รอยนิ้วมือที่หายไป

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปสาดกระทบใบหน้าคมคายของหมวดชวิน ที่กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในห้องสืบสวนแคบๆ กลิ่นกาแฟดำราคาถูกลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับของแฟ้มคดีเก่าๆ บนโต๊ะไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำเดียวตลอดสองชั่วโมงเต็ม บรรยากาศภายในห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ เป็นระยะ "ร่องรอยการลบข้อมูลไม่ใช่ฝีมือของมือสมัครเล่นแน่นอนครับสารวัตร" ชวินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางยังคงขยับพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนหน้าจอด้วยความรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขโค้ดสีเขียวที่วิ่งผ่านไปมาบนหน้าจอราวกับกระแสร์น้ำ สารวัตรภานุก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้นช้าๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองหน้าจอด้วยความระแวดระวัง มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ยืนสงบนิ่งราวกับเสือโคร่งที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ "หมายความว่ายังไง ชวิน ข้อมูลในสมาร์ทโฟนของเหยื่อถูกตั้งค่าให้ทำลายตัวเองอย่างนั้นเหรอ" "ยิ่งกว่านั้นครับสารวัตร..." ชวินหันหน้ามาสบตากับผู้บังคับบัญชา แววตาของนายตำรวจรุ่นน้องเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "มันไม่ใช่แค่การลบไฟล์ธรรมดา แต่มีใครบางคนจงใจใช้โปรแกรมกู้คืนข้อมูลทับซ้อนถึงสามชั้นเพื่อทำลายร่องรอยดิจิทัลทั้งหมด เสมือนต้องการกลบเกลื่อนอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ... แต่โชคดีที่พวกเขาลืมคำนวณถึงระบบสำรองข้อมูลอัตโนมัติบนคลาวด์ที่เชื่อมต่อกับบลูทูธของรถยนต์" ทันใดนั้น ประตูห้องสืบสวนก็ถูกผลักเปิดออกเบาๆ ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ รัญธิดาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกายของสารวัตรภานุ กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของยามค่ำคืนลอยมาแตะจมูกของชายหนุ่ม ภานุเหลือบสายตามองเธอนิดหน่อยแต่ไม่ได้เอ่ยปากไล่ เช่นเดียวกับรัญธิดาที่ไม่ได้สนใจสายตาเชิงตำหนิของเขา เธอกวาดสายตาคมปลาบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที "คุณกำลังบอกว่า... ฆาตกรไม่ได้ฉลาดอย่างที่เราคิดสินะคะ... อ้อ ขอโทษทีครับ ผมติดปาก" รัญธิดาชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงติดสำเนียงเดิม ก่อนจะหันมาส่งยิ้มมุมปากให้สารวัตรหนุ่มด้วยแววตาท้าทาย "ฉันหมายถึง... คนร้ายพลาดจุดสำคัญไปใช่ไหมล่ะคะ สารวัตรภานุ" ภานุถอนหายใจเบาๆ ออกมาทางจมูก เขาไม่ติดใจคำพูดของเธอเพราะตอนนี้สมาธิทั้งหมดถูกดึงกลับมาที่หน้าจอ "เชิญคุณว่าต่อได้เลย หมวดชวิน" ชวินพยักหน้ารับแล้วกดปุ่ม Enter บนแป้นพิมพ์ หน้าจอแสดงผลแถบโหลดข้อมูลสีแดงที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว "ผมสามารถกู้ไฟล์บันทึกการโทรและข้อความสนทนาในช่วงสามชั่วโมงสุดท้ายก่อนที่เหยื่อจะเสียชีวิตกลับมาได้บางส่วนครับ... และนี่คือสิ่งที่น่าสนใจที่สุด" บนหน้าจอแสดงรายชื่อเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกลบไป เบอร์สุดท้ายไม่ใช่เบอร์ของคนแปลกหน้า แต่มันคือเบอร์ภายในของกองบัญชาการตำรวจแห่งชาติ และถูกโทรออกไปยังหมายเลขลับที่จดทะเบียนในนามของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเสียงเรียงนามเชื่อมโยงกับโครงการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐมูลค่าหลายร้อยล้านบาท รัญธิดาก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอมากขึ้น ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยสมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว "เบอร์นี้... ฉันเคยเห็นมันในเอกสารสำนวนคดีฉบับเก่าเมื่อสามปีที่แล้ว ตอนที่เกิดเหตุการณ์เจ้าหน้าที่ ป.ป.ช. ถูกลอบสังหารบนทางด่วน คดีนั้นถูกปิดเงียบไปอย่างไร้ร่องรอย... ไม่น่าเชื่อว่ามันจะถูกขุดขึ้นมาอีกครั้งในคดีนี้" "คุณกำลังบอกผมว่า คดีนี้กับคดีเมื่อสามปีที่แล้วเป็นเรื่องเดียวกันอย่างนั้นรึ รัญธิดา" ภานุนิ่วหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา เขาหันไปมองหน้าหญิงสาวอย่างจริงจัง "โลกนี้ไม่มีความบังเอิญหรอกค่ะสารวัตร มีแต่ความตั้งใจที่ถูกจัดฉากให้แนบเนียนต่างหาก" รัญธิดาหันมาสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้กันมากจนภานุได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ "และฉันพนันได้เลยว่า... คนที่สั่งการให้ลบข้อมูลในมือถือเครื่องนี้ ไม่ใช่แค่ฆาตกรโรคจิตข้างถนนแน่ๆ แต่เป็นคนมีสี... ที่ใส่ชุดเครื่องแบบสีกากีเดียวกับคุณนี่แหละ" บรรยากาศในห้องสืบสวนลดฮวบลงจนแทบติดลบ ชวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อได้ยินคำพูดที่หมิ่นเหม่ต่อความมั่นคงของกรมตำรวจหลุดออกมาจากปากของนักเขียนสาวชื่อดัง ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยประโยคใดออกมาเพื่อทำลายความตึงเครียดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูห้องสืบสวนก็ถูกเปิดผางออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของนายตำรวจระดับนายพลผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสามในห้องด้วยสายตาเหนือกว่า "กำลังประชุมลับอะไรกันอยู่หรือครับ... สารวัตรภานุ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันเสียจริงนะ" ผู้พันธงชัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความคุกคามอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดไฟล์ข้อมูลสำคัญค้างไว้ ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากของรัญธิดา ภานุก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังหน้าจอคอมพิวเตอร์เอาไว้ทันที สีหน้าของเขาสุขุมเยือกเย็นไร้ซึ่งความเกรงกลัว "ท่านผู้พันมาทำอะไรที่นี่ครับ ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้" ธงชัยหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่ราคาแพงโชว์โฉบเฉียว "ฉันแค่ได้ยินมาว่าลูกน้องของฉันกำลังกู้ข้อมูลเล่นสนุกอะไรไร้สาระ... เลยแวะมาดูให้เห็นกับตา ว่าพวกเธอ... กำลังขุดคุ้ยหลุมศพของใครอยู่กันแน่" รัญธิดาขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากของเธอยังคงอยู่ แต่สายตากลับคมกราบราimilมีดโกนอาบยาพิษ เธอเอ่ยกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สามคนในจังหวะที่ธงชัยย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "ดูเหมือนว่า... เราเจอเจ้าของรอยนิ้วมือที่หายไปแล้วล่ะครับสารวัตร" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขคดีไปพร้อมกันนะครับ!