เสียงนินทาในหม้อแกง

"ถ้าแกคิดว่าการปล่อยข่าวลือเรื่องเนื้อเน่าในหม้อต้มของยายรินรดาจะทำให้ร้านนั้นเจ๊งได้ง่ายๆ ล่ะก็... แกคงประเมินความหน้าด้านของนังเด็กนั่นต่ำไปหน่อยแล้วล่ะคุณป้า" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลอดออกมาจากห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ในย่านชานเมือง ป้าเพ็ญศรี ป้าแท้ๆ ผู้มีศักดิ์เป็นพี่สาวของแม่รinรดา กำลังยกถ้วยชาจีนขึ้นจิบด้วยท่าทางสำราญใจ บนโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยเอกสารกู้ยืมเงินเก่าๆ และจดหมายทวงหนี้ที่ถูกขยำทิ้งไว้เกลื่อนกลาด แผนการถูกวางไว้รัดกุม ญาติจอมหิวเงินกลุ่มนี้ไม่อาจทนเห็นรินรดาที่ควรจะจมปลักอยู่กับกองหนี้ กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเปิดร้านอาหารหลังบ้านจนลูกค้าแน่นขนัดทุกวันแถมยังมีเงินสะพัด ยิ่งได้ข่าวว่ามีชายหนุ่มรูปงามกระเป๋าหนักเข้ามาพัวพันและช่วยออกทุนรีโนเวทบ้านให้ ความอิจฉาริษยาจึงแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้พินาศ "พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะส่งคนไปปล่อยข่าวตามตลาดสด ว่าซุปกระดูกหมูสูตรพิเศษของมันใช้เศษเนื้อสัตว์ใกล้เน่าจากตลาดค้าส่งมาต้มกลิ่นกลบเกลือ" เสียงของลูกพี่ลูกน้องชายคนสนิทกล่าวเสริมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "เมื่ออนามัยเข้าตรวจ หรือมีข่าวสะพัดออกไป ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหน ลูกค้าก็หนีหายหมด ร้านกระจอกๆ นั่นก็จะเจ๊งภายในสามวันเจ็ดวัน แล้วค่อยบีบให้มันเอาสูตรอาหารมาแลกกับการปลดหนี้!" ในขณะเดียวกัน ที่ครัวหลังบ้านอันอบอุ่นและสะอาดสะอ้าน รินรดากำลังยืนบรรจงเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนด้วยไฟอ่อน กลิ่นหอมละมุนของเครื่องเทศนาน种ชนิดทั้งเก๋ากี้ โป๊ยกั๊ก และรากผักชี ลอยฟุ้งอบอวลผสานไปกับไอน้ำสีขาวนวลที่ลอยขึ้นสู่เพดานไม้สักทอง รินรดาตักน้ำซุปคำเล็กๆ ขึ้นเป่าเบาๆ แล้วชิมเพื่อตรวจสอบรสชาติ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด แม้บรรยากาศรอบตัวจะเงียบสงบ แต่สัญชาตญาณของเชฟที่ผ่านสมรภูมิห้องครัวมาโชกโชนบอกเธอว่า... กำลังมีพายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นข้างนอก "น้ำซุปวันนี้เข้มข้นเป็นพิเศษเลยนะครับ กลิ่นหอมเตะจมูกตั้งแต่เดินเลี้ยวเข้าซอยมาแล้ว" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากทางประตูกระจกบานเลื่อน คุณคีรินทร์ก้าวเข้ามาในครัวด้วยชุดลำลองสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงสมชายชาตรี ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับวางกล่องไม้สักโบราณขนาดกลางลงบนโต๊ะเตรียมอาหาร เมื่อเปิดฝาออก เผยให้เห็นเห็ดทรัฟเฟิลดำสดๆ ส่งกลิ่นหอมดินอันเป็นเอกลักษณ์ลอยเตะจมูก "คุณคีรินทร์คะ... เอ๊ย คุณคีรินทร์ครับ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าวัตถุดิบพวกนี้หายากและราคาแพงเกินกว่าจะเอามาใส่เพิ่มในเมนูราคาสบายกระเป๋าแบบนี้" รินรดาหันไปเอ็ดเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับแอบอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว "ก็ผมอยากให้คุณได้ทำอาหารที่อยากทำนี่ครับ เงินในตู้แช่ทองคำของผมมีไว้เพื่อสนับสนุนความสุขของคุณโดยเฉพาะ" คีรินทร์ยิ้มละมุน นัยน์ตาคมกริบมองหญิงสาวด้วยความเอ็นดูและทะนุถนอมอย่างปิดไม่มิด "อีกอย่าง... ผมได้ยินข่าวลูปแปลกๆ จากทางปากซอยมาเมื่อกี้นี้" รินรดาชะงักทัพพีในมือ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า "ข่าวลืออะไรครับ?" "มีคนปล่อยข่าวว่าร้านของคุณใช้วัตถุดิบไม่มีคุณภาพ และกำลังเตรียมการบางอย่างเพื่อดิสเครดิตคุณในวันพรุ่งนี้เช้า" คีรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียաբเรื่อย ทว่าแววตากลับคมปลาบราวกับพญาอินทรีย์ที่มองเหยื่อจากที่สูง "ดูเหมือนว่าญาติผู้ประเสริฐของคุณจะร้อนเงินจนทนไม่ไหวแล้วสินะครับ" รินรดาวางทัพพีลงบนเคาน์เตอร์ เสียงกระทบเบาๆ สะท้อนความเด็ดเดี่ยวในแววตา เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของเชฟสาวกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น "อยากเล่นเกมสกปรกงั้นเหรอครับ... ดีเลย ช่วงนี้ผมกำลังมือคันอยากลองทำเมนูใหม่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญพอดี" รินรดาหันมาสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งพิง "ในเมื่อพวกเขาอยากได้ข่าวฉาวนัก ผมก็จะจัด 'หม้อแกง' รสเผ็ดร้อนให้พวกเขาสัมผัสด้วยตัวเอง" คีรินทร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายื่นมือหนาไปกุมมือเรียวบางที่เปื้อนแป้งเล็กน้อยไว้อย่างมั่นคง "ถ้าอย่างนั้น... คุณอยากให้ผมจัดการในส่วนของนักกฎหมาย หรือจะให้ผมกว้านซื้อที่ดินรอบบ้านพวกเขาทิ้งเป็นสนามเด็กเล่นดีล่ะครับ?" "ใจเย็นก่อนสครับคุณคีรินทร์... การฆ่าคนด้วยกฎหมายมันง่ายเกินไป" รินรดาหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ "เราต้องต้อนให้พวกเขาเดินเข้ามาดิ้นรนในครัวของเราเองต่างหาก" เช้าตรู่ของวันถัดมา ข่าวลือเรื่องซุปเนื้อเน่าแพร่สะพัดไปทั่วตลาดสดอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ป้าเพ็ญศรีพร้อมด้วยสมุนมือขวาเดินน치มาที่หน้าร้านหลังบ้านของรินรดาด้วยท่าทางมาดมั่น หวังจะมาดูความพินาศและซากปรักหักพังของร้านตามที่วางแผนไว้ ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้สองป้าหลานถึงกับอ้าปากค้าง กลิ่นหอมของ "แกงฮังเลเนื้อน่องลายตุ๋นไวน์แดง" อบอวลขจรขจายไปทั่วทั้งซอย ลูกค้าขาประจำและชาวบ้านต่างยืนเข้าแถวยาวเหยียดจนล้นออกไปนอกถนน ทุกคนต่างถือชามรอลิ้มรสชาติอาหารจานเด็ดที่เลื่องลือ ป้าเพ็ญศรีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่าแผนการพังไม่เป็นท่า แถมรินรดายังยืนตักอาหารอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางสง่างามไร้ซึ่งความกังวลใดๆ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับป้าผู้หิวเงินที่ยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางฝูงชน เธอยกยิ้มมุมปาก ชูทัพพีขึ้นเล็กน้อย แล้วส่งเสียงใสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกังวานที่ได้ยินไปทั่วบริเวณ "อ้า... ยินดีต้อนรับครับคุณป้า พอดีเลยวันนี้ผมกำลังทำ 'แกงหม้อใหญ่' รสชาติเผ็ดร้อนสะใจไว้ต้อนรับคนชอบนินทาโดยเฉพาะ... เชิญเข้ามาชิมรสชาติความจริงกันหน่อยไหมครับ ว่ามันเน่าหรือว่ามันหอมจนลืมไม่ลงกันแน่!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความเข้มข้นในบทนี้ด้วยกันนะครับ