จูบที่เต็มไปด้วยพิษ

"ฝ่าบาททรงคิดว่า กลิ่นคาวเลือดบนมือของพระองค์ จะถูกชะล้างให้สะอาดหมดจดได้ด้วยหยดน้ำตาปลอมๆ เหล่านั้นหรือเพคะ?" สุ้มเสียงของหลินฟางเซียนเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในยามค่ำคืน นางมิได้หันกลับไปมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามทอดมองไปยังคราบเขม่าควันจางๆ ที่ลอยอวลอยู่เหนือกระถางธูปโบราณในตำหนักร้าง—สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นหลุมศพทั้งเป็นของนาง จักรพรรดิอี้หลงก้าวเข้าไปใกт้ด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบราวกับถูกคมกระบี่นับพันเล่มกรีดแทง บุรุษผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและหัวใจของฮองเฮาผู้ไร้ความผิดอย่างไร้ความปรานี บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังของความเย่อหยิ่งทระนง ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกบาปที่สายเกินแก้ "ฟางเซียน... เจ้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นเถอะ จะด่าทอ หรือแม้แต่จะลงทัณฑ์ข้าด้วยความเจ็บปวดใดๆ ข้าก็ยินดีรับไว้ทั้งหมด..." อี้หลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนาสั่นเทาระหว่างพยายามเอื้อมไปแตะชายอาภรณ์ของนาง แต่กลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกลัวว่าปลายนิ้วคู่นั้นจะไปแปดเปื้อนความบริสุทธิ์ที่เขาเคยทำลายลงด้วยมือตนเอง นางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชเวทนาจนบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงแทบเท้า หลินฟางเซียนค่อยๆ หันกลับมา ชายผ้าโปร่งบางโบกสะบัดตามจังหวะการเคลื่อนไหว นางโน้มกายลงต่ำ ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวเชยคางสลักเสลาของอี้หลงให้เงยขึ้น บังคับให้เขาต้องสบตากับความว่างเปล่าและความเกลียดชังที่ฝังรากลึกในดวงตาคู่นั้น "ท่านเพิ่งมารู้สึกผิดในวันที่ทุกอย่างมันแหลกสลายไปหมดแล้วอย่างนั้นหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดีเพคะ... อี้หลง" นางเอמהชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าบาดลึกถึงจิตวิญญาณ "ตอนที่ข้ากราบทูลอ้อนวอนขอความเมตตาให้ตระกูลหลิน ท่านเมินเฉย ตอนที่ข้าอุ้มท้องสายโลหิตของท่านแล้วถูกใส่ร้ายว่าเป็นกาลกิณี ท่านเป็นคนสั่งให้คนลากข้าไปโบยจนแทบสิ้นสติ... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านทำอะไรกับข้าไว้บ้าง?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนลิ่มเหล็กที่ตอกย้ำลงกลางใจของจักรพรรดิผู้สำนึกบาป อี้หลงหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาอุ่นร้อนรินไหลอาบแก้มสากระคาย สองมือหนาคว้าจับข้อฝ่ามือเรียวของนางมากดแนบไว้กับดวง ฤทัยของตนเองอย่างลืมตัว ราวกับต้องการให้หลินฟางเซียนได้รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่กำลังแหลกสลายและเต้นระรัวเพื่อความรักที่มีต่อนางเพียงผู้เดียว "ข้าตาบอด... ข้าโง่เขลาและถูกอำนาจมืดครอบงำ จนปล่อยให้ปีศาจร้ายทำลายครอบครัวของเรา..." อี้หลงพึมพำเสียงสั่นเครือริมฝีปากสั่นระริก "แต่ยามนี้ ข้าล้างมลทินให้ตระกูลของเจ้าแล้ว คนชั่วพวกนั้นได้รับโทษทัณฑ์สาสมแล้ว ได้โปรด... ฟางเซียน กลับมาหาข้าเถอะนะ ให้โอกาสข้าได้ไถ่บาป ได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยทำกับเจ้า..." "ชดใช้?" หลินฟางเซียนทวนคำ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่ากลัว "ชีวิตที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง วิญญาณที่ถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี ท่านเอาอะไรมา ชดใช้เพคะ? ต่อให้ท่านเอาชีวิตของท่านมาแลก... มันก็ยังไม่เท่ากับหนึ่งส่วนร้อยของความเจ็บปวดที่ข้าเคยได้รับ!" ทันใดนั้น อี้หลงไม่รอช้าที่จะทนฟังคำปฏิเสธอีกต่อไป ความโหยหา ความเจ็บปวด และความหลงใหลที่สะสมมาแรมปีระเบิดออก เขาพุ่งเข้าประชิดร่างบางอย่างรวดเรื้อด แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้เขาใช้แขนแข็งแกร่งรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับปทุมถันอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ หลินฟางเซียนเบิกตาต้านรับความอhาญสิทธิ์ที่ถูกคุกคาม แต่มือกำลังจะผลักไสกลับถูกตรึงไว้ด้วยอุ้งมืออุ่นจัดที่รวบข้อมือทั้งสองข้างของนางไขว้ไว้เหนือศีรษะ "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของอี้หลงทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหิวกระหาย ความโหยหา และหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด ผสมผสานกันจนกลายเป็นรสชาติที่ทั้งขื่นขมและหวานล้ำในคราเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกันจนแทบขาดใจ อี้หลงขบเม้มริมฝีปากอิ่มของนางอย่างเร่าร้อน ดั่งคนกระหายน้ำที่พบโอเอซิสกลางทะเลทราย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาเคยโง่เขลาปฏิเสธมันมาตลอดชีวิต หลินฟางเซียนพยายามขัดขืน นางเบือนหน้าหนีและพยายามใช้แรงทั้งหมดผลักไสบุรุษเบื้องบน ทว่ายิ่งขัดขืน อ้อมกอดของอี้หลงก็ยิ่งรัดแน่นราวกับเหล็กกล้า ความเร่าร้อนจากสัมผัสที่จงใจปลุกเร้าเริ่มสั่นคลอนความแข็งกระด้างในใจนาง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายที่เขาวิกลจริตคิดถึงมานับพันคืน สัมผัสจากริมฝีปากที่พรมจูบไล่ตั้งแต่ลาดไหล่บอบบางลงมาถึงเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหว ทำให้สติอันเลือนรางของนางเริ่มสั่นคลอน มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดผ้าไหมเนื้อดี ความคุ้นเคยและสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายที่กระหายความรักหลอมรวมกัน ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งของความแค้นเริ่มปะทุขึ้น เมื่อรสจูบแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานลึกซึ้ง อี้หลงประคับประคองใบหน้างามของนางให้แหงนเงยขึ้นรับสัมผัสที่วาบหวามจนร่างบางสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ต่ออารมณ์ร่วงเผาะลงบนพวงแก้ม และในวินาทีที่ทั้งสองหลอมรวมลมหายใจเข้าหากันอย่างลึกซึ้ง ความหอมหวานและพิษร้ายแห่งความรักก็แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงปรารถนาอันเร่าร้อนและลึกซึ้ง เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงหัวใสใสของเด็กชายวัยสמוนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนักที่เปิดแง้มไว้ "ท่านแม่ครับ! ท่านอาจารย์บอกว่าได้เวลาดื่มยา... เอ๊ะ? ท่านลุงชุดทองคนนั้นเป็นใครหรือครับ ทำไมถึงมากอดท่านแม่ไว้ล่ะครับ?" ร่างของหลินฟางเซียนแข็งทื่อในทันที ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก อี้หลงชะงักค้าง เขาค่อยๆ ผละริมฝีปากออกจากนางด้วยความงุนงง ก่อนจะหันขวับไปมองเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ที่ยืนถือตำราเล่มเล็กอยู่ตรงธรณีประตู... เด็กชายที่มีดวงหน้าถอดพิมพ์ทรงเดียวกับเขาในวัยเด็กราวกับแกะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!