มู่หรั่นชิงตกอยู่ในอันตราย

ความเงียบงันภายในถ้ำอัคคีทมิฬไม่ได้บ่งบอกถึงความสงบ หากแต่เป็นความอึมครึมก่อนพายุโลหิตจะโหมกระหน่ำ กลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับไอร้อนระอุจากลาวาเบื้องล่าง พื้นหินแกรนิตสีนิลปรากฏรอยร้าวลึกจากการปะทะของพลังปราณเมื่อยามค่ำคืน ร่างระหงของมู่หรั่นชิงถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนอัคคีมังกรทมิฬ อักษรยันต์โบราณสีเลือดสลักวนรอบข้อมือและข้อเท้าของนาง เปลวเพลิงสีดำสนิทเลียไล้ผิวเนื้อขาวดั่งหิมะจนเกิดเสียงซี๊ดเซ่า ทว่านางเซียนผู้สูงส่งหาได้เปล่งเสียงคร่ำครวญแม้แต่ครึ่งคำ นัยน์ตาคู่คมปลาบดั่งกระบี่เซียนยังคงเยือกเย็น ดุดัน และทระนงไม่เสื่อมคลาย "ช่างเป็นสตรีที่กระดูกแข็งยิ่งนัก..." เสียงหัวเราะแหบพร่าดั่งปีศาจจากขุมนรกดังขึ้นจากความมืดมิด ราชันย์ปีศาจโม่หลัวก้าวเท้าออกมาจากเงาอัคคี ใบหน้าครึ่งซีกสวมหน้ากากกระดูกอสูร อีกครึ่งซีกเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบโบราณ นัยน์ตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองเรือนร่างอรชรของมู่หรั่นชิงด้วยความกระหายใคร่รู้และอำมหิต "ถู๥โซ่ตรวนเพลิงโลกันตร์สลายกระดูกวิญญาณเช่นนี้ ต่อให้เป็นเซียนแท้จริงบนเก้าชั้นฟ้าก็ยังต้องหลั่งน้ำตา แต่มู่หรั่นชิง... เจ้ากลับทำเพียงใช้สายตากดดันข้า ราวกับว่าข้าเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น" มู่หรั่นชิงแค่นเสียงเยาะหยันออกมาเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบที่แห้งผากยังคงเหยียดยิ้มเย้ยหยัน "มดปลวก... สำหรับเจ้าแล้ว แม้แต่คำนี้ก็ยังสูงส่งเกินไป โม่หลัว การที่เจ้าต้องใช้แผนสกปรกเช่นนี้เพื่อลักพาตัวข้ามา ย่อมแสดงว่าในใจของเจ้ามีความหวาดกลัวต่อไป๋เฉินฝังรากลึกถึงเพียงไหน" สิ้นนามของไป๋เฉิน บรรยากาศภายในถ้ำก็พลันหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก โม่หลัวชะงักฝีเท้า ใบหน้าภายใต้หน้ากากบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราณปีศาจพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานถ้ำจนหินผาสั่นสะเทือน "ไป๋เฉิน! ไอ้เศษสวะผู้นั้น อาศัยแค่เคล็ดวิชากระบี่นอกรีตและปาฏิหาริย์ชั่วคราว ไยเจ้าถึงเทิดทูนมันนัก!" โม่หลัวคำรามเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกห่างจากใบหน้างดงามเพียงคืบ นิ้วมือหยาบกร้านเอื้อมไปหมายจะเชยคางนางขึ้น แต่มู่หรั่นชิงกลับสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับประกายกระบี่เย็นเยียบที่วาบขึ้นในดวงตา จนโม่หลัวต้องชักมือกลับตามสัญชาตญาณ "ต่อให้เขาเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ เจ้าก็ยังคงเป็นเพียงเงาที่ไม่มีวันเอื้อมถึงเขาได้" เสียงของมู่หรั่นชิงราบเรียบ ทว่าทุกคำเปรียบดั่งคมกระบี่ที่กรีดแทงลงบนความหยิ่งทะนงของราชันย์ปีศาจ "ปากดีนัก!" โม่หลัวแค่นหัวเราะด้วยความโมโหจัด "ดี! ข้าอยากรู้นักว่า เมื่อไป๋เฉินมาถึงและเห็นสภาพที่เจ้ากำลังจะถูกหลอมรวมวิญญาณ กลายเป็นตุ๊กตาโลหิตใต้ร่างข้า รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้านี้ของเจ้าจะยังอยู่หรือไม่!" ราชันย์ปีศาจสะบัดแขนเสื้อ อักขระยันต์รอบตัวมู่หรั่นชิงพลันเปล่งแสงสีแดงฉานรุนแรงขึ้น ความเจ็บปวดแสนสาหัสพุ่งทะยานจากจุดชีพจรเข้าสู่ตานเถียน นางเซียนสาวกัดริมฝีปากแน่นจนมีโลหิตสีชาดไหลรินลงมาตามคางเรียวสวย ความเย็นชาดุจน้ำแข็งถูกแทนที่ด้วยหยาดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนหน้าผาก แต่นางไม่เคยยอมเปล่งเสียงร้องขอความเมตตาแม้แต่น้อย สมญานาม "นางเซียนผู้ไม่ก้มหัวให้สวรรค์" มิได้มาเพราะโชคช่วย ในขณะเดียวกัน ณ ดินแดนรกร้างห่างออกไปร้อยลี้ ไป๋เฉินกำลังยืนอยู่บนยอดผาตระหง่าน สายลมยามค่ำพัดพาเอาเส้นผมสีดำสนิทของเขาให้ปลิวไสว ดวงตาดั่งเหยี่ยวพญาหันมองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ที่ซึ่งกลุ่มเมฆทมิฬปกคลุมหนาทึบและมีกลิ่นอายโลหิตพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า "โม่หลัว... เจ้ากล้าแตะต้องเกล็ด逆鳞 (เกล็ดมังกรย้อน) ของข้า" น้ำเสียงของไป๋เฉินไม่ได้ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนฝูงสัตว์อสูรในรัศมีสิบลี้ต่างหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว กระบี่โบราณในฝักข้างกายสั่นระริก ส่งเสียงคำรามดั่งพญาอินทรีโหยหาเลือดเนื้อ เขาไม่ได้รีบร้อนก้าวเดิน หากแต่ก้าวออกไปทีละก้าวอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวที่ประทับลงบนพื้นดิน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์จะระเบิดออกเป็นรอยเท้าลึก ท้องนภาที่เคยเงียบสงบพลันปรากฏสายฟ้าสีทองคำรามลั่น สรรพสิ่งในรัศมีร้อยลี้ต่างสั่นสะท้านราวกับรับรู้ได้ถึงการตื่นขึ้นของมหาเทพผู้ถูกลบหลู่ ในถ้ำอัคคีทมิฬ มู่หรั่นชิงที่กำลังอดทนต่อความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผาจิตวิญญาณ พลันชะงักงัน นัยน์ตางามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังปราณที่คุ้นเคยและโหยหาที่สุดกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้... ใกล้เข้ามาทุกที โม่หลัวเองก็สัมผัสได้เช่นกัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าอัปลักษณ์ มันหันไปมองปากทางเข้าถ้ำพร้อมกับหัวเราะลั่น "ฮ่าๆๆ มาแล้วหรือ! เร็วกว่าที่คิดเสียอีก ราชันย์กระบี่ผู้โด่งดัง... ข้าจะรอต้อนรับเจ้าด้วยสุราโลหิตของสตรีผู้นี้!" ทว่า... ก่อนที่โม่หลัวจะทันได้ลงมือทำอะไรเพิ่ม เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มก็ดังขึ้นจากเบื้องบน! ผาหินหนาทึบและค่ายกลป้องกันระดับบรรพกาลที่สร้างขึ้นด้วยพลังของปีศาจพันตน พลันแหลกละเอียดเป็นจุลในพริบตา เศษหินนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน ท่ามกลางฝุ่นควันและละอองเพลิงที่ตลบอบอวล เงาร่างหนึ่งก้าวเดินผ่านม่านพลังปราณเข้ามาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่บัดนี้เปื้อนฝุ่นผงเล็กน้อย ทว่าแผ่นหลังกลับตั้งตรงดั่งยอดเขาที่ไม่เคยสכบให้แก่ผู้ใด ในมือขวาถือกระบี่ที่ยังอยู่ในฝัก แต่รัศมีดาบที่แผ่ออกมาจากตัวมันกลับกดทับจนอักขระยันต์รอบตัวมู่หรั่นชิงแตกสลายเป็นผุยผง! ไป๋เฉินกวาดสายตาคมกริบดั่งใบมีดมาหยุดอยู่ที่ร่างของมู่หรั่นชิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปสบตากับโม่หลัวด้วยแววตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี "ปล่อยนาง... หรือไม่เช่นนั้น วันนี้ดินแดนอสูรแห่งนี้ จะไม่หลงเหลือแม้แต่ซากกระดูกให้ฝัง" โม่หลัวหน้าถอดสีทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันที่แท้จริง แต่มันยังคงฝืนยิ้มเยาะ ยกมือขึ้นบีบคอของมู่หรั่นชิงที่หมดแรงพยุงตัวขึ้น "หยุดอยู่ตรงนั้น! หากเจ้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว คอของนา..." *ฉับพลัน!* ยังไม่ทันที่โม่หลัวจะเอ่ยจบประโยค เงาร่างของไป๋เฉินก็หายไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี! สายตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง โม่หลัวสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงชีวิตที่พุ่งเข้ามาประชิดคอหอย มันรีบตบะพลังปีศาจทั้งหมดเพื่อป้องกันตัว ทว่า... ช้าเกินไป! คมกระบี่สีทองอร่ามพาดผ่านความมืดมิดดั่งสายฟ้าฟาด ตัดผ่านม่านพลังปราณปีศาจของโม่หลัวราวกับตัดเต้าหู้ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของราชันย์ปีศาจหยุดเต้นไปชั่วขณะ คือภาพของปลายกระบี่เล่มนั้น... กำลังจ่ออยู่ตรงระหว่างคิ้วของมัน โดยที่ไป๋เฉินมาปรากฏตัวยืนอยู่เบื้องหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครล่วงรู้! "เจ้า..." โม่หลัวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อกาฬไหลริน อาการเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้นซาก ไป๋เฉินไม่ได้เอ่ยคำใด ดวงตาคู่นั้นมองโม่หลัวดั่งมองศพเดินได้ นิ้วเรียวยาวขยับแตะที่ด้ามกระบี่เล็กน้อย พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังดั่งประกาศิตจากนรก "เจ้าเลือกทางตาย... ที่ทรมานที่สุดแล้ว" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ไป๋เฉินกับมู่หรั่นชิงมา ณ ที่นี้นะคะ