พันธะหัวใจนิรันดร์

ความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ ณ หุบเหวดาราดับสูญราวกับถูกฉีกกระชากออกเป็นจุล ด้วยเสียงคำรามทุ้มต่ำที่ดังสะท้อนมาจากห้วงลึกแห่งจุดตันเถียนของไป๋เฉิน ปราณมังกรบรรพกาลพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับเสาอัคคีค้ำยันสวรรค์ เมฆทมิฬที่ปกคลุมอยู่เหนืออาณาจักรเซียนบัดนี้หมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ สายฟ้าสีทองคะนองคำรามฟาดผ่าลงมาตรงใจกลางที่พวกเขายืนอยู่ ทว่ามันมิได้ทำลายล้าง... แต่มันกลับยอมจำนนต่อรัศมีอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'ศิษย์สวะ' มู่หรั่นชิงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หยาดน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนขนตาB่งบอกถึงความหนาวเหน็บของเคล็ดกระบี่เหมันต์นิรันดร์ที่นางฝึกฝนละลายหายไปจนหมดสิ้นด้วยไอความร้อนจากพลังปราณที่ไร้ผู้เทียมทาน ทว่าสิ่งที่ทำให้นางสะท้านสะเทือนจนถึงก้นบึ้งแห่งดวงจิต มิใช่ความยิ่งใหญ่ของพลังที่แปรเปลี่ยนกฎเกณฑ์ฟ้าดินนี้... แต่เป็นแววตาของบุรุษเบื้องหน้า แววตาที่ทอดมองมายังนาง มิได้มีความเย่อหยิ่งจองหองของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิด หรือความเย็นชาไร้หัวใจของเซียนผู้ตัดขาดจากโลกีย์ มีเพียงความล้ำลึกดั่งมหาสมุทร และความอ่อนโยนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ร่มเงาแห่งโชคชะตาอันโหดร้าย "เฉินหลาง..." สุ้มเสียงของนางเซียนผู้เยือกเย็นสั่นพร่าเล็กน้อย ยามเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวสัมผัสเข้ากับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากแผ่นอกของเขา ความเย็นชาทั้งปวงที่นางเพียรบำเพ็ญมาตลอดชีวิตเซียน พลันหลอมละลายกลายเป็นเพียงสายธารแห่งความอาลัยรัก ไป๋เฉินมิได้เอ่ยคำใด มือหนาอันทรงพลังเอื้อมไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้แน่น ถ่ายทอดกระแสปราณอุ่นร้อนเข้าสู่เส้นชีพจรของมู่หรั่นชิง เพื่อขจัดพิษโลหิตมารที่ยังคงตกค้างอยู่ในร่างของนางอย่างอ่อนโยน "หรั่นชิง... เจ้ายังจำคำกล่าวของข้าเมื่อชาติภพก่อนได้หรือไม่?" เสียงทุ้มนุ่มราวกับเสียงดีดพิณโบราณดังขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าฟาดเบื้องบน "ต่อให้ฟ้าดินร่วงหล่น ดาราดับสูญสลาย หรือวัฏสงสารนี้จะหมุนวนไปอีกสักกี่หมื่นชาติ ตราบใดที่กระbี่ในมือข้ายังคงชี้ตรงไปเบื้องหน้า... ข้า... ไป๋เฉิน ผู้นี้ จะไม่มีวันยอมให้ผู้ใดพรากเจ้าไปจากอ้อมกอดอีกเป็นอันขาด!" คำประกาศิตนั้นดังก้องกังวาน ราวกับรอยสลักแห่งพันธะสัญญาที่จารึกลงบนแผ่นศิลาแห่งฟ้าดิน มู่หรั่นชิงรู้สึกราวกับหัวใจดวงน้อยของนางถูกบีบรัดด้วยความตื้นตันจนแทบหยุดหายใจ หยาดน้ำใสสะท้อนประกายแสงดาราไหลรินลงมาจากดวงพักตร์อันงดงามล่มเมือง ภาพลักษณ์ของนางเซียนผู้เยือกเย็นไร้ความรู้สึกในอดีตมลายหายสิ้น เหลือเพียงสตรีผู้หนึ่งที่มอบวิญญาณและลมหายใจให้แก่บุรุษผู้กุมชะตากรรมของฟ้าดินผู้นี้แล้ว "ข้า... มู่หรั่นชิง ขอใช้จิตวิญญาณและโลหิตแห่งเซียนเป็นเดิมพัน" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบเปรย ดวงตาคู่งามจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ไม่ว่าภพภูชะตาจะพลิกผันให้เราต้องเผชิญกับอสูรฟ้าหรือทัณฑ์สวรรค์อันใด... ขอเพียงท่านยังอยู่เคียงข้าง ข้าจักขอติดตามท่านไปทุกหนแห่ง แม้ต้องแตกดับสลายกลายเป็นธุลีดิน ก็ไม่มีวันแปรเปลี่ยน!" สิ้นคำมั่นสัญญาของนาง ท้องนภาก็บังเกิดปรากฏการณ์ตระการตา ดอกบัวสวรรค์สีทองนับล้านดอกเบ่งบานขึ้นกลางอากาศ โปรยปรายกลีบดอกระยิบระยับลงมาอาบไล้ร่างของคนทั้งสอง ราวกับฟ้าดินและเหล่าทวยเทพกำลังเป็นสักขีพยานในการผูกพันธะหัวใจอันเป็นนิรันดร์นี้ รัศมีปราณคู่ประสาน พลังหยินและหยางหลอมรวมเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นเกราะคุ้มกันเทพยดาที่ไร้ผู้ใดทำลายได้ ทว่า... ในขณะที่ห้วงเวลาแห่งความสุขล้ำและพันธะสัญญาอันศักดิ์สิทธิ์กำลังโอบกอดวิญญาณของทั้งสองไว้ด้วยกันนั้นเอง กาลเวลาในหุบเหวดาราดับสูญกลับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ! เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบา... แต่กลับหนักหน่วงราวดั่งค้อนยักษ์กระแทกลงบนโสตประสาทของมหาเทพผู้มีประสาทสัมผัสเป็นเลิศ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังม่านหมอกปราณที่ควรจะไร้ผู้คน *เกือกม้าโลหิต... เสียงกระดิ่งสำริดโบราณ...* ไป๋เฉินหรี่ตาลงคมกริบ ร่างกายตื่นตัวขึ้นทันทีด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า เขาดึงมู่หรั่นชิงเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อปกป้องในเสี้ยววินาที พร้อมๆ กับที่เงาร่างสีดำทะมึนร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่ฉีกขาด โดยมีเงาดาบสีเลือดพาดผ่านลำคอของศพเซียนโบราณที่นอนตายอยู่บนพื้น "ช่างเป็นภาพวาดที่งดงามยิ่งนัก... มหาเทพไป๋เฉิน กับ นางเซียนมู่หรั่นชิง" สุ้มเสียงแหบพร่าเย็นเยียบราดรดลงบนบรรยากาศอันอบอุ่นราวกับน้ำกรด "น่าเสียดาย... ที่พันธะสัญญาอันเป็นนิรันดร์ของพวกท่าน จะต้องสิ้นสุดลง... ณ วินาทีที่หัวใจของนางถูกควักออกมาบูชายัญแด่มารบรรพกาล!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเคียงข้างความรักอันมั่นคงนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนหน้าเราจะยังจับมือฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันอีกค่ะ!