*กริ๊ก...*
เสียงกลไกเวتต์โบราณสะท้อนก้องกังวานในความเงียบสงัดของห้องสมุดเขตต้องห้าม ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางอกของไคล์ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเด็กหนุ่มห้อง F ร้องเตือนภัยดังลั่น
*ติ๊ง! [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบคลื่นพลังเวทระดับ A กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดในอีก 10 วินาที]*
หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสเด้งขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่วิ่งกระพริบสีแดงฉาน ไคล์ไม่มีเวลาแม้แต่จะสบถ เขากวาดสายตาไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนทีไล่ หนังสือตำราเวทโบราณนับร้อยเล่มเรียงรายอยู่บนชั้นสูงชัน ทว่าช่องว่างที่พอจะให้ตัวเขามุดซ่อนตัวได้กลับมีเพียงใต้โต๊ะทำงานหินอ่อนตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง
พรึ่บ!
ร่างโปร่งของไคล์พุ่งตัวสไลด์เข้าไปซ่อนตัวในเงาดำมืดสนิทใต้โต๊ะอย่างแนบเนียน ลมหายใจถูกผ่อนออกมาช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือขวากำหมัดแน่นเพื่อระงับอาการสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะตัวเลขอัตราการเต้นของหัวใจจากระบบที่กำลังพุ่งทะยานเกินขีดจำกัด ซึ่งนั่นหมายความว่าสเตตัสลับกำลังจะปลดล็อกเงื่อนไขบางอย่าง...
แอด...
ประานไม้สักหนقหนักค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก แสงสว่างจ้าจากโถงทางเดินด้านนอกสาดส่องเข้ามาตัดกับความมืดมิดภายในห้องสมุด รองเท้าหนังขัดมันย่างก้าวเข้ามาอย่างเป็นจังหวะ มั่นคง และทรงอำนาจ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตและกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก
ไคล์แอบชำเลืองมองผ่านช่องว่างแคบๆ ระหว่างขาโต๊ะกับผ้าม่านกำมะหยี่สีทึบ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือชายกระโปรงเครื่องแบบนักเรียนตัดเย็บอย่างประณีตบรรจง ถุงเท้ายาวสีดำสนิท และรองเท้าคัตชูสีดำเงางาม ไล่ระดับขึ้นไปคือเรือนร่างระหงของเด็กสาวเจ้าของตำแหน่งประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี
เอเลน่า...
เธอหยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณ ราวกับเรดาร์เวทมนตร์ที่สามารถตรวจสอบความผิดปกติได้แม้แต่อนุภาคฝุ่น เธอยังคงสวมแว่นตากรอบเงินที่ขับเน้นใบหน้าคมเฉี่ยวให้ดูจริงจังและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นไปอีก มือเรียวบางในถุงมือผ้าลูกไม้สีขาวขยับปะปนอยู่กับแฟ้มเอกสารในอ้อมแขน
"แปลกจริง... ฉันสัมได้ถึงความร้อนของมานาที่เพิ่งถูกใช้งานเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้"
น้ำเสียงหวานใสแต่เยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้นลอยๆ ในความเงียบ ประโยคดังกล่าวทำเอาไคล์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าเอเลน่าไม่ใช่แค่ประธานนักเรียนธรรมดา แต่เธอคืออัจฉริยะเวทมนตร์ปีสามผู้ครอบครองตำแหน่งหัวหน้ากรรมการคุมกฎ และที่สำคัญที่สุด... เธอเกลียดชังพวกชอบแหกกฎระเบียบยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
เอเลน่าเดินตรงมายังโต๊ะทำงานหินอ่อนที่ไคล์กำลังซ่อนตัวอยู่ เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความหายนะ
ก้าว... ก้าว... และหยุดลงตรงหน้าเก้าอี้ทำงานพอดี
ไคล์หลับตาลงครึ่งหนึ่ง สมองอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ในการหนี หากเขาพุ่งตัวออกทางหน้าต่างตอนนี้ โอกาสรอดคือสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าถูกจับได้คาหนังคาเขาในโซนต้องห้ามที่มีบันทึกเวทมนตร์ต้องห้ามระดับสูง... โทษทัณฑ์คงไม่ใช่แค่การถูกกักบริเวณธรรมดา แต่อาจถึงขั้นถูกไล่ออกสถานเดียว
ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงกระซิบเล็กๆ แหลมสูงก็ดังขึ้นจากกระเป๋าเสื้อด้านในของเอเลน่า
"กี้... กี๊ซ..."
เอเลน่าสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยและเคร่งขรึมมาตลอดกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เธอกวาดสายตาซ้ายขวาอย่างลิบลับอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องนี้ นอกจาก... ตัวเธอเอง
"ชูส์! เงียบนะเจ้าจิ๋ว ถ้ามีใครได้ยินเข้า ฉันจะอดกินพุดDปรุงพิเศษสามวันรวดเลยนะ!" เอเลน่ากระซิบดุสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วในกระเป๋าด้วยน้ำเสียงที่หลุดจากมาดประธานนักเรียนไปไกลลิบลับ
ไคล์ที่แอบฟังอยู่ใต้โต๊ะถึงกับตาโตโดยไม่รู้ตัว สิ่งมีชีวิตในกระเป๋านั้นคือ 'วิญญาณจิ้งจอกพัสตรา' สัตว์อัญเชิญระดับหายากที่ขึ้นชื่อเรื่องความตะกละและติดขนมหวานเป็นชีวิตจิตใจ... นี่คือความลับสุดยอดที่ไม่มีใครในโรงเรียนล่วงรู้มาก่อน แม้กระทั่งรองผู้อำนวยการก็ยังไม่เคยระแคะระคาย!
*ติ๊ง! [ระบบปลดล็อกข้อมูลลับ: ค้นพบจุดอ่อนของเป้าหมาย "เอเลน่า" (ความลับระดับ B: เป็นทาสขนมหวานและสัตว์เลี้ยงตัวจิ๋ว)]*
*[เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: ค่าความสัมพันธ์เชิงลบเปลี่ยนเป็นสถานะ "ถือไพ่เหนือกว่า"]*
หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามเด้งขึ้นมาแทนที่สีแดงเดือด ไคล์ระบายยิ้มมุมปากออกมาโดยอัตโนมัติ ความกลัวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความเจ้าเล่ห์เพทบายที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเด็กหลังห้องคนนี้
ในเมื่อถือไพ่เหนือกว่าแล้ว มีหรือที่สุภาพบุรุษอย่างเขาจะไม่ใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์?
ซวบ!
ไคล์จงใจขยับข้อศอกไปโดนกองกระดาษรายงานเก่าที่วางอยู่ใต้โต๊ะ จนเกิดเสียงดัง *แกร็ก* เบาๆ ท่ามกลางความเงียบ
เอเลน่าชะתักกึก ท่าทีที่ผ่อนคลายลงเมื่อครู่กลับมาเคร่งเครียดดุดันอีกครั้งในเสี้ยววินาที ร่างบางก้มตัวลงต่ำอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปดึงผ้าม่านกำมะหยี่สีทึบที่คลุมใต้โต๊ะออกอย่างไร้ความปรานี
พรึ่บ!
แสงสว่างสาดส่องเข้ามาใต้โต๊ะกระทบเข้ากับใบหน้าของไคล์เต็มๆ เด็กหนุ่มส่งยิ้มหวานหยด ยิ้มแบบฉบับหนุ่มเจ้าสำราญ ส่งให้ประธานนักเรียนสาวผู้กำลังถือวิสาสะเปิดพื้นที่ส่วนตัวของเขา (ที่จริงคือใต้โต๊ะเธอ)
"สวัสดีครับ ท่านประธานนักเรียน... บรรยากาศใต้โต๊ะนี่น่านั่งดีแทคว่าไหมครับ?" ไคล์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นกันเอง ราวกับกำลังนั่งจิบชาพูดคุยกับเพื่อนสนิทในสวนดอกไม้
เอเลน่าเบิก1ตาค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปด้วยเวทมนตร์อัมพาต ริมฝีปากอิบอิ่มอ้าค้างเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ประธานนักเรียนผู้ไร้พ่ายไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะมีนักเรียนสามัญชนจากห้อง F กล้าอาจหาญถึงขนาดแอบเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในเขตกองอำนวยการ แถมยังยิ้มระรื่นใส่เธอในระยะประชิดเช่นนี้
"นะ... นาย! ไคล์ แห่งห้อง F! นายเข้ามาทำอะไรในโซนต้องห้ามนี้ แถมยัง... แถมยังมาแอบอยู่ใต้โต๊ะฉันเนี่ยนะ!" เอเลน่าเสียงหลง เผลอหลุดมาดประธานนักเรียนผู้สูงส่งไปเสียสนิท มือที่ถือผ้าม่านสั่นระริกด้วยความโกรธปนความอับอาย
"โถ่ อย่าเพิ่งเสียงดังไปสครับท่านประธาน..." ไคล์ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ จนความสูงของเขาล้ำหน้าเด็กสาวไปช่วงศีรษะหนึ่ง ดวงตาสคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู "ถ้าคุณครูฝ่ายปกครองมาเห็นสภาพที่คุณกำลังคุยอยู่กับเจ้าจิ้งจอกในกระเป๋าเสื้อเมื่อกี้... ภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามตลอดสามปีของคุณคงสั่นคลอนไม่น้อยเลยนะครับ"
สิ้นคำพูดนั้น เอเลน่าก็หน้าถอดสีทันที มือเรียวรีบยกขึ้นกุมกระเป๋าเสื้อของตนเองแน่น ดวงตาสีฟ้าครามฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างจนมุม
"นาย... นายขู่ฉันงั้นเหรอ?" เอเลน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง
"ผมไม่ได้ขู่ครับ..." ไคล์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประธานนักเรียนสาวอีกก้าวหนึ่ง จนระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมหวานของไวโอเล็ตโชยเข้าจมูกชัดเจนยิ่งขึ้น เด็กหนุ่มโน้มใบหน้าลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่น
"...แต่เรามา *ทำข้อตกลง* กันดีกว่าครับ ท่านประธานคนสวย"
*ติ๊ง! [ภารกิจลับระดับ SSS: "พันธะลับกับประธานนักเรียน" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ - เวลาจำกัดในการเจรจา: 120 วินาที]*
อาร์เธอร์มนตราสวรรค์
(ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ)
เด็กหลังห้องกับแท่นบูชาห้ามแตะ•ตอนที่ 2
เมื่อประธานนักเรียนกลายเป็นรูมเมตจำเป็นในหอสมุด
ผลงานโดย อาร์เธอร์มนตราสวรรค์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (อาร์เธอร์มนตราสวรรค์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เด็กหลังห้องกับแท่นบูชาห้ามแตะ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!