การทดสอบความกล้า

สิบ... เก้า... แปด... ตัวเลขสีทองอร่ามบนหน้าจอระบบหลักของธันวาเต้นเร้าอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงกระแทกกระทั้นที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับค้อนยักษ์กำลังทุบทำลายบานกระจกเงาด้านหลัง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่ดังประสานกันเป็นคลื่นความสั่นสะเทือน ทำให้ฝุ่นผงบนฝ้าเพดานร่วงกราวลงมาประหนึ่งละอองหิมะแห่งความตาย ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายถูกบีบให้เหลือเวลาเพียงชั่วลมหายใจ ธันวาไม่ได้สติหลุดหรือวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากลับกวาดมองไปทั่วห้องเอกสารหมายเลข 404 ด้วยสมาธิอันนิ่งสนิท สมองของพนักงานบัญชีหนุ่มประมวลผลตัวเลข แพทเทิร์น และกฎเกณฑ์ของอาคารแห่งนี้อย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรกล "อาจารย์รินครับ ประตูบานนั้นถูกล็อกด้วยเงื่อนไขทางบัญชี... เดบิตและเครดิตไม่สมดุลกัน!" ธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของวิญญาณภายนอก น้ำเสียงของเขาแม้จะสั่นเล็กน้อยด้วยแรงกดดัน แต่แฝงไว้ด้วยความมั่น and เด็ดเดี่ยว อาจารย์สาวในชุดเสื้อกาวน์สีเทาเข้มหันมามองลูกศิษย์หนุ่มแวบหนึ่ง แววตาคู่สวยที่มักจะเรียบเฉยปรากฏประกายความชื่นชมวูบหนึ่ง นางเอื้อมมือเรียวแตะลงบนบานประตูไม้สักเก่าคร่ำคร่า พร้อมกับร่ายอาคมโบราณสะกดกลิ่นอายความตายที่กำลังทะลักเข้ามา "ถูกต้องแล้วธันวา... ทางเดินเบื้องหน้าไม่ใช่พื้นที่สำหรับคนเป็น หากเจ้าก้าวออกไปโดยไร้ซึ่ง 'บัญชีรายชื่อผู้บริสุทธิ์' เจ้าจะถูกกลืนกินโดยกฎของตึกนี้ทันที" อาจารย์รินกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่มั่นคง "เจ้าพร้อมสำหรับการทดสอบความกล้าขั้นเด็ดขาดแล้วหรือยัง?" เจ็ด... หก... ห้า... หน้าจอยังคงนับถอยหลัง ธันวาสูดหายใจเข้าลึก ศาสตราแห่งตัวเลขและสติปัญญาคืออาวุธเดียวที่เขามีในตอนนี้ เขายกสมุดบัญชีหนังไก่ขึ้นแนบอก ปากกาหมึกซึมในมือถูกกำไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ผมไม่มีทางเลือกอื่นนี่ครับ... และผมก็เชื่อในวิธีคำนวณของตัวเอง" ธันวาตอบพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก สี่... สาม... สอง... *เพล้ง!* บานกระจกเงาด้านหลังแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำมหึมานับร้อยที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้อง ทว่าในวินาทีที่เลขศูนย์ปรากฏขึ้นพร้อมกับแสงสีทองสว่างวาบ อาจารย์รินก็กระชากประตูไม้สักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นโถงทางเดินยาวเหยียดที่มืดมิดสนิท ไร้ซึ่งแสงไฟใดๆ มีเพียงละอองความเย็นยะเยือกที่พัดสวนออกมาพร้อมกับเสียงกระซิบโหยหวน "ไป!" อาจารย์รินผลักธันวาให้ก้าวพ้นธรณีประตูออกไป ก้าวแรกที่เท้าของธันวาสัมผัสกับพื้นพรมเก่าคร่ำคร่าของทางเดินมืดมิด บานประตูก็ปิดปังลงเบื้องหลังอย่างรุนแรง ตัดขาดเสียงคำรามและเงาดำเหล่านั้นทันที ทว่า... ความเงียบงันที่เข้ามาแทนที่กลับน่ากลัวยิ่งกว่า ธันวาพบว่าตัวเองยืนอยู่ลำพังในความมืดมิดที่หนาแน่นจนแทบจะคว้าจับต้องได้ แสงสว่างเดียวที่มีคือหน้าจอระบบหลักสีทองที่ยังคงลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า แต่มันกลับแสดงตัวเลขใหม่ขึ้นมาแทนที่ [ภารกิจเฉพาะกิจ: การทดสอบความกล้า - เดินทางผ่านระเบียงมืดมิดระยะทาง 100 เมตรด้วยตัวคนเดียว] [เงื่อนไขพิเศษ: ห้ามหันกลับหลังมอง ห้ามหยุดเดินเกิน 3 วินาที และห้ามทำสมุดบัญชีตกพื้น] [บทลงโทษหากฝ่าฝืน: สูญเสียความทรงจำทั้งหมดและกลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างตึก] ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความมืดเบื้องหน้าช่างยาวไกลและไร้จุดสิ้นสุด ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินมีเสียงฝีเท้าสะท้อนกลับมาเป็นระลอกๆ ทว่าไม่ใช่เสียงของเขาคนเดียว... มีเสียงฝีเท้าปริศนาอีกคู่หนึ่งกำลังเดินตามหลังเขามาด้วยจังหวะที่ช้ากว่าแต่ใกล้เข้ามาทุกที *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ธันวาจำต้องสะกดกลั้นความหวาดกลัว ปฏิบัติตามกฎของระบบอย่างเคร่งครัด เขาใช้เทคนิคการนับก้าวในใจเพื่อรักษาจังหวะการเดินไม่ให้สั่นคลอน หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... การจดจำแพทเทิร์นและควบคุมลมหายใจคือสิ่งเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาได้ในเวลานี้ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ผนังปูนด้านข้างเริ่มมีรอยแตกร้าว และมีเงาดำประหลาดรูปร่างคล้ายมือมนุษย์ยื่นออกมาจากกำแพงพยายามจะคว้าจับชายเสื้อของเขา ธันวาเบี่ยงตัวหลบอย่างเฉียดฉิวโดยไม่หยุดเดินตามกฎที่ระบบตั้งไว้ ความหนาแน่นของวิญญาณและไอเย็นกดทับลงบนบานหน้าอกจนเขาเริ่มหายใจไม่ออก เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ทว่าแววตาของพนักงานบัญชีหนุ่มยังคงแน่วแน่ เขารู้ดีว่าหากสติหลุดเพียงนิดเดียว ทุกอย่างจะจบลงทันที อีกเพียงสิบเมตรก็จะถึงจุดสิ้นสุดของทางเดินมืดมิดแล้ว แสงสว่างสีฟ้าอ่อนๆ จากปลายทางเริ่มลอดผ่านความมืดเข้ามาให้เห็นเป็นความหวัง แต่แล้ว... เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างใบหูของเขา เป็นเสียงของอาจารย์รินที่ลอดผ่านความมืดมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ธันวา... อย่าเดินต่อ! ข้างหน้าไม่ใช่ทางออก!" ธันวาชะงักฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ สมองของเขาสั่นคลอน อาจารย์รินกำลังเตือนเขาจากข้างหลัง หรือนี่คือภาพลวงตาจากระบบเพื่อทดสอบความเชื่อมั่นกันแน่? และในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะหันกลับไปมองตามเสียงเรียกนั้น หน้าจอระบบสีทองก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นทะลุโสประสาท [คำเตือน: คุณฝ่าฝืนเงื่อนไข 'ห้ามหันกลับหลังมอง' และ 'ห้ามหยุดเดินเกิน 3 วินาที'!] ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาดำปริศนาที่เดินตามหลังมาตลอดทาง ได้เอื้อมมืออันเย็นเยียบเข้าคว้าไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอ และเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังชิดติดใบหู... "เจอตัวแล้ว... ลูกหนี้ชั้นดีของฉัน" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบ