กองทัพอสูรปะทะมหาเทพ

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งจนท้องนภาแปรเปลี่ยนเป็นสีชาด ประตูแดนปีศาจมหึมาเปิดอ้ากว้างดั่งขากรรไกรแห่งความตายที่พร้อมกลืนกินสรรพชีวิต เสียงคำรามกึกก้องสะท้านปฐพีของกองทัพอสูรนับล้านตนดังระรัวราวกับกลองศึกจากขุมนรกภูมิ แผ่นดินร้อยลี้เบื้องล่างบัดนี้เจิ่งนองไปด้วยเลือด สีแดงฉานสะท้อนกับแสงประกายกระบี่ที่สาดซัดห้ำหั่นกันอย่างไม่รู้จบ เบื้องหน้ามหาค่ายกลพิทักษ์ภพ ร่างในอาภรณ์สีขาวสะอาดตาดั่งหิมะบริสุทธิ์ของมู่หรั่นชิงยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยว นางเซียนผู้เยือกเย็นและงดงามล่มเมืองกำลังตวัดกระบี่ประจำกาย "เหมันต์นิรันดร์" วาดลวดลายพานพบกระบี่เซียนที่หนาวเหน็บจนถึงกระดูกดำ ทุกคราที่คมกระบี่กรีดผ่านอากาศ หยาดน้ำค้างแข็งนับหมื่นสายก็แปรสภาพเป็นศาสตราวุธปักทะลวงร่างของแม่ทัพอสูรระดับสูงจนแหลقสลายกลายเป็นธุลีน้ำแข็งในพริบตา ทว่า คลื่นอสูรเบื้องหน้านั้นหาได้มีวันหมดสิ้น พวกมันหลั่งไหลออกมาจากรอยแยกมิติราวกับฝูงตั๊กแตนที่กระหายเลือด "หรั่นชิง... ถอยไปก่อน" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจและเปี่ยมด้วยความทะนงองอาจดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกันนั้น ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรทองบรรพกาลก็ก้าวเข้ามาเคียงข้าง ไป๋เฉินกวาดสายตาคมกริบดั่งพญายมมองกองทัพปีศาจเบื้องหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน ในมือของเขาคือกระบี่โบราณที่สั่นระริกด้วยความกระหายเลือดไม่แพ้ผู้เป็นนาย มู่หรั่นชิงเหลือบสายตาขึ้นมองชายหนุ่มที่นางมอบหัวใจให้ แววตาที่ปกติเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีกลับทอประกายความอ่อนโยนลึกซึ้ง นางเอ่ยเสียงเรียบแต่มั่นคง "ข้าไม่ถอย... ศัตรูของท่าน ก็คือศัตรูของข้าเช่นกัน" "เช่นนั้น... วันนี้เราจะสยายปีกสังหารล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว ไป๋เฉินก็ระเบิดพลังปราณระดับมหาเทพออกมาจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสีทองอร่ามแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง แรงกดดันระดับบรรพกาลนี้ทำให้พวกอสูรนับแสนตนที่วิ่งเข้ามาถึงกับหยุดชะงัก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจากสัญชาตญาณดิบ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุมรัศมีหลายสิบลี้ *เคล็ดวิชากระบี่เก้าสวรรค์ - กระบวนท่าที่หนึ่ง: วิถีมังกรทะยานฟ้า!* ไป๋เฉินสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว คมกระบี่สีทองอร่ามก็พุ่งทะยานออกไปแปรสภาพเป็นมังกรเพลิงทองคำขนาดมหึมา แหวกว่ายฝ่าฝูงอสูรนับหมื่นตัว เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วบริเวณ เปลวเพลิงเทพเซียนแผดเผาร่างของพวกมันจนมอดไหม้ในพริบตา กลิ่นเนื้อไหม้เกรียมคละคลุ้งผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือด ด้านมู่หรั่นชิงก็ไม่น้อยหน้า นางร่ายรำกระบี่ด้วยท่วงท่าที่งดงามราวกับเทพธิดากำลังร่ายรำท่ามกลางหิมะโปรยปราย ทว่าทุกการเคลื่อนไหวแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่เฉียบคม *เคล็ดกระบี่เหมันต์พิสุทธิ์ - ดาราพันศร!* น้ำแข็งนับพันเล่มพุ่งทะยานราวกับห่าฝน ปักทะลวงจุดตายของกองทัพอสูรระดับแม่ทัพจนล้มตายเป็นใบไม้ร่วง เลือดสีดำข้นคลั่กนองท่วมพื้นดิน ส่งกลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวล ทว่าสองคู่รักเซียนมารกลับยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ สังหารศัตรูเบื้องหน้าด้วยความพร้อมเพรียงราวกับหลอมรวมเป็นจิตวิญญาณเดียวกัน "ระวัง!" มู่หรั่นชิงอุทานเบื้องเบา นางพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าไป๋เฉิน พร้อมกับตวัดกระบี่รับการโจมตีลอบเร้นจากเงาอสูรระดับราชันย์ที่ซ่อนตัวอยู่รอยแยกมิติ แรงปะทะทำให้ร่างระหงสะท้านเฮือก กระรอกโลหิตสีชาดไหลรินออกจากมุมปากเล็กน้อย แต่นางกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ไป๋เฉินแววตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ ไอร้อนระอุแผ่พุ่งจากร่างจนอากาศบิดเบี้ยว "บังอาจนักที่กล้าทำให้นางบาดเจ็บ!" เขายกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ ท้องนฟ้าที่เคยเป็นสีชาดพลันมืดครึ้ม อสายฟ้าสีทองคำคำรามกึกก้องผ่าลงมาผสานกับคมกระบี่ของเขา พลังปราณทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ที่จุดเดียวเพื่อเตรียมเผด็จศึกครั้งใหญ่ในคราเดียว ทว่า ในวินาทีที่ไป๋เฉินกำลังจะหวาดกระบี่ปลิดชีพราชันย์อสูร ทันใดนั้น... รอยแยกมิติเบื้องบนก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง พร้อมกับปรากฏร่างของเงาดำทมิฬร่างหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายกดขี่ข่มเหงเหนือกว่าสิ่งใดในใต้หล้า แIสงสีนิลกาฬสาดส่องลงมาทำให้ทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อยลี้ตกอยู่ในความเงียบงัน น้ำเสียงเยียบเย็นดั่งมาจากขุมนรกโลกันตร์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "นึกไม่ถึงเลยว่า... มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต จะตกต่ำถึงขนาดต้องมาใช้ชีวิตคู่ร่วมกับนางเซียนตัวจ้อยในดินแดนมนุษย์เช่นนี้... ไป๋เฉิน เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันสมรภูมิเดือดไปกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ