คอมพิวเตอร์ส่องวิญญาณ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ คละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ เสียงเคาะแกรกกรากรัวเร็วจากมุมมืดใต้บันไดดังระรัวราวกับจังหวะเคาะประตูนรก มินตราไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว หญิงสาวในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปสำหรับลุยงานภาคสนาม ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดมองจอภาพกระพริบสีเขียวเรืองรองบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะยี่ห้อดังในยุค 80 ที่ถูกดัดแปลงแผงวงจรภายในด้วยแร่ทับทิมอาคมและแผ่นทองคำเปลวปลุกเสก "ความถี่สเปกตรัมพุ่งสูงขึ้นเกินร้อยเมกะเฮิรตซ์แล้วครับคุณธันวา... มันไม่ได้อยู่แค่ใต้พื้นบ้าน แต่มันกำลังเคลื่อนตัวผ่านระบบสายไฟเข้ามาในตัวเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องนี้แล้ว" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง แต่แฝงความตื่นเต้นของนักวิทยาศาสตร์ผู้กำลังค้นพบสสารใหม่ ผู้กองธันวาก้าวเข้ามาประชิดร่างบางในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารพับแขนเสื้อเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางไว้มั่นพร้อมกับชักปืนพกสั้นคู่กายออกจากซองหนังอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยว่าเงาดำที่ทาบทับอยู่หลังหน้าต่างกระจกฝ้าไม่ได้มีแค่ดวงวิญญาณอาฆาตของสัมภเวสีทั่วไป แต่มันคือ "พลังงานด้านลบระดับภัยพิบัติ" ที่ถูกใครบางคนส่งตรงมาเพื่อเล่นงานครอบครัวของพวกเขาโดยเฉพาะ "ระวังตัวด้วยครับมินตรา... เจ้าพวกนี้มันไม่ได้มาแค่ตัวเปล่า" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูของภรรยา ลมหายใจอุ่นร้อนของสามีหนุ่มผู้คลั่งรักทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แม้ในยามวิกฤตหน้าสิ่วหน้าขบวนเช่นนี้ ผู้กองธันวาก็ยังไม่วายใช้ไหล่หนามาเบียดกระแซะเพื่อแผ่ไออุ่นปกป้องเธอจากความหนาวยะเยือกของภูตผี "เก็บความคลั่งรักไว้ก่อนเถอะครับผู้กอง! ถ้าเราแก้สมการอาคมนี้ไม่ได้ บ้านเช่าราคาถูกหลังนี้ได้กลายเป็นสุสานร้างจริงๆ แน่" มินตราเอ็ดเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับอมยิ้มบางๆ เธอตวัดนิ้วรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ด IBM Model M เสียงดัง *คลิก! กลิก! คลิก!* ก้องกังวานในความมืด บนหน้าจอสีดำทะมึน ตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงวิ่งพล่านกลายเป็นโค้ดโปรแกรมผสมผสานอักขระขอมโบราณที่มินตราเขียนขึ้นมาเองโดยเฉพาะ เธอใช้หลักการวิเคราะห์คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามารวมเข้ากับยันต์ตรึงไตรภพ เพื่อสแกนหา "จุดศูนย์กลางพลังงานลบ" ที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้กระดานบ้านเช่า *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนภัยจากคอมพิวเตอร์ดังลั่น หน้าจอตัดภาพไปที่แผนผังบ้านสามมิติที่ถูกจำลองขึ้นมาแบบเรียลไทม์ จุดสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ อยู่ที่ใต้ถุนห้องครัว ตรงบริเวณจุดที่ป้าสะใภ้จอมสูบเคยเอา "หม้อดินลงอาคม" ฝังไว้เพื่อกลั่นแกล้งและสูบดวงชะตาของพวกเขา! "เจอตัวแล้วครับ... ต้นตอพลังงานกระจุกตัวอยู่ที่เดิมไม่ผิดเพี้ยน แต่คราวนี้มันถูกอัปเกรดด้วยอาคมสายดำระดับปรมาจารย์จากสำนักไหนสักแห่ง" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาส่อแววเอาเรื่อง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านเมื่อนึกถึงญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ที่จ้องจะเอาเปรียบและทำลายครอบครัวของเธอไม่เว้นแต่ละวัน "บังอาจนักนะ... กล้าดียังไงมาใช้บ้านของฉันเป็นสนามเด็กเล่นของวิญญาณเร่ร่อน!" ธันวาก้มมองภรรยาคนเก่งด้วยสายตาชื่นชมแกแกมเอ็นดู ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาต่อให้รบชนะมานับครั้งไม่ถ้วนในสมรภูมิรบ แต่ก็ยังต้องยอมจำนนให้กับความฉลาดเป็นกรดและความแสบสันของภรรยาตัวน้อยเสมอ มือหนายกขึ้นลูบศีรษะทุยด้วยความรักใคร่ "ตามใจคุณเลยครับยอดรัก อยากจะถอนรากถอนโคนพวกมันยังไง สั่งผมมาได้เลย ผมเตรียมพลั่วและน้ำมนต์เดือดไว้รอแล้ว" มินตราหยิบแผ่นดิสก์เก็ตต์ (Floppy Disk) สีดำสนิทที่บันทึกโค้ดปราบผีเวอร์ชันล่าสุดขึ้นมา เธอยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่ม "เราไม่ต้องเหนื่อยขุดดินให้มือเปื้อนหรอกครับผู้กอง... ในเมื่อมันส่งคลื่นวิญญาณมาหาเราถึงในระบบคอมพิวเตอร์ งั้นเราก็มา 'แฮก' ระบบอาคมของมันคืนด้วยเทคโนโลยีแห่งยุค 80 กันดีกว่า!" หญิงสาวสอดแผ่นดิสก์เข้าไปในเครื่อง อ่านค่าความถี่ พิมพ์คำสั่งบรรทัดสุดท้ายลงไปอย่างรวดเร็ว *ENTER!* พริบตานั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เกิดแสงสว่างวาบสีฟ้าเจิดจ้า เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณร้ายดังทะลักออกมาจากลำโพงเครื่องเสียง พร้อมๆ กับกลิ่นหอมกรุ่นของ "แกงเขียวหวานไก่ใส่ยอดมะพร้าวอ่อน" ที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ๆ ในหม้อดินบนเตาถ่านหลังบ้าน โชยกลิ่นหอมยวนใจตัดกับกลิ่นอับของภูตผีได้อย่างน่าประหลาดใจ—นั่นคือฝีมือการทำอาหารของธันวาที่เตรียมไว้ปลอบขวัญภรรยาหลังเสร็จศึก ทว่า... ในวินาทีที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏภาพใบหน้าบิดเบี้ยวของใครบางคนสะท้อนกลับมา มินตราก็ต้องชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที นั่นไม่ใช่ใบหน้าของป้าสะใภ้... และไม่ใช่หน้าของผีร้ายตนไหนในหมู่บ้านนี้ แต่มันคือใบหน้าของ "คนใกล้ตัว" คนที่พวกเขากำลังกินข้าวร่วมสำรับด้วยกันเมื่อวานซืนนี้เอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับหมอผีวัยรุ่นและผู้กองสายซัพคนนี้นะครับ