เปิดเทอมใหม่กับไอเทมขยะ

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในความมืด คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของไคล์ให้ตื่นตัว ไม่ใช่เสียงระฆังเปิดเทอมอันน่ารำคาญของสถาบันเวทมนตร์อาร์케เลีย และแน่นอนว่าไม่ใช่เสียงเคาะประตูปลุกจากรูมเมทผู้แสนน่ารัก ไคล์ขยับตัวไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนถูกหินผาน้ำหนักร้อยตันกดทับแผ่นหลังเอาไว้ทำให้ลมหายใจติดขัด ดวงตาสสีนิลกวาดมองไปรอบตัวในความสลัวราง เขากำลังนอนอยู่บนพื้นไม้กระดานเย็นเฉียบของห้องเก็บของหลังห้องเรียน F ห้องที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสุสานของอุปกรณ์เวทมนตร์เสื่อมสภาพและเศษซากโครงกระดูกเวทมนตร์ทดลองของพวกปีรุ่นพี่ "ให้ตายสิ... นี่ฉันเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่แห้งผาก ไคล์จำได้รางๆ ว่าเมื่อคืนเขากำลังหาที่หลบมุมเพื่อหลีกเลี่ยงคาบเรียนทฤษฎีเวทมนตร์ธาตุเบื้องต้นของอาจารย์กอร์น ชายแก่ผู้มีไม้เรียวเวทมนตร์รุนแรงเป็นเอกลักษณ์ แต่การมาซ่อนตัวในห้องเก็บของสุดอับชื้นแห่งนี้ ดูเหมือนจะพาเขามาติดอยู่ในสถานการณ์ที่ยุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าการโดนทำโทษเสียอีก เขาลองขยับนิ้วก้อยข้างขวา—สำเร็จ จากนั้นจึงออกแรงเกร็งกล้ามเนื้อต้นขาซ้ายเพื่อพลิกตัว *ติ๊ง!* เสียงใสราวกระดิ่งแก้วดังขึ้นในโสตประสาท เป็นเสียงที่ไม่มีอยู่จริงในโลกกายภาพ แต่กลับสั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงก้านสมองของเขา [ตรวจพบการขยับร่างกายของโฮสต์...] [เงื่อนไขการปลุกพลังผ่านเกณฑ์: 0.001%] [ระบบสเตตัสลับ 'แท่นบูชาห้ามแตะ' กำลังทำการเชื่อมต่อ... 10%... 50%... 100%] [การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ ยินดีต้อนรับสู่ระบบ, ท่านไคล์] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ความสว่างของมันขับให้ฝุ่นละอองรอบตัวยิ่งเต้นระบำชัดเจนขึ้น ไคล์กระพริบตาปริบๆ สมองอันฉลาดเฉลียวและมักใช้ไปกับการเอาตัวรอดในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้พยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า นิยายแฟนตาซีแนวระบบที่พวกเด็กห้อง A ชอบแอบอ่านกันในห้องสมุดผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ แต่เขานึกไม่ถึงเลยว่ามันจะมาตกใส่หัวเด็กหลังห้องเกรด F อย่างเขา "ระบบงั้นเหรอ... หรือว่าฉันสูดฝุ่นพวกนี้เข้าไปมากเกินไปจนประสาทหลอนกันแน่นะ" ไคล์หัวเราะแห้งๆ ในลำคอ พร้อมกับพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง [แจ้งเตือนจากระบบ: เนื่องจากโฮสต์อยู่ในสถานะ 'ไอเทมขยะ' (Trash Item Status) ภายในห้องเก็บของระดับต่ำ สิทธิ์พิเศษเริ่มต้นจึงถูกสุ่มได้รับ...] [ท่านได้รับสกิลติดตัว: 'สายตาขโมยซีน' (Level 1)] [ท่านได้รับฉายา: 'นักโดดเรียนมือฉกาจ'] [ภารกิจแรกเริ่มถูกปลดล็อก: ออกจากห้องเก็บของภายใน 10 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังเวททั้งหมดที่มีเป็นเวลา 24 ชั่วโมง] ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานเริ่มนับถอยหลังทันที 09:59... 09:58... ดวงตาของไคล์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นที่มักประดับอยู่บนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาคมกริบทอประกายไหวพริบ เขาไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนต่ออะไรง่ายๆ และยิ่งเป็นเรื่องของการโดนลงโทษอย่างไร้เหตุผลแล้วด้วย เขายิ่งไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด "สิบนาทีกับห้องที่ถูกล็อกตายจากด้านนอกงั้นเหรอ... ดูถูกกันเกินไปหน่อยแล้วมั้งครับ ระบบ" ไคล์กวาดสายตามองไปรอบห้องเก็บของอย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อวิเคราะห์สภาพแวดล้อม ห้องนี้เต็มไปด้วยไม้กวาดเวทมนตร์หักๆ ตำราเรียนเวทมนตร์ประถมที่หน้ากระดาษเปื่อยยุรยุ่ย และกล่องไม้เก่าๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้น ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงประตูไม้หนาหนักที่ถูกลงอักขระเวทล็อกไว้จากด้านนอก—เวทมนตร์ระดับสาม 'ผนึกเหล็กไหล' ที่ต่อให้เอาขวานจามก็ไม่สะเทือน แต่ทว่า... ด้วยสกิลใหม่ที่เพิ่งได้รับ 'สายตาขโมยซีน' ทำให้มุมมองของไคล์ต่อสิ่งของรอบตัวเปลี่ยนไป เส้นแสงสีทองบางเบาพาดผ่านจากกล่องไม้เก่าๆ ที่มุมห้อง ลากยาวมายังแท่นหินทรงประหลาดที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเงาดำ แท่นหินนั้นมีลวดลายสลักเป็นรูปโซตรelตรึงตราประหลาด ซึ่งหากมองด้วยตาเปล่ามันก็เป็นแค่เศษหินแกะสลักไร้ค่า แต่ทว่า ในสายตาของไคล์ตอนนี้ มันคือจุดเชื่อมโยงของพลังงานเวทที่รั่วไหลออกมา "หรือว่า... แท่นบูชาห้ามแตะที่ว่า จะหมายถึงไอ้เจ้านี่สินะ" ไคล์ขยับตัวเข้าใกล้แท่นหินทีละนิด ทุกย่างก้าวระมัดระวังราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ แม้ร่างกายจะยังคงมีความเมื่อล้าจากการนอนขดตัวอยู่ แต่ไหวพริบและความกระตือรือร้นในการไขปริศนาได้จุดประกายไฟในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมาแล้ว กลิ่นอายโบราณบางอย่างลอยอบอวลอยู่ในอากาศทันทีที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสลงบนผิวหินสลัก เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก... เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะระเบียบจนน่ากลัว เสียงที่นักเรียนทั้งโรงเรียนต่างขนานนามว่าเป็น 'เสียงมัจจุราชแห่งสภาประธานนักเรียน' "ไคล์! ฉันรู้ว่านายแอบอยู่แถวนี้ เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจและเย็นชาจนเฉือนผิวหนังดังทะลุประตูไม้เข้ามา... เอเลน่า ประธานนักเรียนผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบและเป็นคู่ปรับตัวฉกาจของเขา มายืนอยู่หน้าห้องเก็บของนี้แล้ว ไคล์ชักมือกลับทันที หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความระทึก ปลายทางนับถอยหลังของระบบเหลือเพียง 3 นาที ขณะที่เสียงกุญแจเวทมนตร์กำลังถูกเสียบเข้ากับรูกุญแจหน้าประตูกำลังดังขึ้น *กริ๊ก...* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกของเด็กหลังห้องคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ