นักเรียนทุนผู้ไร้ประกายไฟ

กลิ่นอายของผงศิลาเวทที่ถูกเผาไหม้จนเกรียมคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงปฏิบัติการทิศเหนือ เสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนของเหล่าทายาทตระกูลขุนนางดังระงับอยู่เป็นระยะ ทว่าใจกลางพื้นที่วงกลมเวทศิลาแกรนิตสีดำสนิท กลับมีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดเสียยิ่งกว่า "ศูนย์คะแนน... อีกแล้วสินะ เจ้าเด็กทุนไร้ประกายไฟ" น้ำเสียงเย้ยหยันดังมาจากอาจารย์ผู้คุมสอบ 'โวล์ฟแกง' ผู้เชี่ยวชาญด้านเวทอัคคีขั้นสูง เขากอดอกมองเด็กหนุ่มร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนปีสองที่ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า บนฝ่ามือเรียวยาวของคริสนั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายไฟ ไร้ซึ่งสายฟ้า หรือแม้แต่ละอองไอน้ำใดๆ ที่บ่งบอกถึงการมีตัวตนของพลังธาตุ ในสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาอันทรงเกียรติแห่งนี้ เวทมนตร์คือลมหายใจ คือฐานะ และคือตัวกำหนดว่าใครควรอยู่จุดสูงสุดหรือต่ำสุด คริสรู้ดีว่าสายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองเขาด้วยความสมเพชเวทนา บางคนถึงกับหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่านักเรียนทุนผู้สร้างสถิติสอบข้อเขียนได้คะแนนเต็มทุกวิชาติดต่อกันสองปีซ้อน กลับต้องมาตกม้าตายอย่างน่าอนาถในภาคปฏิบัติพื้นฐานที่สุด แต่คริสไม่ได้สะทกสะท้าน ดวงตาสีนิลคู่คมกริบยังคงจดจ้องไปยัง 'โครงสร้างเวท' ที่สลักอยู่บนพื้นศิลาเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง สำหรับคนอื่น วงแหวนเวทคือขอบเขตอันศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องร่ายคาถาเพื่อดึงพลังธาตุธรรมชาติเข้ามาขับเคลื่อน ทว่าสำหรับคริสแล้ว... มันคือพิมพ์เขียวสถาปัตยกรรมที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยรั่ว "อาจารย์โวล์ฟแกงคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "วงแหวนเวทบทที่สี่ของตระกูลอัคคีที่ท่านให้พวกเราใช้ทดสอบ มีความหนาแน่นของกระแสมานาไม่สมดุลตรงจุดตัดรัศมีสามสิบองศา หากเติมพลังเวทลงไปด้วยอัตราเร่งเท่าเดิม ต่อให้เป็นอัศวินเวทมนตร์ฝึกหัดขั้นสูง ก็ไม่สามารถจุดติดไฟได้หรอกค่ะ เพราะโครงสร้างฐานรากมันรับแรงกดดันจากธาตุไฟไม่ไหวตั้งแต่แรกแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันที อาจารย์โวล์ฟแกงหน้าตึงขึ้นมาทันควัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธกร케 "สามหาม! เจ้าเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาวิจารณ์วงแหวนเวทโบราณที่สืบทอดกันมานับร้อยปี! นี่คือข้อสอบมาตรฐานของสถาบันนะคริส!" "มาตรฐานที่ผิดพลาด ก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่รอวันพังทลายไม่ใช่หรือคะ" คริสตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเฉียบคมอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าไปข้างหนึ่ง ส้นรองเท้าแตะลงบนจุดตัดที่เขาเพิ่งกล่าวถึงอย่างแม่นยำ ไม่มีคาถา ไม่มีบทสวด ไม่มีแม้แต่การเรียกมานา แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนพื้นศิลา คริสไม่ได้พยายาม 'จุดไฟ' เหมือนคนอื่นๆ เขากลับใช้สมาธิอันแน่วแน่ในการ 'คำนวณและจัดเรียงโครงสร้าง' ภายในจิตใจ เสมือนสถาปนิกผู้กำลังแก้ไขแบบแปลนตึกที่กำลังจะถล่ม เขาส่งพลังเวทไร้ธาตุอันเบาบางและบริสุทธิ์เข้าไปแทรกซึมตามรอยต่อของศิลาเวท ทำหน้าที่เป็น 'คานรับน้ำหนัก' และ 'ท่อระบายแรงดัน' ที่ขาดหายไป *ครืน...* เสียงก้องกังวานต่ำๆ ดังขึ้นจากใต้พื้นดิน วงแหวนเวทสีแดงเพลิงที่เคยด้านชาและไร้ปฏิกิริยา กลับสว่างวาบขึ้นมาด้วยสีฟ้าครามอันเยือกเย็นและทรงพลัง โครงสร้างเวทที่เคยบิดเบี้ยวถูกจัดระเบียบใหม่ในเสี้ยววินาที จนกลายเป็นสถาปัตยกรรมเวทมนตร์รูปทรงเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ! เหล่าขุนนางรุ่นพี่ในห้องถึงกับอ้าปากค้าง ตะลึงจนพูดไม่ออก พลังเวทไร้ธาตุที่ขึ้นชื่อว่าไร้ประโยชน์ กลับสามารถควบคุมและปรับแต่งโครงสร้างเวทของธาตุไฟขั้นสูงได้โดยไม่ต้องใช้ธาตุไฟเลยแม้แต่น้อย! นี่มันไม่ใช่แค่การสอบผ่าน แต่มันคือการตบหน้าทฤษฎีเวทมนตร์ทั้งหมดที่มีมาอย่างเจ็บแสบ อาจารย์โวล์ฟแกงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับของชายวัยกลางคน "นะ... นี่มันบ้าอะไรกัน เวทไร้ธาตุของแก ไปเอาวิชาการปรับแต่งโครงสร้างแบบนี้มาจากไหน!" คริสถอนมือกลับ ชักสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม พรางปัดฝุ่นที่ปลายแขนเสื้อเบาๆ "วิชาสถาปัตยกรรมเวทมนตร์เชิงประยุกต์... ฉันอ่านเจอในห้องสมุดใต้ดินเมื่อสัปดาห์ก่อนค่ะ น่าเสียดายที่หนังสือเล่มนั้นถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่ 'ไร้สาระ' เสียได้" คำตอบเรียบๆ แต่เฉือดเฉือนนั้นทำให้โวล์ฟแกงโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด อ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำสั่งลงโทษเด็กหนุ่มข้อหาลบหลู่ครูบาอาจารย์ ทว่าก่อนที่เสียงคำรามจะหลุดออกจากลำคอ ประตูบานคู่ไม้สักทองแกะสลักตราสัญลักษณ์กางเขนเหล็กอันยิ่งใหญ่ที่ด้านหลังห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ แอ๊ด... เสียงบานประตูหนักอึ้งเสียดสีกันเบาๆ แต่กลับมีพลังกดดันบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาจนทำให้ทุกคนในห้องต้องหุบปากฉับโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบประธานสภานักเรียนสีดำสนิท ประดับด้วยเข็มกลัดทองคำแท้บ่งบอกถึงอำนาจสูงสุดรองจากผู้อำนวยการก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เส้นผมสีเงินประกายยามต้องแสงไฟสะท้อนกับดวงตาสีเทาเข้มที่เยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง ไคเรน ก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเงียบเชียบราวกับพญาเสือที่กำลังเดินตรวจอาณาเขตของตน บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ไคเรนปรายตามองอาจารย์โวล์ฟแกงแวบหนึ่ง ก่อนที่สายตานคมกริบคู่นั้นจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ร่างของคริส—นักเรียนทุนผู้สร้างความปั่นป่วนกลางห้องปฏิบัติการ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่ เสียงดังไปถึงห้องประชุมสภานักเรียนชั้นสามแล้วนะ โวล์ฟแกง" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกเอ่ยถาม ทว่ากลับไม่มีใครกล้าสบตาประธานสภานักเรียนแม้แต่คนเดียว ไคเรนกวาดสายตาสำรวจโครงสร้างเวทรูปทรงเรขาคณิตสีฟ้าครามที่ยังคงเรืองแสงอยู่บนพื้น ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "น่าสนใจนี่... ใช้เวทไร้ธาตุคำนวณโครงสร้างมานาใหม่ทั้งระบบเพื่อแก้ปัญหาความบกพร่องของวงแหวนเวทตระกูลอัคคี คริสสินะ นักเรียนทุนปีสองผู้ได้คะแนนทฤษฎีอันดับหนึ่ง" คริสเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานสภานักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี ไคเรนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายจางๆ ของสนมรกและกระดาษเก่าลอยแตะจมูก ไคเรนโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ใหม่อีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงแค่เขากับคริสเท่านั้นที่ได้ยิน—น้ำเสียงที่ทำให้สันหลังของคริสวาบหวิวด้วยความรู้สึกอันตราย "นายกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่เกินตัว คริส... และที่สำคัญที่สุด นายดันบังอาจใช้ 'โครงสร้าง' ที่แม้แต่ฉันก็ยังต้องใช้เวลาสามวันในการแกะรอยมัน" ไคเรนผละตัวออกช้าๆ พร้อมกับยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้อาจารย์โวล์ฟแกงถอยไป ก่อนที่ดวงตาสีเทาเข้มจะหันมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของคริสอย่างไร้การหลบเลี่ยง "เย็นวันนี้... หลังเลิกเรียน มาพบฉันที่ห้องทำงานประธานสภานักเรียนตามลำพัง... อย่าให้ฉันต้องไปลากตัวนายมาด้วยกฎเหล็กข้อที่สิบสอง" แล้วไคเรนก็หมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้คริสยืนอยู่ท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคนในห้อง พร้อมกับหน้าต่างระบบแจ้งเตือนโปร่งใสสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย— *[แจ้งเตือนระบบภารกิจลับระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ "ผู้กุมกฎเหล็ก" - ยอมรับข้อเสนอเพื่อแลกเปลี่ยนความลับของสถาบัน หรือปฏิเสธเพื่อรับโทษทัณฑ์สูงสุดจากสภา]* *[คำเตือน: ตัวตนของไคเรนเชื่อมโยงกับ "รอยแยกมานา" ที่กำลังจะล่มสลายในอีก 7 วันข้างหน้า...]* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับโครงสร้างเวทอันซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ ❤️