ศศิธรหยาดเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นหอมหวานของกุหลาบสีชาดที่ถูกบดขยี้จนแหลกเหลว ลอยอวลปะปนกันอยู่ในห้องพักชั้นสิบห้าของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุง สารวัตรภานุไม่สนใจละอองฝนที่เกาะพราวอยู่บนไหล่เสื้อสูทสีเข้มของตนเอง สายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังบันทึกภาพทุกตารางนิ้วเก็บไว้ในหน่วยความจำ บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตา... ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีแดงสดถูกจัดวางไว้อย่างประณีต ท่วงท่าของเธอบิดเบี้ยวราวกับงานประติมากรรมเร้นลับ ศีรษะเอียงทำมุมสี่สิบห้าองศา ลำคอระหงมีรอยฟกช้ำเป็นแนววงกลมสมบูรณ์แบบ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทีมสืบสวนถึงกับสันหลังวาบ ไม่ใช่สภาพศพที่น่าสยดสยอง หากแต่เป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งข้างเตียง... สมุดโน้ตปกหนังสีดำที่เปิดหน้ากระดาษไว้ และดอกกุหลาบสีชาดสามดอกที่ถูกจัดวางเรียงรายตามลำดับเป๊ะๆ เหมือนกับฉากฆาตกรรมในนิยายสืบสวนขายดีอันดับหนึ่งของประเทศ "เช็คระบบกล้องวงจรปิดหรือยัง ชวิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขามจนนายตำรวจรุ่นน้องสะดุ้ง "เช็คแล้วครับสารวัตร... กล้องหน้าลิฟต์และทางเดินถูกวนลูปภาพบันทึกไว้ตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตีสองครับ คนร้ายมีความรู้เรื่องระบบไอทีระดับมืออาชีพ ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ประตูห้องถูกเปิดด้วยคีย์การ์ดสำรองของเหยื่อเอง และที่สำคัญที่สุด..." หมวดชวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตแสดงข้อมูลให้ผู้บังคับบัญชาดู "รูปทรงของรอยบีบรัดที่คอเหยื่อ กับการจัดวางดอกไม้... มันถอดแบบมาจากบทที่สิบสองในนิยายเรื่อง *'บัญชีเลือดใน 72 ชั่วโมง'* ไม่ผิดเพี้ยนครับ" ภานุหรี่ตามองภาพบนแท็บเล็ตสลับกับศพตรงหน้า ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงแฟลชจากกองพิสูจน์หลักฐานที่สาดแสงวابวาบเป็นระยะ นิยายเรื่องนั้น... เขียนโดยนักเขียนหญิงที่มีนามปากกาว่า 'รัญธิดา' ราวกับความบังเอิญหรือโชคชะตาเล่นตลก ทันทีที่ภานุหันหลังกลับเพื่อจะเดินไปตรวจสอบระเบียงห้อง ประตูห้องที่ถูกปิดตายด้วยแถบกั้นเขตห้ามเข้าก็ถูกผลักเปิดออกโดยผู้หญิงในเสื้อโค้ตกันหนาวสีเบจ ใบหน้ารูปไข่สวยคมประดับด้วยแว่นตากลมบางเบาริมฝีปากสีพีชธรรมชาติ เธอนิ่งอึ้งไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นกองกำลังตำรวจเต็มห้อง ก่อนที่แววตาสั่นไหวคู่นั้นจะเปลี่ยนกลับมาเป็นความเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว "ขอโทษครับ พื้นที่นี้..." ภานุเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เด็ดขาด พร้อมก้าวเข้าไปขวางทาง "ฉันคือเจ้าของห้องนี้... และในขณะเดียวกัน ฉันก็คือคนที่พวกคุณกำลังสงสัยว่าอยู่เบื้องหลังเรื่องบ้าๆ นี้ใช่ไหมคะ?" รัญธิดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองสารวัตรหนุ่มกลับอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ภานุมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ประเมินท่าทีและจิตวิทยาของหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่มีอาการตื่นตระหนก ไม่มีเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มีเพียงความนิ่งงันของคนที่คาดเดาความคิดไม่ได้ "คุณรัญธิดา... เจ้าของนามปากกา 'รัญธิดา' สินะครับ" ภานุโน้มตัวเข้าใกล้เล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือจางกลิ่นคาวเลือด "ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ... ผมสารวัตรภานุ หวังว่าคุณจะมีคำอธิบายที่ดีพอนะครับว่าทำไมฆาตกรถึงจำลองฉากฆาตกรรมจากจินตนาการในหนังสือของคุณ... มาไว้บนเตียงนอนของคุณเองแบบนี้" รัญธิดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาจนกลิ่นหอมเฉพาะตัวลอยแตะจมูก กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเขา "สารวัตรคะ... ถ้าคุณอ่านหนังสือของฉันดีกว่านี้ คุณจะรู้ว่าฆาตกรไม่ได้แค่จำลองฉากจากนิยายหรอกค่ะ..." เธอยกมือขึ้นชี้ไปยังร่างไร้วิญญาณบนเตียง "แต่เขากำลังส่ง 'คำประกาศิต' ถึงฉัน... และเหยื่อรายนี้ เป็นแค่การเปิดฉากตอนแรกเท่านั้น" ในจังหวะนั้นเอง เสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของหมวดชวินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ นายตำรวจรุ่นน้องหน้าถอดสี รีบวิ่งเข้ามาหาภานุด้วยอาการตื่นตระหนก "สารวัตรครับ! กองพิสูจน์หลักฐานเพิ่งรายงานผลดีเอ็นเอใต้เล็บของเหยื่อ... ผลปรากฏว่า มันตรงกับดีเอ็นเอของ... ของผู้พันธงชัยครับ!" ภานุชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับไปมองรัญธิดาทันที ทว่าหญิงสาวกลับยืนนิ่งสงบ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนเรียวปากอีกครั้งราวกับเธอรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกและร่วมไขคดีไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ