บรรทัดรหัสที่หายไป

“ถ้าคุณลบไฟล์นี้ทิ้ง พีท... คุณจะไม่มีวันได้คำตอบว่าครอบครัวของคุณหายไปไหน” น้ำเสียงราบเรียบจากปลายสายไม่ได้ทำให้พีทสะทกสะท้าน มือของเขาบนคีย์บอร์ดกลไกยังคงรัวนิ้วด้วยความเร็วคงที่ จังหวะการกดปุ่มของเขาไม่ต่างจากเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นระเบียบท่ามกลางความมืดมิดของอพาร์ตเมนต์ชั้น 24 “เลิกใช้ความทรงจำที่ขมขื่นมาเป็นเครื่องมือต่อรองได้แล้วครับ” พีทตอบกลับ ดวงตาจ้องมองหน้าจอที่มีบรรทัดโค้ดนับหมื่นวิ่งผ่านดุจสายน้ำ “เพราะต่อให้ผมลบมันทิ้ง หรือเก็บมันไว้ สิ่งเดียวที่ผมรู้คือโลกนี้มันเน่าเฟะเกินกว่าจะเยียวยาด้วยอัลกอริทึมกระจอกๆ ของพวกคุณ” “คุณกำลังมองข้าม ‘รอยแยก’ ไปหนึ่งจุด พีท” เสียงนั้นยังคงเยือกเย็น “มองไปที่พิกัด 45.221, -12.449 แล้วคุณจะเห็นสิ่งที่ทำให้โลกใบนี้สมเหตุสมผลขึ้นมาบ้าง” พีทวางมือจากคีย์บอร์ด จังหวะการหายใจของเขาหยุดกึกไปครู่หนึ่ง เขารู้จักพิกัดนั้นดี มันคือจุดศูนย์กลางของ ‘รอยแยก’ เมื่อสิบปีก่อน ที่พรากพ่อและแม่ของเขาไปโดยทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและทฤษฎีสมคบคิดที่ไร้บทสรุป ชายหนุ่มกดปุ่ม Enter รัวชุดคำสั่งค้นหาพิเศษที่เขาเขียนขึ้นเอง หน้าจอแสดงผลกราฟิกโปร่งใสซ้อนทับภาพแผนที่โลกแบบเรียลไทม์ จุดสีแดงนับล้านจุดกระจายตัวอยู่ทั่วพื้นที่เสมือน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาบิดปุ่มหมุนเมาส์ ขยายสเกลความละเอียดของกราฟจนถึงขีดสุด—ระดับหน่วยย่อยที่เล็กที่สุดเท่าที่ซอฟต์แวร์ของมนุษย์จะเข้าถึงได้ ทันใดนั้นเอง เส้นแสงสีทองประหลาดก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดของบรรทัดคำสั่งที่ไหลผ่าน มันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบ มันเป็นเหมือน ‘ช่องโหว่’ หรือ ‘รอยร้าว’ บนกระจกที่มองเห็นทะลุไปอีกฟากของความจริง “นี่มัน...” พีทพึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง มันไม่ใช่โค้ดทั่วไป มันไม่ใช่เลขฐานสองที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือชุดอักขระที่บิดเบี้ยว ราวกับว่าโลกที่เขาอาศัยอยู่เป็นเพียงซอฟต์แวร์ที่ถูกเขียนด้วยภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ และที่พิกัดนั้น... มีข้อมูลบางอย่างกำลังเขียนทับความเป็นจริง เขาส่งคำสั่ง `READ_MEMORY_OFFSET` ลงไปในช่องโหว่นั้น พลันหน้าจอทั้งหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน เสียงเตือนของระบบคอมพิวเตอร์เริ่มกรีดร้องด้วยความถี่สูงเกินขีดจำกัด พีทไม่ได้ละสายตา เขารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกจากแผงวงจร ราวกับว่ามันกำลังพยายามเตือนให้เขาหยุด แต่ความกระหายในคำตอบนั้นรุนแรงยิ่งกว่า บนหน้าจอ อักขระสีทองเหล่านั้นเริ่มก่อตัวเป็นภาพที่ชัดเจน มันเป็นภาพของเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน พ่อของเขากำลังยืนอยู่หน้ากำแพงมิติ และแม่ของเขากำลังถือแผ่นดิสก์ข้อมูลชิ้นหนึ่งที่ดูไม่ต่างจาก... บรรทัดโค้ดที่เขาเพิ่งค้นพบ เขามองเห็นมันชัดเจน พ่อหันมามองกล้อง—มองมาที่ตัวเขาในอีกสิบปีข้างหน้า—แล้วพูดผ่านหน้าจอที่ไร้เสียงว่า “อย่าไว้ใจระบบ พีท” ในจังหวะนั้นเอง อพาร์ตเมนต์ที่เงียบสงัดก็สั่นสะเทือน ไฟในห้องกะพริบถี่จนเกือบดับสนิท พีทรู้สึกถึงแรงดันอากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความเย็นเยียบจากพิกัดปริศนาบนหน้าจอทะลักออกมา ราวกับมีใครบางคนกำลังจะก้าวข้ามผ่านหน้าจอออกมาจริงๆ *ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!* เสียงเตือนดังลั่นห้อง แต่มันไม่ใช่เสียงจากคอมพิวเตอร์ของเขา มันมาจากบางสิ่งที่อยู่หลังประตูห้องพัก พีทลุกขึ้นยืนช้าๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ปนกับความกลัว เขาเอื้อมมือไปคว้ามีดพกที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แม้เขาจะเป็นโปรแกรมเมอร์ แต่ในโลกที่ระบบอาจพังทลายได้ทุกเมื่อ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดคือสิ่งเดียวที่เขามี *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูสามครั้งที่แสนสุภาพและเป็นจังหวะ แต่ในห้องชั้น 24 แห่งนี้ไม่มีใครควรจะมาเคาะประตูในเวลาตีสามได้ พีทเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตู มือข้างหนึ่งกุมมีดแน่น อีกข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตที่ยังคงแสดงค่าของช่องโหว่ที่เขามองเห็น เขาค่อยๆ แง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย แสงไฟจากโถงทางเดินสลัวๆ เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดเดรสยาวดูภูมิฐาน ทว่าแววตาของเธอนั้นคมกริบราวกับใบมีด เธอมองเขาราวกับมองทะลุตัวตนเข้าไปถึงความลับที่เขากำลังถือครอง “ฉันชื่อเอวา” หญิงสาวกล่าวเบาๆ น้ำเสียงของเธออบอุ่นทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ “และฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อบอกให้คุณหยุด... แต่ฉันมาเพื่อเตือนคุณว่า ภารกิจของคุณเพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว” เธอยื่นมือถือที่หน้าจอมีข้อความสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมา ‘ภารกิจระดับ SSS: การแก้ไขบั๊กของจักรวาล’ ก่อนที่พีทจะทันได้เอ่ยถามอะไร หญิงสาวก็กดปุ่มบางอย่างบนโทรศัพท์ของเธอ และทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องของพีทก็ดับลงพร้อมกันทุกเครื่อง แล้วแทนที่ด้วยข้อความใหม่ที่วิ่งเข้าสู่เรตินาของเขาโดยตรง... มันคือพิกัดพิกัดใหม่ ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเขาราวกับมีชีวิต พีทหันกลับไปมองหน้าจอสีดำที่สะท้อนเงาของเขาและเอวา ก่อนที่เขาจะตระหนักได้ว่า เงาของเอวานั้น... ไม่ได้เคลื่อนไหวตามตัวเธอ แต่มันกำลังถืออาวุธที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเล็งมาที่หัวใจของเขา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในหน้าแรกของปมปริศนาครั้งนี้ครับ ประตูมิติที่แปด