เสน่ห์ของคนปากร้าย

เสียงปรบมือระลอกสุดท้ายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทบิ๊กโปรเจกต์ดังขึ้น กลบเสียงถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกของทีมงานเบื้องหลัง แต่สำหรับรณภพและพิมพ์มาดาแล้ว นี่คือช่วงเวลาของการเก็บเกี่ยวผลลัพธ์จากหยาดเหงื่อและสมองที่ขัด สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและหน้าตาย ปรับสีหน้าเรียบเฉยให้อยู่ในโหมดมืออาชีพ แม้ว่าในใจจะกำลังนึกชื่นชมหญิงสาวข้างกายที่ยืนประสานสายตากับคณะกรรมการบริหารอย่างมั่น In Medias Res แบบไม่มีที่ติ การนำเสนอโครงการออกแบบศูนย์การค้าเชิงอนุรักษ์ผ่านไปอย่างไร้รอยต่อ ก็เพราะจังหวะจะโคนและการรับส่งมุกตลกเชิงธุรกิจที่ทั้งคู่ประสานเสียงกันได้อย่างลงตัว ชนิดที่ต่อให้คณะกรรมการจุกจิกแค่ไหนก็หาช่องโหว่ไม่เจอ "ขอบคุณข้อเสนอแนะจากท่านประธานมากครับ ทางเราจะนำไปปรับปรุงในส่วนของวัสดุรีไซเคิลให้ตอบโจทย์งบประมาณมากที่สุด" รณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงพลัง สะกดให้ห้องประชุมเงียบกริบก่อนที่ประธานกรรมการจะพยักหน้าอนุมัติด้วยรอยยิ้มพอใจ ทันทีที่ประตูกระจกฝ้าปิดลงลับตาผู้บริหาร พิมพ์มาดาซึ่งยืนเกร็งหลังตรงมาตลอดสองชั่วโมงเต็มก็ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความหมดแรง เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปลดกระดุมสูทตัวนอกออกอย่างไม่รักษาภาพพจน์สาวมั่น "ให้ตายสิรณภพ ฉันเกือบคิดว่าตอนที่ท่านรองประธานถามเรื่องต้นทุนโครงสร้างเหล็ก คุณจะเผลอเอาไม้บรรทัดสถาปนิกเคาะหัวแกuroสักทีแล้วนะ" พิมพ์มาดาหันไปแซوพร้อมรอยยิ้มกริ่ม ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสะใจที่งานใหญ่ผ่านฉลุย รณภพเก็บกระดาษแปลนพิมพ์เขียวลงกระเป๋าหนังอย่างใจเย็น เขาลอบมองใบหน้าเนียนใสที่มีเหงื่อซึมบางๆ ตรงไรผม ก่อนจะแค่นเสียงลอดไรฟันตามสไตล์ "ถ้าผมทำแบบนั้น คุณก็คงกระโดดเข้ามาแย่งไมโครโฟนแล้วอ้างว่าผมเป็นโรคเครียดเรื้อรังจากงานออกแบบจนต้องเข้าบำบัดล่ะสิ... อย่าคิดว่าผมไม่รู้ทันนะพิมพ์มาดา เมื่อกี้ใครกันที่เกือบหลุดหัวเราะตอนผมตอกหน้าฝ่ายการตลาดเรื่องพื้นที่สีเขียว" "อ้าว! ก็คุณเล่นทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปฆ่าใครสักคนซะขนาดนั้น ใครจะไปกล้าปล่อยให้คุณฉายเดี่ยวจนจบเล่า" พิมพ์มาดาย้อนทันควัน ริมฝีปากบางเฉียบเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ "อีกอย่าง... ที่งานมันราบรื่นและผ่านฉลุยแบบนี้ ก็เพราะฉันช่วยตบมุกรับส่งให้คุณต่างหากล่ะ ยอมรับมาเถอะว่ามีฉันคอยคุมหน้างานเนี่ย มันดีกว่าลุยเดี่ยวตั้งเยอะ" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เสน่ห์ของความฉลาดเฉลียวและปากเก่งรั้นคนตรงหน้า ทำให้มุมปากของสถาปนิกหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นอย่างปิดไม่มิด แม้เจ้าตัวจะพยายามตีสีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความคลั่งรักที่เอ่อล้นในอกก็ตาม "หลงตัวเองเก่งเป็นที่หนึ่ง... แต่ก็เอาเถอะ" รณภพก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนโดยไม่ทันตั้งตัว ขายาวก้าวเข้ามาบล็อกทางออกไว้จนพิมพ์มาดาต้องเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์สะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณ... จะทำอะไรเนี่ย คนอื่นยังเก็บของกันอยู่นะ" พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงเบาลงโดยอัตโนมัติ เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนระยะห่างลดเหลือเพียงคืบเดียว แววตาของรณภพเวลานี้ไม่ได้มีความหน้าตายเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุ "ผมแค่จะบอกว่า..." รณภพโน้มใบเข้าไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนหัวใจของคนฟังเต้นรัวผิดจังหวะ "ขอบคุณนะ... ที่คอยยืนอยู่ข้างๆ เวลาที่ผมเกือบจะหลุดฟิวส์ใส่พวกไดโนเสาร์เต่าล้านปีพวกนั้น" คำพูดที่หลุดออกมาอย่างไร้ฟอร์ม ทำเอาพิมพ์มาดาถึงกับใบ้กิน สมองที่เคยประมวลผลคำพูดโต้ตอบได้อย่างรวดเร็วกลับชัตดาวน์กะทันหัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ปากร้ายๆ ที่มักจะหาคำมาฟาดฟันเขาเสมอในยามปกติ กลับเม้มเข้าหากันสนิท ปล่อยให้หัวใจเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้อง รณภพเห็นอาการใบ้รับประทานของอีกฝ่ายก็ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายืดตัวขึ้นเตรียมจะผละออกด้วยความพึงพอใจ ทว่าจังหวะนั้นเอง... *ปัง!* ประตูกระจกห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของ 'ธน ์' กรรมการบริหารหนุ่มไฟแรงลูกชายเจ้าของโปรเจกต์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างเกินงาม ดวงตาคมปลาบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนใกล้ชิดกันเกินขอบเขตเพื่อนร่วมงานอย่างมีความหมาย "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับคุณรณภพ พอดีผมลืมสมุดโน้ต... แต่ดูท่าทางโปรเจกต์นี้คงไม่ต้องห่วงเรื่องความราบรื่นแล้วล่ะมั้งครับ ในเมื่อ ‘เคมี’ ของทีมงานมันเข้ากันดีซะขนาดนี้" ธน์เว้นวรรคคำว่าเคมีด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย พร้อมกับสายตาที่จ้องมองมายังมือของรณภพที่ยังคงวางค้ำพนักเก้าอี้กั้นพิมพ์มาดาไว้ บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยอบอุ่นและเป็นกันเอง กลับพลิกกลับมาคุกรุ่นและตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 24 กับผม "ฟีนิกซ์สีทอง" นะครับ