ถึงต้องมีรหัสของคุณอยู่บนกำแพง ในเวลาที่คุณบอกว่าระบบความปลอดภัยถูกตัดขาดไปหมดแล้ว?" กวินท์ไม่ตอบ เขาปล่อยมือจากแขนเธอแล้วก้าวเข้าไปใกล้ศพนั้นอย่างระมัดระวัง สายตาคมกริบกวาดมองรอบห้องราวกับเครื่องสแกนที่ทำงานด้วยความเร็วสูง "อย่าเพิ่งใช้ตรรกะแบบมนุษย์ตัดสินรินรดา ในวงจรของการล่มสลาย มักมีอัลกอริทึมบางอย่างที่ถูกเขียนทับเสมอ ใครบางคนต้องการลากผมเข้ามาในเกมนี้... หรือไม่ก็ต้องการให้คุณเห็นว่าผมเป็นคนทำ" "คุณกำลังจะบอกว่าคุณถูกจัดฉากเหรอคะ?" เธอก้าวตามเขาไป เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดังก้องในความเงียบ "ในฐานะภัณฑารักษ์ ฉันบอกคุณได้เลยว่าการจัดวางศพแบบนี้มันมีความเป็น 'งานศิลปะ' เกินไป มีดปักตรงกึ่งกลางกระดูกสันหลังพอดีเป๊ะ แรงเสียดทานสมบูรณ์แบบ... นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงคราม" กวินท์หยุดกะทันหันจนรินรดาเกือบเดินชนแผ่นหลังกว้างของเขา เขาโน้มตัวลงตรวจสอบรอยแผลที่ต้นคอของศพ ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาเชื่อมต่อกับพอร์ตที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานรูปปั้นใกล้ๆ นิ้วเรียวยาวรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน "ถ้ามันคือสงคราม เราก็ต้องรีบชิงพื้นที่ก่อนที่จะโดนล็อกเอาต์ออกไปถาวร รินรดา... ช่วยถือไฟฉายให้นิ่งๆ หน่อย ผมต้องเปิดคลังข้อมูลในระบบสำรองก่อนที่มันจะดีลีทตัวเอง" "คุณจะทำอะไร! เราควรแจ้งตำรวจไม่ใช่เหรอ?" "ตำรวจจะขังผมทันทีที่เห็นรหัสบนกำแพงนั้น" กวินท์หันมามองเธอด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอ่อนโยน แต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้รินรดารู้สึกว่าเขากำลัง 'ร้องขอ' ความเชื่อใจ "รินรดา ผมไม่รู้ว่าใครทำ แต่ถ้าผมไม่เจาะเข้าระบบภายในสองนาทีนี้ หลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าผมไม่ได้อยู่ในห้องนี้ช่วงเกิดเหตุจะหายไปตลอดกาล คุณเลือกเอา... จะเชื่อในความถูกต้องตามกฎหมาย หรือจะเชื่อในสัญชาตญาณที่คุณด่าว่าผมเย็นชามาตลอด?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองร่างที่ไร้วิญญาณสลับกับดวงตาที่มุ่งมั่นของวิศวกรหนุ่ม ก่อนจะตัดสินใจทรุดตัวลงข้างๆ เขาแล้วส่องไฟไปที่จุดเชื่อมต่อของสายเคเบิล "ถ้าคุณโกหก ฉันนี่แหละจะเป็นคนแฉคุณเอง ลงมือเถอะค่ะ" บรรยากาศตึงเครียดขึ้นเมื่อเสียงไซเรนจากภายนอกพิพิธภัณฑ์เริ่มดังใกล้เข้ามา กวินท์ขมวดคิ้ว "ระบบป้องกันตัวเองของเซิร์ฟเวอร์กำลังถูกแฮ็กจากภายนอก... มีคนกำลังพยายามลบตัวตนของเหยื่อรายนี้ทิ้ง" "คนๆ นั้นอาจจะยังอยู่ในห้องนี้!" รินรดาอุทานขึ้นเมื่อสังเกตเห็นละอองฝุ่นที่เคลื่อนไหวผิดจังหวะตรงมุมมืดของเพดานที่พัดลมระบายอากาศหมุนช้าๆ "กวินท์! ระวัง!" เธอกระโจนเข้าหาเขาพร้อมกับเหวี่ยงไฟฉายไปทางเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสีดำทมิฬกระโดดลงมาจากช่องลมอย่างรวดเร็วราวกับนินจา กวินท์ตัดสินใจไม่ได้ เขาต้องเลือกระหว่างการรักษาข้อมูลในมือกับการป้องกันตัว เขาเลือกที่จะหมุนตัวใช้ตัวบังรินรดาไว้ก่อนจะรับแรงกระแทกจากผู้บุกรุกจนทั้งคู่กลิ้งไปกับพื้น มีดสั้นอีกเล่มพุ่งเฉียดผ่านแก้มของรินรดาไปปักเข้าที่ผนังห้องนิรภัยเพียงไม่กี่เซนติเมตร เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังออกมาจากภายใต้หน้ากากสีดำสนิทของผู้บุกรุก "เสียดายนะคุณกวินท์" เสียงที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้นผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงที่ติดอยู่ตรงคอ "รหัส 0325 ไม่ได้หมายถึงเซิร์ฟเวอร์ของคุณ... แต่มันหมายถึงวันที่คุณจะถูกลบออกจากหอศิลป์แห่งนี้ตลอดกาล" กวินท์ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่าน แต่ก่อนที่เขาจะสวนกลับ รินรดาที่เพิ่งหยิบมีดสั้นเล่มที่เฉียดหน้าเธอขึ้นมาได้ ก็ตวัดมันเข้าใส่ผู้บุกรุกอย่างชำนาญจนหน้ากากของอีกฝ่ายหลุดกระเด็นออกไป ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังหน้ากากนั้น กลับไม่ใช่ใบหน้าของคนแปลกหน้า กวินท์ชะงักงัน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจแทบสิ้นสติ ใบหน้าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งคู่... คือใบหน้าของกวินท์ที่ดูเหมือนจะลอกเลียนแบบออกมาจากกระจกเงาอย่างไรอย่างนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้กับแสงดาวพร่างพราวคนนี้นะคะ