เปิดเทอมวันแรกกับซวยซ้ำซ้อน

"ถ้าแกยังก้าวขาไม่ออกภายในสามวินาทีนี้ ฉันจะสาปให้แกกลายเป็นโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กที่ไม่มีวันสร้างเสร็จไปตลอดกาล!" เสียงกระซิบกระซาบปนเข่นเขี้ยวของกรณ์ดังลอดไรฟัน ขณะที่มือเรียวของเพื่อนสนิทกำลังออกแรงผลักหลังฉันให้พุ่งทะยานออกจากพุ่มไม้ประดับหน้าตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อย่างไม่ปรานี นี่ไม่ใช่การเปิดเทอมวันแรกแบบที่ฉันวาดฝันไว้เลยค่ะทุกคน! ในหัวฉันควรจะเป็นภาพสาวน้อยปีหนึ่งเฟรชชี่ใสๆ เดินลากกระเป๋าเดินทางลวดกลายพาสเทล ก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยรอยยิ้มละมุนละไมเคล้ากลิ่นอายความโรแมนติกแบบในซีรีส์เกาหลี แต่ความจริงอันโหดร้ายคือ ฉัน—พายอาร์ คนนี้ กำลังยืนหอบแฮกอยู่ในสภาพที่กระดุมเสื้อนักศึกษาติดสลับเม็ด ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะวิ่งหนีวินมอเตอร์ไซค์ปากซอย และที่สำคัญที่สุด... ในมือขวาคือแก้วกาแฟเย็นลาเต้ปั่นพิเศษหวานน้อยสิบแก้วที่ต้องเอาไปแจกกรรมการสโมสรนักศึกษาเพื่อเคลียร์เอกสารโควตาซุมกิจกรรม "กรณ์ แกใจเย็นก่อน ปอดฉันจะทะลักออกมาทางรูหูอยู่แล้วเนี่ย!" ฉันโวยวายเสียงเบาหวิว พยายามยื้อปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวเลอะคราบโคลนไว้กับพื้นฟุตพาธ "ทำไมแกไม่บอกฉันว่าตึกคณะเรามันต้องเดินขึ้นเนินชันระดับเอเวอร์เรสต์ขนาดนี้เล่า!" "ก็เพราะแกมัวแต่แวะกินลูกชิ้นปิ้งหน้ามอไงยะ แม่คุณ! เร็วๆ เลย รุ่นพี่ธามเฮดว้ากสุดโหดคนนั้นมาถึงโรงจอดรถแล้วนะ ถ้าพวกเราไปส่งเอกสารช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขาคงใช้สันแฟ้มฟาดหัวพวกเราจนกะโหลกยุบแน่ๆ!" คำขู่ของกรณ์ได้ผลชะเด็ด and ขาดค่ะ ขาเจ้ากรรมของฉันเลยออกตัวสปรินต์แบบไม่คิดชีวิต โดยลืมคำนวณมวลสารและจุดศูนย์ถ่วงของตัวเองไปเสียสนิท *โครม!* ภาพตรงหน้าตัดฉับกลายเป็นสีดำมืดชั่วขณะ... ไม่สิ มันไม่ใช่สีดำ แต่มันคือสีน้ำตาลเข้มข้นของลาเต้ปั่นที่พุ่งทะยานออกจากหลอดแก้ว ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศราวกับงานศิลปะinstallation art ก่อนจะตกลงโครมเข้ากลางอกเสื้อนิيตย์สีขาวสะอาดตาของใครบางคนที่ยืนขวางทางอยู่พอดี ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบริเวณโถงทางเข้าคณะทันที ชนิดที่ว่าแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกายังไม่กล้าเดิน ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากซากแก้วพลาสติกที่แตกกระจายบนพื้น หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับแผงอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยคราบกาแฟนมข้นหวานเยิ้ม สิ่งแรกที่เตะตาไม่ใช่ความหล่อเหลาบาดใจ—ถึงแม้ว่าเขาจะเบ้าหน้าฟ้าประทานขนาดไหนก็ตามที—แต่เป็นรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดนิสิตปีสาม รุ่นพี่ธาม... เฮดว้ากหน้านิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากแจ๋วติดอันดับคณะ กำลังก้มมองเสื้อตัวเองด้วยสายตานิ่งสนิท นิ่งเสียจนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ปากปล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "เอ่อ... คือว่า..." ฉันอ้าปากพะงาบๆ สมองขาวโพลนยิ่งกว่ากระดาษวาดเขียนร้อยปอนด์ "พาย... พายไม่ได้ตั้งใจนะคะรุ่นพี่ พอดีพื้นมัน... มันมีแรงโน้มถ่วงแปลกๆ..." "แรงโน้มถ่วง?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ ชายหนุ่มปัดคราบกาแฟออกจากอกเสื้อช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรง 6 เหลี่ยมจ้องเขม็งมาที่ฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นี่เธอคิดว่าฉันเป็นสนามทดสอบแรงโน้มถ่วงส่วนตัวของเด็กปีหนึ่งรึไงห๊ะ!" "เปล่านะคะ! พายหมายถึง... กาแฟมันสามัคคีกันกระโดดใส่พี่เองต่างหาก!" ฉันแก้ตัวเสียงสั่น นึกอยากจะเอาหัวมุดลงไปในท่อระบายน้ำตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด มือไม้สั่นเทาควานหาทิชชูในกระเป๋าผ้ามากดซับเสื้อให้เขาอย่างลนลาน "เดี๋ยวพายรับผิดชอบเองค่ะ! พายซักให้... เอ้ย ซื้อเสื้อใหม่ให้เลยก็ได้!" "ไม่ต้อง!" ธามปัดมือฉันออกอย่างไร้เยื่อใย น้ำเสียงห้วนจัดบาดหูจนฉันสะดุ้งโหยง "แค่เอกสารลงทะเบียนชมรมที่ฉันสั่งให้ส่งตั้งแต่แปดโมงเช้า เธอยังมาสายแถมยังแถมคาเฟอีนฟรีให้ฉันอีกครึ่งลิตร... สมองเด็กสถาปัตย์ปีนี้เขาบรรจุอะไรไว้ข้างในวะเนี่ย มีแต่ขี้เลื่อยกับความซุ่มซ่ามเรอะ?" โอโห้! คำพูดเจ็บแสบพุ่งเข้าแสกหน้าเต็มๆ จนต่อมความอดทนที่กักเก็บมาตั้งแต่เช้าเริ่มสั่นคลอน ฉันเม้มปากแน่น ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึดฮัดนิดๆ อย่างน้อยฉันก็เป็นผู้หญิงนะยะ มาว่าขี้เลื่อยได้ยังไง! "รุ่นพี่ก็พูดเกินไปนะคะ! พายก็ขอโทษแล้วไงเล่า อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ป่ะคะ ใครจะไปรู้ว่าพี่จะเดินมาทำมุมองศาพอดีกับวิถีกระสุนกาแฟของพายล่ะ!" ฉันเผลอสวนกลับด้วยความลืมตัว พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหายใจ กรณ์ที่ยืนหลบอยู่หลังเสาถึงกับเอามือกุมขมับทำท่าจะเป็นลม ส่วนมีน—เพื่อนสนิทของธามที่เพิ่งเดินถือแฟ้มตามมาสมทบ—อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นยายเด็กปีหนึ่งบังคับอาจหาญเถียงเฮดว้ากตัวพ่อฉอดๆ ธามหรี่ตามองฉันด้วยความประหลาดใจระคนหงุดหงิด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นการยิ้มเยาะชัดๆ "ปากเก่งใช้ได้นี่... เด็กปีหนึ่งรหัสอะไรเนี่ย ถึงได้กล้าต่อปากต่อคำกับรุ่นพี่" ธามก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันช้าๆ แรงกดดันจากส่วนสูงที่ต่างกันทำให้ฉันต้องเป็นฝ่ายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเปลือย "จำชื่อฉันไว้ให้ดีนะยัยซุ่มซ่าม เพราะหลังจากวันนี้ ชีวิตในคณะนี้ของเธอ จะไม่มีคำว่าสงบสุขอีกต่อไปแน่" พูดจบเขาก็สะบัดหน้าพรืด เดินเลยผ่านฉันไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ฉันยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่ตรงนั้นท่ามกลางกลิ่นกาแฟหอมหวานที่เคล้ากับความซวยขั้นสุด "ตายแน่ๆ ยัยพายอาร์ แกหาเรื่องใส่กบาลตั้งแต่วันแรกเลยนะ!" กรณ์วิ่งเข้ามาเขย่าแขนฉันหน้าตาตื่น ฉันก้มมองคราบกาแฟบนพื้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา เปิดหน้าจอแชตกลุ่มรุ่นปีหนึ่งแล้วพิมพ์ข้อความระบายความในใจส่งไปหายัยกรณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อความรวดเร็ว *(แชต: พายอาร์ - กรณ์)* พายอาร์: *รุ่นพี่ธามบ้าบอที่สุด! หน้าตาก็ดีนะ แต่ปากหมาเป็นหมาบ้าเลย ฮือออ ฉันอยากจะลาออกตอนนี้ทันที!* พายอาร์: *ส่งรูปภาพ: สภาพเสื้อเปื้อนกาแฟของธาม* พายอาร์: *ธามคนบ้า ฉันเกลียดนายที่สุดในโลกเลยยยยยยยยยยยยยยย!* ฉันก้มหน้าก้มตาพิมพ์ด้วยความโมโห โดยลืมเช็คให้ดีเสียสนิท... ว่าห้องแชตที่ฉันกำลังกดส่งข้อความระบายความในใจอยู่นั้น ไม่ใช่แชตส่วนตัวของกรณ์เพื่อนรัก แต่มันคือ **"แชตกลุ่มทางการของสโมสรนักศึกษาปีสาม"** ที่มีรุ่นพี่ธาม... เป็นแอดมินหลัก! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบาๆ จากโทรศัพท์มือถือในมือของฉัน พร้อมๆ กับที่ร่างสูงซึ่งเดินพ้นมุมเสาไปแล้ว... หยุดชะงักกึกทันที ธามค่อยๆ หันกลับมามองฉันช้าๆ รอยยิ้มมุมปากที่น่ากลัวที่สุดในสามโลกปรากฏขึ้นพร้อมกับแสงไฟหน้าจอโทรศัพท์ในมือของเขาที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบ --- ❤️ **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความป่วนในตอนแรกนี้นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยน้องพายอาร์ของเราด้วยน้า รับรองว่าตอนหน้ามีคนโดนแกล้งจนเขินตัวบิดแน่นอนค่ะ!** 😉✨