เสียงหัวใจที่เต้นรัว

"ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้โดยไม่เซ็นเอกสารฉบับนี้ ธาม... ชีวิตที่คุณสร้างมากับมือ รวมถึงรินรดา จะไม่มีที่ยืนในสังคมนี้อีกต่อไป" เสียงของ 'คุณอรรถ' ผู้ทรงอิทธิพลก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบงันจนน่าอึดอัด ธามยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความขัดแย้งในใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขมหาศาลหรืออำนาจในมือ แต่มันคือความเป็นจริงที่ว่า หากเขายอมก้มหัวให้กับความฉ้อฉลครั้งนี้ ศักดิ์ศรีที่เขาถือว่าเป็นเกราะคุ้มกันชีวิตจะพังทลายลงทันที แต่หากเขาปฏิเสธ... รินรดา คือคนที่จะต้องรับแรงกระแทกจากความเกรี้ยวกราดของผู้ทรงอิทธิพลคนนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ธามเหลือบมองซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเยาะของอีกฝ่าย "คุณกำลังเข้าใจผิดนะครับ" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ "คนอย่างผมอาจจะไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าเหมือนคุณ แต่สิ่งที่ผมมี และคุณไม่มีวันจะแย่งไปได้ คือความซื่อสัตย์ต่อสิ่งที่ผมรัก" "ความรัก? หึ... มันกินได้ที่ไหนกันธาม" อรรถหัวเราะเบาๆ "เอาล่ะ ผมให้เวลาคุณถึงเที่ยงคืน ถ้าเอกสารนี่ยังไม่ถึงมือผม รินรดาจะไม่ใช่แค่ตกงาน แต่เธอจะสูญเสียทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างมาด้วยความลำบากตลอดหลายปี... รวมถึงอิสรภาพของเธอด้วย" ธามเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งถ่วงอยู่ในอก ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดครึ้ม ราวกับฝนที่กำลังตั้งเค้าจะตกลงมาล้างความผิดบาปที่เขาต้องตัดสินใจเลือก รินรดากำลังรอเขาอยู่ที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่พวกเขาชอบไปนั่งด้วยกัน เธอไม่รู้เรื่องนี้เลย เธอไม่รู้ว่าชายที่เธอรักกำลังจะกลายเป็นคนขี้ขลาดเพียงเพื่อปกป้องเธอ หรือกลายเป็นวีรบุรุษผู้โดดเดี่ยวที่ต้องทิ้งเธอไปเพื่อรักษาความถูกต้อง เมื่อถึงร้านกาแฟ กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดคั่วบดไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกสงบลงเลย เขามองเห็นรินรดานั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าหวานนั้นกำลังอมยิ้มให้กับหนังสือในมือ เมษาเพื่อนสนิทของเธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งคู่ดูมีความสุขในโลกเล็กๆ ที่ไม่มีพิษภัยของพวกเขา ธามเดินเข้าไปหา สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามรินรดา "ทำไมวันนี้มาเร็วจังคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นใสซื่อและเต็มไปด้วยความไว้ใจ "ดูหน้าคุณสิ... เหมือนเพิ่งผ่านศึกหนักมาเลย มีอะไรหรือเปล่าคะธาม?" ธามมองใบหน้าของหญิงสาว ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกที่ลำคอ เขาอยากจะบอกความจริงเหลือเกิน อยากจะบอกให้เธอหนีไปให้ไกล แต่เขารู้ดีว่าหากทำเช่นนั้น ทุกอย่างจะจบลงทันที "ไม่มีอะไรหรอกครับ" เขาพยายามบังคับเสียงให้ปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ "ผมแค่... คิดอะไรเพลินๆ เกี่ยวกับอนาคตของเรา" รินรดาเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย เมษาที่นั่งเงียบมาตลอดจ้องมองธามด้วยสายตาที่เฉียบคม เธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าธามกำลังเผชิญกับอะไร เพราะเขาส่งข้อความบอกใบ้ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที เธอแอบส่งสายตาให้ธามว่า 'อย่าบ้าให้มากนัก' แต่ธามทำเพียงแค่หลบสายตา "ธามคะ" รินรดาวางหนังสือลงแล้วเอื้อมมือมาแตะที่หลังมือของเขา "ถ้ามีอะไรที่หนักเกินไป แบ่งปันให้รินรับรู้บ้างก็ได้นะคะ อย่าแบกไว้คนเดียวเลย รินไม่เคยรังเกียจที่จะต้องลำบากไปพร้อมกับคุณ" สัมผัสที่อบอุ่นจากมือเล็กๆ ของเธอ ทำให้หัวใจของธามกระตุกวูบ ศักดิ์ศรีที่เขาเคยยึดถือว่าสำคัญนักหนา เริ่มสั่นคลอนเพียงเพราะรอยยิ้มของคนตรงหน้า เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า สิ่งที่เขาพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต ไม่ใช่ความรุ่งโรจน์หรือชื่อเสียง แต่มันคือผู้หญิงที่พร้อมจะยืนเคียงข้างเขาในวันที่ลมพายุโหมกระหน่ำ "ถ้าผมเลือกทางที่ยากที่สุด... คุณจะยังอยู่ข้างผมใช่ไหมครับ?" ธามถามพลางบีบมือเธอแน่น รินรดาไม่ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงแค่บีบมือเขาตอบด้วยแรงที่หนักแน่นพอจะสื่อสารได้ว่า 'ตลอดไป' ทว่าในจังหวะที่ความเงียบงันเริ่มปกคลุมโต๊ะ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของธามก็สั่นขึ้นมา หน้าจอแสดงเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เขารู้ดีว่ามันคือใคร เมื่อกดรับสาย เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของอรรถก็ดังลอดเข้ามา "อีกสามชั่วโมงนะธาม... อ้อ แล้วผมลืมบอกไป พอดีผมส่งคนไป 'ทักทาย' รินรดาที่บ้านตั้งแต่นาทีนี้แล้วนะ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเธอกลับไปเจอสภาพบ้านพังยับเยิน เธอจะยังยิ้มหวานแบบนี้ให้คุณได้อีกนานแค่ไหน" ธามหน้าซีดเผือดทันที เขาผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น เสียงดังทำให้ผู้คนในร้านหันมามอง รินรดาสะดุ้งด้วยความตกใจ "ธาม! เกิดอะไรขึ้นคะ?" เขามองดูเธอ แล้วมองไปที่ประตูร้านที่ปรากฏร่างชายชุดดำสองคนเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบระเบิดออกมา นี่ไม่ใช่เวลาให้เขาเลือกศักดิ์ศรีอีกต่อไป แต่เป็นการเลือกความเป็นความตายของคนที่เขารักที่สุด ธามหันไปหาเมษา "พารินรดาหนีออกไปทางหลังร้าน เดี๋ยวนี้!" "ธาม! ไม่นะ! จะเกิดอะไรขึ้น!" รินรดาร้องเรียกพร้อมกับพยายามดึงแขนเขาไว้ แต่เขาสะบัดมือออกด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายชุดดำเหล่านั้นโดยไม่สนว่าวินาทีถัดไปชีวิตเขาจะเป็นอย่างไร ขอให้ทุกท่านยังคงร่วมเดินทางผ่านความรู้สึกและสายลมไปพร้อมกับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา