หน้าต่างสถานะสีดำ

“อย่าขยับ” เสียงของพีทแหบพร่า ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ เขาไม่ได้มองไปที่เอวา แต่มองเข้าไปในกระจกเงาสีดำสนิทเบื้องหน้า สิ่งที่เขากำลังเห็นไม่ใช่เงาสะท้อนของบรรณารักษ์สาวผู้สุขุม หากแต่เป็นเงาร่างมืดมิดที่ยืนซ้อนหลังเธอ และในมือของเงามรณะนั่นคือมีดสั้นที่เรืองแสงสีม่วงประหลาด เล็งตรงมาที่ขั้วหัวใจของเอวาอย่างแม่นยำ เอวาชะงัก เธอไม่ได้หันกลับมาตามสัญชาตญาณ แต่นิ่งค้างราวกับรูปปั้น “คุณเห็นอะไร พีท?” “สิ่งที่มนุษย์ไม่ควรเห็น” เขาตอบพลางก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง “เงามัน... มันไม่ได้ทำตามที่คุณทำ แต่มันกำลังรอจังหวะ” เอวาหรี่ตาลง ประกายความเยือกเย็นในดวงตาของอดีตสายลับบ่งบอกว่าเธอไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เธอกำลังประเมินสถานการณ์ เธอโน้มตัวลงหยิบแฟลชไดรฟ์ที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ ทันใดนั้น เงาในกระจกก็ขยับตาม—ไม่ใช่การเคลื่อนไหวที่นุ่มนวล แต่เป็นการพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ “หมอบลง!” พีทตะโกน เขาไม่เพียงแค่ตะโกน แต่เขาคว้าเก้าอี้ไม้โอ๊คเหวี่ยงเข้าใส่กระจกเงาบานใหญ่ แรงกระแทกทำให้กระจกแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวสะท้อนแสงนับพัน ความจริงที่บิดเบี้ยวหายไปพร้อมกับเงาประหลาดนั่น ทว่าเสียงหึ่งๆ ที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นในโสตประสาทของเขา—ไม่ใช่เสียงจากหูฟัง แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นจาก 'ภายใน' สมองของเขาโดยตรง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนดังขึ้น พร้อมกับตัวอักษรสีเลือดที่ปรากฏขึ้นบนอากาศธาตุตรงหน้า มันไม่ใช่หน้าต่างโปรแกรมที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือ... อินเทอร์เฟซของชีวิต [ระบบเริ่มต้นการทำงาน: อัลกอริทึมแห่งความตาย] [สถานะ: ล้มเหลวในการตรวจจับภัยคุกคามในระยะ 1 เมตร] [ภารกิจหลัก (โหมดบังคับ): จงมีชีวิตรอดเกิน 24 ชั่วโมง นับจากวินาทีนี้นับถอยหลัง] [เงื่อนไขความสำเร็จ: รักษาสัญญาณชีพให้อยู่เหนือ 0% ในเขตพิกัดที่ระบุ] [รางวัลความสำเร็จ: เปิดเผยข้อมูลระดับความลับของ 'รอยแยกปริศนา' เมื่อ 10 ปีก่อน] พีทนิ่งงัน ลมหายใจสะดุด เขาจ้องมองข้อความสีเลือดที่ลอยเด่น “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... ระบบจำลองการต่อสู้ของรัฐบาลหรือไง?” เอวายืนขึ้นช้าๆ เธอไม่ได้มองไปที่เศษกระจก แต่เธอมองที่ตำแหน่งเดียวกับที่เขามอง ดวงตาของเธอเบิกกว้างเพียงเสี้ยววินาที “คุณเห็นมันด้วยงั้นหรือ พีท?” “เอวา... คุณรู้ว่านี่คืออะไรใช่ไหม?” พีทถาม เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย “ไอ้ตัวเลขที่นับถอยหลังนี่... มันไม่ใช่บั๊กของระบบสมองกล” เอวารีบเดินเข้ามาใกล้ ปิดม่านหน้าต่างห้องทำงานจนมืดสนิท เธอวางมือบนไหล่ของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่หนักแน่นทำให้พีทพอจะดึงสติกลับมาได้ “ฟังผมนะ พีท ทุกสิ่งที่คุณเคยเชื่อในฐานะโปรแกรมเมอร์ ตรรกะที่คุณยึดถือว่าโลกนี้ทำงานด้วยรหัส... มันคือเรื่องจริง แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง” “ลืมอะไร?” “ว่าโลกนี้ถูกรันด้วยระบบที่ใครบางคน 'เขียน' ขึ้นมา” เธอกระซิบ “และเมื่อกี้ คุณเพิ่งทำผิดกฎหมายข้อสำคัญที่สุดของมัน คือการพยายามขัดขวาง ‘อัลกอริทึมแห่งความตาย’ ที่กำหนดไว้ให้เราทั้งคู่” พีทเหลือบมองนาฬิกานับถอยหลังที่ยังคงเลื่อนผ่านไปอย่างเลือดเย็น 23 ชั่วโมง 58 นาที 12 วินาที... 11 วินาที... “ภารกิจให้ผมรอดตาย 24 ชั่วโมงงั้นเหรอ?” พีทเค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความดุดันที่ซ่อนอยู่ “ถ้าผมเป็นคนเขียนโปรแกรมนี้ ผมจะหาบั๊กของมันให้เจอ แล้วพังมันทิ้งจากภายใน” เขากลับไปนั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ เขาพยายามเจาะเข้าสู่ชั้นข้อมูลที่ลึกที่สุดของเครือข่าย แต่ทว่า สิ่งที่เขาพบไม่ใช่ชุดคำสั่ง แต่มันคือโครงสร้างของ 'พิกัด' ที่ซ้อนทับอยู่บนแผนที่จริงของเมือง “มันไม่ใช่การโจมตีจากภายนอก เอวา” พีทหยุดมือ “มันคือการคัดกรอง พื้นที่รอบตัวเรา... พื้นที่นี้กำลังจะถูก ‘ลบ’ ออกจากฐานข้อมูลของโลก” “คุณหมายความว่ายังไง?” “ตึกนี้... ไม่สิ พิกัดนี้กำลังจะถูกรีเซ็ตเหมือนกับไฟล์ที่เสียหาย” พีทชี้ให้ดูเส้นกราฟสีดำที่กำลังขยายตัวโอบล้อมอาคาร “ถ้าเราไม่ออกไปจากที่นี่ภายในเวลาที่เหลือ เราจะกลายเป็นแค่ส่วนหนึ่งของรหัสที่ถูกลบทิ้ง ไม่มีใครจำได้ว่าเราเคยมีตัวตน” ทันใดนั้น ไฟทั้งตึกก็ดับลงพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งชั้น ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนไฟไหม้ แต่มันคือเสียงแหลมสูงที่ฟังดูคล้ายกับการกรีดร้องของระบบที่กำลังพังทลาย ประตูเหล็กนิรภัยถูกล็อกตายด้วยระบบอัตโนมัติ พีทมองไปที่ประตูห้องทำงานที่กำลังเปลี่ยนสภาพจากเหล็กกล้าเป็นสีเทาหม่น มันเริ่มสลายตัวกลายเป็นพิกเซลสีดำเหมือนเงาในกระจกเมื่อครู่ “เอวา เตรียมตัวให้พร้อม” พีทลุกขึ้น คว้ามีดพกที่เขาเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานเสมอ แม้มันจะไม่ใช่ปืนพกแบบที่อดีตสายลับอย่างเธอมี แต่มันคือสิ่งเดียวที่เขามีในตอนนี้ “เราต้องหาทางออกไปที่พิกัด 0.0.0 ไม่ใช่ทางออกปกติ แต่เป็น 'รอยแยก' ที่ระบบมันเผลอสร้างไว้” “คุณคิดว่าจะทำได้จริงๆ หรือ?” เอวาชักปืนเก็บเสียงออกมา สายตาของเธอมุ่งมั่น “ถ้าเราออกไปไม่ได้ นั่นหมายความว่าความลับเรื่องครอบครัวคุณก็จะตายไปกับตึกนี้ด้วย” พีทหันไปมองเธอ สายตาของเขาเย็นชาและเด็ดขาด “ตราบใดที่ผมยังเห็นรหัสพิกัดพวกนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาสั่งลบชีวิตของผมเด็ดขาด” ในจังหวะที่ประตูห้องทำงานสลายตัวกลายเป็นกลุ่มก้อนสีดำสนิท ร่างของเงาสวมหน้ากากกึ่งโปร่งใสจำนวนนับสิบก็ก้าวผ่านความว่างเปล่าเข้ามาในห้อง พวกมันไม่มีหน้าตา ไม่มีอาวุธในมือ แต่ปลายนิ้วของพวกมันแต่ละคนกลับเรืองแสงเป็นรหัสสีดำที่สามารถสลายสสารทุกอย่างที่สัมผัส พีทเหลือบมองตัวเลขถอยหลังที่เหลือเพียง 23 ชั่วโมง 50 นาที... แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาชะงัก สิ่งที่เป็นจุดจบของความหวังคือ... เงาร่างหนึ่งในกลุ่มนั้นเดินตรงมาหาเขา มันหยุดลงตรงหน้า เอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของเขา และทันทีที่นิ้วของมันสัมผัส รหัสผ่านส่วนตัวที่เขาใช้ล็อกบัญชีธนาคารและแฟ้มลับของครอบครัวเมื่อ 10 ปีก่อน ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทไปแล้ว เงาร่างนั้นเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเสียงของพีทเองเมื่อ 10 ปีก่อน—เสียงของพ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว “ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบครั้งสุดท้าย พีท... ลูกชายของระบบ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพีทและเอวาในเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ