เงาที่หายไป

กลิ่นอายความคุ้นเคยจาง ๆ ที่ลอยวนอยู่ในอากาศ คล้ายจะกรีดแทะหัวใจของอคินทร์ให้แหลกสลายลงในพริบตา นิ้วเรียวยาวกำพวงมาลัยรถยนต์ราคาแพงแน่นจนข้อต่อปูดโปน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณลานจอดรถของศูนย์การค้าชื่อดังด้วยความกระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจของประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทุกสิ่งบนโลกใบนี้ได้ดั่งใจนึก กลับเต้นรัวระรัวราวกับคนใกล้บ้า เพียงเพราะสัญชาตญาณบางอย่างกระซิบว่า... ร่างระหงของภรรยาเก่าที่เขาเพิ่งเซ็นใบหย่าและขับไล่ไสส่งอย่างไร้เยื่อใย อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง "รินรดา..." ชื่อนั้นหลุดลอดริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันตัว ถูกความโหยหาและลางสังขากรณีบางอย่างแผดเผาจนมอดไหม้ เขาก้าวเท้าลงจากรถอย่างไร้ทิศทาง สายตาดั่งเหยี่ยวพยายามสודส่ายฝูงชนที่เดินขัดกันไปมา ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คน แต่โสตประสาทของเขากลับจำแนกเสียงฝีเท้าและกลิ่นกายหอมละมุนคุ้นเคยนั้นได้แม่นยำ... กลิ่นวานิลลาเจือจางที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำยามที่เขากอดร่างนุ่มนิ่มนั้นไว้แนบกาย ทางด้านรินรดา หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือข้างหนึ่งกุมมือเล็ก ๆ ของลูกชายวัยสามขวบแน่น ส่วนมืออีกข้างกระชับฮู้ดสีเข้มให้คลุมใบหน้าส่วนบนเอาไว้ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกยามเหลือบไปเห็นเงาสوงสง่าของอดีตสามีอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร! "คุณแม่ขา ทำไมเราต้องเดินเร็ว ๆ ด้วยล่ะฮะ อลันเหนื่อยแล้วนะ" เสียงใสเจื้อยแจ้วของเด็กชายอลันดังขึ้นอย่างขัดใจเล็กน้อย เจ้าตัวน้อยทำแก่งอนแก้มป่องจนรินรดาต้องรีบย่อตัวลงกระซิบเสียงสั่น "คนเก่งของแม่ เงียบก่อนนะครับ... เดินตามแม่มาเร็ว ๆ ลูก อย่าหันไปมองข้างหลังนะ" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเด็ดเดี่ยวในแววตาฉายชัดเจน เธอจะไม่ยอมให้อคินทร์เข้าใกล้ลูกเด็ดขาด ผู้ชายคนนั้นทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว และตอนนี้ สิ่งเดียวที่ค้ำจุนลมหายใจของเธอคือเด็กชายตัวเล็ก ๆ คนนี้ เธอก้าวฉับ ๆ พาบุตรชายเลี้ยวลัดเลาะผ่านร้านค้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังทางออกอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว ทว่า... อคินทร์ไวตัวกว่าที่คิด! เมื่อครู่เขาหันไปเห็นเสี้ยวหน้าของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองในวัยเด็ก ราวกับถอดพิมพ์เดียวกันออกมาจากกระจกเงา ภาพนั้นกระชากวิญญาณของเขาให้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ขาทั้งสองข้างพุ่งทะยานฝ่าฝูงชนราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร "ริน! รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำตะโกนเรียกชื่อนั้นลั่น ท่ามกลางความตกใจของผู้คนที่หันมามองเป็นตาเดียว รินรดาตัวชาดิ่งเมื่อได้ยินเสียงประกาศกร้าวที่คุ้นเคย แผ่นหลังบางสะท้านเฮือก แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนเกือบก้าวขาไม่ออก แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่ผลักดันให้เธอต้องแข็งแกร่ง เธออุ้มร่างเล็กของอลันขึ้นแนบอกแล้วเร่งฝีเท้าหนีสุดชีวิต หัวใจเต้นโครมครามดั่งกลองศึก "คุณแม่ฮะ ใครเรียกเราเหรอฮะ เสียงน่ากลัวจัง" อลันซบหน้าลงกับซอกคอของมารดาด้วยความหวาดกลัว มือเล็ก ๆ กำเสื้อของเธอแน่น "ไม่มีอะไรค่ะลูก... เป็นแค่คนแปลกหน้า ลูกกอดคอแม่แน่น ๆ นะครับ" รินรดากลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลริน เธอหอบหายใจถี่กระชั้นขณะพุ่งตัวเข้าสู่ลิฟต์ขนของที่กำลังจะปิดลงพอดี *ติ๊ง!* ประเด็นสำคัญอยู่ตรงเสี้ยววินาทีนั้น... อคินทร์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง มือหนาคว้าจับขอบประตูลิฟต์ที่กำลังจะเลื่อนปิดสนิทได้ทันอย่างหวุดหวิด! แรงกระชากทำให้ประตูดีดเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง อคินทร์อ้าปากเตรียมจะเอ่ยเรียกชื่อนั้นด้วยความโหยหา พร้อมกับสายตาที่กวาดมองต่ำลงไปยังเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ... ทว่า โชคชะตากลับเล่นตลก รปภ. ของห้างสรรพสินค้าวิ่งเข้ามาขวางทางพอดีเพราะคิดว่าอคินทร์กำลังสร้างความวุ่นวาย และจังหวะเสี้ยววินาทีที่อคินทร์ปัดมือรปภ. ออกเพื่อจะก้าวเข้าไปหา ร่างนั้นก็ถูกกลืนหายไปกับประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทลงอย่างถาวร! *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจของอคินทร์เต้นกระหน่ำรุนแรงในอก เขายืนนิ่งค้างอยู่หน้าลิฟต์ที่ตัวเลขแสดงชั้นกำลังพุ่งขึ้นสู่ด้านบนอย่างรวดเร็ว มือหนายังคงค้างกลางอากาศ ความรู้สึกหน่วงหนับตีตื้นขึ้นมาจุกอก ภาพเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของเธอยังคงติดตา... ดวงตากลมโต คิ้วเข้มหนา และริมฝีปากหยักนั้น... มันไม่ใช่เด็กทั่วไป แต่มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเอง! ปมความสงสัยสีดำมืดเริ่มกัดกินขั้วหัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง อคินทร์หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด สมองที่ชาญฉลาดเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมด รินรดาภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัว หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังการหย่าร้าง และภาพเด็กชายหน้าตาเหมือนเขาเป็นบล็อกเดียวกัน... หรือว่า... เธอไม่ได้ไปตัวคนเดียว? หรือว่าสิ่งที่เขาเคยผลักไสและทำลายลงด้วยมือตัวเอง คือสายเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของเขาเองกันแน่?! ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจในทุกยอดวิวและทุกคอมเมนต์ที่ร่วมเดินทางเคียงข้างกันมานะคะ ขอบพระคุณจากใจจริงค่ะ