แบบที่พังทลาย

“ถ้าคุณจะเอาแบบที่ยื่นมานี่ไปสร้างจริง ก็เตรียมงบไว้สำหรับค่าทนายและเงินชดเชยให้ครอบครัวผู้เสียชีวิตได้เลยค่ะ เพราะโครงสร้างเหล็กที่คุณออกแบบ มันรับน้ำหนักไม่ได้แม้แต่ตอนที่ยังไม่มีคนเดินผ่านด้วยซ้ำ” เสียงตบแฟ้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศที่เคยตึงเครียดอยู่แล้วให้ดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พริมายืนตระหง่านอยู่หัวโต๊ะ สายตาคมกริบของเธอจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ธันวาไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาค่อยๆ วางปากกาหมึกซึมในมือลง พลางขยับแว่นสายตาที่กรอบบางเฉียบจนดูน่าหมั่นไส้ มุมปากของสถาปนิกหนุ่มกระตุกยิ้มหยัน ก่อนจะช้อนตามองหญิงสาวด้วยสายตาเย็นเยียบที่เหมือนกับจะแช่แข็งคนตรงหน้า “วิศวกรโยธาจบใหม่มักจะมีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินจริงเสมอ... ผมไม่แปลกใจหรอกนะที่คุณพริมาจะมองไม่เห็น 'ศิลปะ' ที่ผมใส่ลงไปในรอยต่อเหล็กเหล่านั้น” น้ำเสียงของธันวาราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดเปรียบเสมือนใบมีดโกนที่กรีดลึกลงไปในความมั่นใจของคู่สนทนา “ศิลปะเหรอคะ?” พริมาแค่นหัวเราะ เหยียดมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย “ถ้าศิลปะของคุณหมายถึงการละทิ้งหลักการทางฟิสิกส์พื้นฐานเพื่อแลกกับความสวยงามที่ดูโง่เง่าแบบนี้ งั้นฉันก็ขอผ่านค่ะ สถาปนิกชื่อดังระดับประเทศอย่างคุณธันวา น่าจะรู้ดีกว่าใครนะว่าตึกสูงบนยอดเขานี้มันต้องการความมั่นคง ไม่ใช่ประติมากรรมที่จะถล่มลงมาทับคนตายในวันที่ลมพัดแรงแค่สิบห้านอต” กวินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะอีกฝั่งกระแอมไอเบาๆ พยายามแทรกกลางความเดือดดาลของทั้งคู่ เขาส่งยิ้มที่ดูเป็นมิตรเกินจริงมาให้ “เอาล่ะครับ คุณพริมา คุณธันวา เรามาที่นี่เพื่อหาจุดสมดุล คุณธันวาครับ ผมว่าเราปรับลดดีไซน์ตรงจุดเชื่อมให้เป็นไปตามหลักวิศวกรรมดีไหม เพื่อความปลอดภัยของโครงการที่กวินรับรองว่าสำคัญที่สุด...” “ผมไม่แก้” ธันวาสวนกลับทันควันโดยไม่หันไปมองกวิน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาทำเอาพริมาต้องเงยหน้ามองเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่คิดจะถอยแม้แต่ก้าวเดียว ธันวาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดตาแบบซิตรัสปนไม้สนแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทของพริมาจนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “แบบนี้คือหัวใจสำคัญของโครงการ 'The Zenith' ถ้าแก้... ทุกอย่างที่ผมวาดไว้ก็คือขยะ” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทไม่แพ้สายตา “คุณพริมา ถ้าอยากเปลี่ยนแบบ ก็ลาออกไปเปิดบริษัทรับเหมาซ่อมบ้านเถอะครับ ที่นั่นเหมาะกับคุณมากกว่าตึกระดับพันล้าน” พริมาไม่ได้ถอยหนี เธอสวนกลับด้วยการก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน พริมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของปีศาจเขียนแบบอย่างไม่เกรงกลัว “คำแนะนำของคุณ... เก็บไว้ใช้ตอนที่ตึกพังถล่มลงมาเถอะค่ะ อ้อ แล้วอย่าลืมเช็กด้วยนะว่าตอนนั้นคุณมีเวลาพอที่จะไปจ้างทนายฝีมือดีหรือเปล่า” “ปากดี” ธันวาเค้นเสียงในลำคอ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงหายใจหอบถี่ของเลขาส่วนตัวกวินที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “คุณกวินคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ!” กวินลุกพรวดขึ้น “เกิดอะไรขึ้น!” “แบบแปลนโครงสร้างหลัก... มันถูกเผยแพร่ลงในโซเชียลมีเดียเมื่อห้านาทีก่อนค่ะ! ตอนนี้กลายเป็นประเด็นร้อนแรงในวงการสถาปนิกไปแล้วว่าแบบนี้ 'ไม่มีวันสร้างได้จริง'!” ธันวาชะงัก สายตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงชั่วขณะ เขาหันกลับมามองพริมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและแรงอาฆาต พริมาเองก็ช็อกไม่แพ้กันเพราะเธอไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากมือหนาของธันวาที่คว้าเข้าที่ต้นแขนของเธอแน่น ราวกับจะเค้นหาความจริงจากเธอกลางความวุ่นวายที่เพิ่งเริ่มต้น “คุณบอกมา... ว่านี่เป็นเกมที่คุณร่วมมือกับใคร!” ธันวากระซิบด้วยน้ำเสียงกร้าว พริมานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากปฏิเสธ เสียงประตูก็ถูกเปิดค้างไว้ และร่างของชายในชุดสูทสีเข้มอีกคนก็ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับหมายศาลในมือที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องแข็งทื่อ “ธันวา... พริมา... พวกคุณทั้งคู่ถูกพักงานตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปจนกว่าเรื่องอื้อฉาวนี้จะถูกตรวจสอบ” ธันวาปล่อยแขนพริมาทันที ดวงตาของเขาวูบไหวอย่างลึกซึ้งก่อนจะประสานสายตากับพริมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีร่องรอยของความโกรธ มีเพียงความหวาดระแวงและความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกจนพริมาเองก็คาดไม่ถึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายครั้งนี้ของยัยพริมากับนายธันวาด้วยกันนะคะ!