ฟื้นจากความตาย

“หากเจ้าอยากจะไปปรโลกนัก ก็อย่าได้รอช้า ข้าจัดเตรียมทางไว้ให้เจ้าแล้ว” น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งท่ามกลางฤดูเหมันต์ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของ ‘หลินซูเหยียน’ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นยาต้มขมปร่าอบอวลไปทั่วเรือนไม้ซอมซ่อ สัมผัสแรกที่นางได้รับมิใช่สัมผัสจากกายภาพ แต่เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาททุกเส้น ดวงตาที่เคยพร่าเลือนค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเบื้องหน้าคือใบหน้าของหญิงรับใช้ที่บิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มสมเพช ในมือของนางถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา แต่สำหรับหลินซูเหยียนในเวลานี้ มันคือถ้วยยาพิษที่เพิ่งจะพรากชีวิตของร่างที่นางกำลังอาศัยอยู่นี้ไปเมื่อครู่ “ดื่มเสีย... คุณหนูสาม หากเจ้ายังหายใจอยู่จนถึงยามสาม ท่านพ่อคงไม่พอใจนัก” หลินซูเหยียนมิได้ตอบโต้ สิ่งที่นางทำคือการรวบรวมสติที่กระจัดกระจายดั่งเศษแก้วที่แตกละเอียด นางคือหมอหลวงอันดับหนึ่งแห่งยุคผู้มีสมญานามว่า ‘หัตถ์เทวะพลิกชะตา’ ชีวิตก่อนหน้านี้นางตายเพราะความจงรักภักดีที่ถูกหักหลัง ทว่าบัดนี้ สวรรค์คงเล่นตลก ส่งนางมาอยู่ในร่างของสตรีผู้โง่เขลาและอ่อนแอในจวนขุนนางผู้มั่งคั่งที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้งเหมือนเศษขยะ “เจ้า... กล้าดียังไง” เสียงของนางแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้หญิงรับใช้ชะงักไปครู่หนึ่ง “เจ้าคิดว่าถ้วยยาในมือนั่น จะสังหารคนอย่างข้าได้งั้นหรือ?” นางเอ่ยพลางยันกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดจากการถูกวางยาพิษกัดกินกระเพาะอาหารนั้นรุนแรงจนเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มใบหน้า แต่นางไม่แสดงอาการทุรนทุรายแม้แต่น้อย หลินซูเหยียนมองมือที่ผอมแห้งของตนเอง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปที่หญิงรับใช้ “ถ้าข้าตาย เจ้าคิดว่าคนสั่งการจะปล่อยเจ้าไปอย่างนั้นหรือ? พยานเพียงหนึ่งเดียวที่เห็นเหตุการณ์ คือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับพวกมัน” หญิงรับใช้ชะงัก มือที่ถือถ้วยยาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ความเงียบเข้าปกคลุมเรือนท้ายจวนที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นละออง นางไม่ได้ขู่ด้วยกำลัง แต่ขู่ด้วยตรรกะที่เฉียบคมจนคนฟังเริ่มหวาดหวั่น จังหวะลมหายใจของหลินซูเหยียนเริ่มคงที่ นางกำลังรีดเค้นพลังปราณที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดในร่างนี้เพื่อขับพิษออกจากเส้นเลือด ความเชี่ยวชาญด้านสมุนไพรทำให้นางรู้ทันทีว่านี่คือ ‘พิษดอกลืมเลือน’ ซึ่งจะทำให้ผู้ดื่มสิ้นใจในสภาวะที่ดูเหมือนการนอนหลับใหล “ออกไป...” หลินซูเหยียนเอ่ยสั่งสั้นๆ แต่น่าเกรงขาม หญิงรับใช้รีบก้าวถอยหลังและวิ่งหนีออกไปจากเรือน ทิ้งให้นางอยู่กับความเงียบงันเพียงลำพัง หลินซูเหยียนรีบคว้ากิ่งไม้แห้งที่วางอยู่ข้างเตียง บีบจุดชีพจรที่ข้อมือและจุดใต้ลิ้นปี่เพื่อสกัดกั้นการไหลเวียนของเลือดก่อนที่พิษจะเข้าสู่หัวใจ “ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าได้เกิดใหม่ ในร่างที่ไร้ค่าเช่นนี้ ข้าจะเปลี่ยนกระดานหมากนี้ให้พวกมันต้องก้มหัวให้ข้าเอง” นางเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่จิตวิญญาณของยอดหมอหลวงยังคงเดิม ในขณะที่นางกำลังจะข่มตาลงเพื่อใช้สมาธิขับพิษจนหมดสิ้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังก็ดังก้องขึ้นจากด้านนอกเรือน เป็นจังหวะที่เด็ดขาดและแฝงไปด้วยกลิ่นอายของนักรบที่กรำศึกมานับไม่ถ้วน ประตูเรือนไม้ถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับพังครืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทปักลายมังกรจางๆ ก้าวเข้ามา บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบและกดดันจนแทบจะทำให้คนในเรือนหยุดหายใจ นี่คือ ‘จ้าวเฟยหลง’ ชินอ๋องผู้กุมชะตาชีวิตของแผ่นดินและกองทัพไร้พ่าย ผู้ซึ่งไม่เคยย่างกรายเข้ามาในเรือนท้ายจวนแห่งนี้มาก่อน เขาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวบนเตียงด้วยความประหลาดใจ เพราะในสายตาของคนทั้งจวน นางควรจะสิ้นลมไปแล้วในเวลานี้ “เจ้ายังไม่ตาย...” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้อง หลินซูเหยียนเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสีนิลที่ฉายแววอันตรายนั้น นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้มิใช่ใครที่นางจะรับมือได้โดยง่ายในสถานะปัจจุบัน แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง มือแกร่งของเขาก็คว้าเข้าที่คอของนางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของสนป่าที่ติดอยู่บนตัวเขา “บอกข้ามา... ใครส่งเจ้ามาที่นี่ และยาพิษในถ้วยนั่น เป็นคำสั่งของใครกันแน่?” เขากระซิบชิดใบหูของนาง แรงบีบที่คอเพิ่มขึ้นจนหลินซูเหยียนแทบจะสิ้นสติ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของนางเหลือบไปเห็นเงาดำที่พุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามา พร้อมกับประกายของลูกดอกอาบยาพิษที่พุ่งตรงมายังหลังของชินอ๋อง! “ท่านอ๋อง! ระวัง!” นางตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง คือการรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักร่างของเขาออกไป ก่อนจะหันหลังรับลูกดอกนั้นแทนเต็มรัก ความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจ จ้าวเฟยหลงเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวที่ควรจะตายไปแล้วกลับเอาตัวมารับความตายแทนเขา ลูกดอกปักแน่นอยู่บนไหล่ของนาง เลือดสีดำคล้ำไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องและเสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยก็ดังล้อมรอบเรือนท้ายจวนแห่งนี้ พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวจากด้านนอก “จับกุมคนทรยศ! ชินอ๋องซ่องสุมกำลังในจวนขุนนาง มีโทษถึงประหาร!” นี่ไม่ใช่แค่แผนลอบสังหารนาง แต่มันคือกับดักที่ขุดไว้รอรับชินอ๋องโดยเฉพาะ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ ท่านผู้อ่านทุกท่าน หวังว่าทุกท่านจะคอยติดตามกลยุทธ์ต่อไปของนางในบทหน้าครับ