สงครามแชตยามวิกาล

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนฟูกนอนสีขาวสะอาดตา สว่างวาบขึ้นมาในความมืดสนิทของห้องนอนขนาดกะทัดรัด แสงสีฟ้าจ้าสะท้อนเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังกะพริบปริบๆ ด้วยความงุนงง พายอาร์ยกหลังมือขึ้นขยี้ตาตัวเองเบาๆ ความเงียบสงัดของยามวิกาลทำให้เสียงแจ้งเตือนแชตสั้นๆ ดังสะท้อนก้องในหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ *Rrr!* ไลน์กลุ่มเฉพาะกิจ หรือพูดให้ถูกคือห้องแชตส่วนตัวระหว่างเธอกับ ‘รุ่นพี่ธาม’ เฮดว้ากสุดโหดประจำคณะสถาปัตย์ ปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาหมาดๆ ทั้งที่ตอนนี้เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงฟ้องเวลาตีหนึ่งสิบห้า นาทีแล้ว **Thames:** ทำอะไรอยู่ครับเด็กดื้อ **Thames:** หรือว่ากำลังนั่งแก้โมเดลอันพังๆ ที่ส่งมาให้ผมดูตอนเย็นอยู่ พายอาร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ความง่วงเหงาหาวนอนเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้า นิ้วเรียวเล็กสั่นระริกเล็กน้อยตอนที่ถือมือถือขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้ปนความประหม่า **Pie-ar:** เปล่าค่ะ! พายอาร์นอนไปนานแล้ว แล้วนี่พี่ธามยังไม่นอนหรือไงคะ ถึงเวลาพักผ่อนตั้งนานแล้วนะคะรุ่นพี่ **Thames:** นอนไม่หลับ... **Thames:** เพราะมัวแต่คิดถึงงานห่วยๆ ของน้องปีหนึ่งบางคนแถวนี้มั้งครับ ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้เกิดมาจากอะไร ทำไมทุกประโยคที่พิมพ์มาถึงได้เจือกลิ่นอายความกวนประสาทและรอยยิ้มมุมปากแบบที่เธอจินตนาการตามได้ทันที พายอาร์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แก้มเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เธอรีบสערหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วพิมพ์ตอบกลับอย่างไวเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม **Pie-ar:** งานพายอาร์ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อยนะคะ! ถึงจะเบี้ยวไปนิด ตัดไม่เนียนไปหน่อย แต่มันก็ทำด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาเลยนะคะรุ่นพี่ธาม **Thames:** หึ น้ำตาหรือน้ำลายพิมพ์มาแก้ตัวครับ **Thames:** พรุ่งนี้แปดโมงเช้า เจอกันที่ห้องสตูดิโอตึก A ห้ามเลทแม้แต่วินาทีเดียว ไม่งั้นผมจะปรับคะแนนจิตวิสัยของหนูให้เหลือศูนย์ เริ่มนับถอยหลังได้เลยครับเด็กดื้อ พายอาร์จ้องข้อความนั้นตาค้าง อยากจะปามือถือทิ้งลงพื้นสักสิบรอบแต่ก็กลัวจอแตกจนต้องเก็บใส่ ด้านธามที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานในห้องนอนของตัวเอง กำลังมองหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูที่ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา เขาไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเด็กนั่นดึกดื่นหรอกนะ... ก็แค่เผลอกดเข้าไปดูรูปโมเดลกระดาษที่เบี้ยวบูดเป็นรูปทรงเรขาคณิตประหลาดที่เธอส่งมาปรึกษาเมื่อตอนเย็น แล้วบังเอิญเห็นชื่อไลน์ที่เธอตั้งว่า *‘พายอาร์คนสวยขา’* เข้าพอดี มันก็เลยอดไม่ได้ที่จะพิมพ์ไปแซวให้เด็กมันนอนไม่หลับเล่นสักหน่อย โทรศัพท์สั่นเตือนอีกครั้งจากฝั่งของพายอาร์ **Pie-ar:** ใจร้ายที่สุด! พี่ธามนี่มันจอมเผด็จการชัดๆ เลยค่ะ พายอาร์จะฟ้องพี่มีนว่าพี่ธามแกล้งรุ่นน้องตอนดึกๆ! **Thames:** ฟ้องมันก็ไม่ช่วยหรอกครับ เพราะตอนนี้มันหลับเป็นตายไปแล้ว **Thames:** รีบนอนซะ พรุ่งนี้ผมไม่อยากเห็นขอบตาดำๆ ของหนูตอนพรีเซนต์งานหรอกนะ มันไม่น่ามอง พายอาร์อ่านแล้วอยากจะกรี๊ดหมอนให้ขาดเป็นCสี่ท่อน เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้แต่ลึกๆ กลับมีกระแสความอบอุ่นบางอย่างวิ่งพล่านอยู่ในอกอย่างน่าประหลาด คำว่า *‘ไม่อยากเห็นขอบตาดำๆ’* ของเขามันคืออะไรกันนะ นี่กำลังห่วงเธอก라이ๆ หรือเปล่า หรือแค่กลัวงานคณะพังกันแน่ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งก่อนจะนิ้วจิ้มหน้าจอพิมพ์ประโยคสุดท้ายส่งไป **Pie-ar:** รู้แล้วน่าค่ะ! คนอะไรก็ไม่รู้ ปากแข็งแล้วยังชอบสั่งนู่นสั่งนี่ ฝันร้ายนะคะรุ่นพี่ธาม! **Thames:** ฝันดีครับเด็กดื้อ... ฝันถึงผมด้วยล่ะ ทว่า... หลังจากที่ธามกดส่งข้อความนั้นออกไปไม่ถึงสามวินาที หน้าจอแชตของเขาก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนบางอย่างขึ้นมา พร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบ *(ระบบแจ้งเตือน: พายอาร์ได้ยกเลิกข้อความ)* ธามขมวดคิ้วมุ่นทันที ข้อความที่ถูกยกเลิกไปเมื่อครู่คืออะไรกันแน่ ทำไมเด็กนั่นถึงรีบลบเร็วยังกะเกลือกลายร่างเป็นไฟแบบนั้น หัวใจของเฮดว้ากหนุ่มเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ความอยากรู้พุ่งทะยานจนเขาต้องรีบพิมพ์ข้อความกลับไปหาเธอทันทีโดยไม่รอช้า ขอขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาปะทะคารมความฟินกับยัยน้องพายอาร์และพี่ธามคนซึนในตอนนี้นะคะ <3