รอยนิ้วมือบนกระจกฝ้า

กลิ่นอับของโลหะผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องชุดเพนต์เฮาส์ชั้นสี่สิบห้า คือสิ่งแรกที่ทักทาย ร.ต.อ.หญิง ภานิชา ทันทีที่เธอก้าวผ่านแนวเทปสีเหลือง-ดำของตำรวจ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานในชุดสวมฮู้ดกันเปื้อนกำลังเดินวนเวียนอยู่รอบห้องนั่งเล่นกว้างขวาง พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลนจนน่าปวดหัว แต่สายตาคมกริบของภานิชากลับไม่ได้มองไปที่ความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์นำเข้า เธอกวาดตามองหา "ลายเซ็น" ของผู้ก่อเหตุ ร่างไร้วิญญาณของนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังถูกจัดวางไว้อย่างประณีตบนโซฟาหนังแท้สีชาด ราวกับงานศิลปะชิ้นเอกในแกลเลอรีชั้นนำ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีคราบเลือดกระเซ็นกระสายอย่างไร้ระเบียบ มีเพียงรอยแผลกรีดลึกเส้นเดียวที่ลำคอ และ... ความเงียบงันที่น่าขนลุก "สภาพศพ การจัดวาง และความสะอาดสะอ้านแบบนี้..." ภานิชาพึมพำกับตัวเองขณะสวมถุงมือยาง เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อพิจารณาร่องรอยรอบกายผู้ตาย "ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่นี่คือการประกาศศักดา... มันตั้งใจให้เราเห็นความสมบูรณ์แบบในความบิดเบี้ยวของมัน" "ความสมบูรณ์แบบที่มักซ่อนความผิดพลาดไว้ในรายละเอียดเล็กๆ เสมอ... คุณว่าอย่างนั้นไหมครับ ผู้กอง" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมห้องครัวเปิดโล่ง ภานิชาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันขวับไปมอง ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับก้าวออกมาจากเงาสลัว ศตวรรษ หรือที่ใครๆ ในแวดวงกฎหมายเรียกเขาว่า "คีย์" กำลังยืนเอามุกสอดกระเป๋าเสื้อกั๊ก สายตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างบนโซฟาก่อนจะเลื่อนมาสบตากับเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "คุณเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมระดับประเทศได้อย่างไร ทั้งที่แนวเทปยังไม่ทันแห้งด้วยซ้ำ ศตวรรษ" น้ำเสียงของภานิชาเรียบสนทนา แต่แฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่พร้อมจะพิพากษาชายตรงหน้าได้ทุกเมื่อ "ผมเป็นที่ปรึกษากฎหมายของผู้ตายครับ และบังเอิญว่าทนายความมักมาเร็วกว่าตำรวจที่มัวแต่ติดไฟแดงเสมอ" ศตวรรษตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظرของเขาฉายแววพิจารณา ราวกับกำลังประเมินว่าเריียกความสนใจของเธอได้มากแค่ไหนแล้ว "อีกอย่าง... ผมคิดว่าเรากำลังตามหาเงาคนเดียวกันอยู่" ภานิชาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปฏิเสธไม่ได้ว่าเค้าโครงหน้าคมคายและท่าทางเยือกเย็นของชายผู้นี้สร้างแรงปะทะทางจิตวิทยาในใจเธอได้อย่างประหลาด เขามักจะปรากฏตัวในจุดที่อันตรายที่สุด และมักจะรู้อะไรมากกว่าที่ตำรวจรู้เสมอ มันชวนให้นึกถึงคดีในอดีตที่พ่อของเธอเคยพลาดท่า จนกลายเป็นตราบาปฝังใจเธอมาจนถึงทุกวันนี้ "ถ้าคุณหมายถึงฆาตกรโรคจิตที่ทิ้งศพไว้ราวกับงานปั้น คุณคงต้องถอยไปยืนหลังแนวเทป เพราะนี่คือพื้นที่สืบสวน ไม่ใช่ห้องพิจารณาคดีของคุณ" ภานิชาเอ่ยเสียงเฉียบขาด พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ศตวรรษทีละก้าว จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงจากตัวเขา "ระวังหน่อยครับ ผู้กอง..." ศตวรรษโน้มตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อย จงใจลดระดับเสียงลงจนกระซิบ "บางครั้ง... สิ่งที่คุณคิดว่าเป็นงานศิลปะของฆาตกร อาจเป็นแค่เงาสะท้อนจากกระจกที่คุณส่องอยู่ทุกวันก็ได้" ก่อนที่ภานิชาจะได้สวนกลับด้วยข้อหาขัดขวางการปฏิบัติงาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสารวัตรท้องที่ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน "ผู้กองครับ! ทางทีมพิพบหลักฐานเพิ่งรายงานเข้ามา... ที่กระจกห้องน้ำด้านใน... พวกเขาพบบางอย่างครับ" ภานิชาละสายตาจากนัยน์ตาคมกริบของศตวรรษชั่วขณะ เธอก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องน้ำหรูหราที่กรุด้วยกระจกเงาบานใหญ่จรดเพดาน บนกระจกฝ้าที่เกิดจากไอน้ำในห้องอาบน้ำ มีรอยนิ้วมือเปื้อนคราบโลหะสีเข้มประทับไว้อย่างจงใจ ลายเส้นของรอยนิ้วมือนั้นบิดเบี้ยวผิดสัดส่วนมนุษย์ทั่วไป ราวกับถูกกดลงไปด้วยแรงมหาศาลจากนิ้วมือที่ยาวผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของภานิชาสะดุดกึก ไม่ใช่ลายนิ้วมือประหลาดนั้น... บนกระจกบานเดียวกัน ใต้รอยนิ้วมือเปื้อนเลือด มีข้อความที่ถูกเขียนด้วยปลายนิ้วเปียกชื้นอย่างเร่งรีบ ทว่าชัดเจนจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก *‘เธอยังจำกลิ่นคาวเลือดในห้องนั้นได้ไหม... ลูกสาวสารวัตร?’* หัวใจของภานิชาหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สันหลังในเสี้ยววินาที ข้อความนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนทั้งโลกเห็น... แต่มันส่งตรงถึงเธอคนเดียวโดยเฉพาะ --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปกับบทแรกนี้ และเตรียมพบกับความเดือดดาลในปมปริศนาบทต่อไปด้วยกันนะครับ