การเผชิญหน้ากับใจตัวเอง

"ผมไม่เคยเกลียดคุณ ริน... แต่ผมเกลียดตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องราวมันเดินทางมาไกลจนถึงจุดที่ผมไม่สามารถแม้แต่จะรั้งคุณไว้ได้อีกแล้ว" เสียงของธามทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย มันไม่ใช่คำสารภาพรักที่หวานหูเหมือนในนิยายเล่มไหน แต่มันคือถ้อยคำที่บาดลึกทะลุผ่านความอดทนที่รินรดาสั่งสมมาตลอดหลายปี หญิงสาวหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องสมุดส่วนตัวของเขา มือที่จับลูกบิดสั่นเทาจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ เธอตั้งใจจะนำเอกสารสำคัญมาคืน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความจริงที่เธอไม่เคยกล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่ยืนนิ่ง แผ่นหลังบางเหยียดตรง พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ธามในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ย เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเก่าแก่ ดวงตาคู่คมที่เคยเฉยเมยบัดนี้แดงก่ำด้วยความอัดอั้น "คุณพูดแบบนั้น... หมายความว่ายังไงครับธาม" รินรดาถามเสียงแผ่ว พลางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตของเธอคลอไปด้วยหยาดน้ำใส "ในวันที่ฉันตัดสินใจจะถอย ในวันที่ฉันพยายามจะลบชื่อคุณออกจากหัวใจ... ทำไมคุณถึงเลือกที่จะพูดคำเหล่านี้ออกมา" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินมาหาเธอช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าที่ติดตัวเขาทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก เขายกมือขึ้นหมายจะแตะที่ใบหน้าของเธอ แต่กลับชะงักงันกลางอากาศก่อนจะกำมือแน่นแล้วปล่อยลงข้างลำตัว "เพราะความกลัวมันชนะทุกอย่าง" ธามแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างสมเพชตัวเอง "ผมกลัวว่าถ้าผมบอกว่าผมต้องการคุณ... คุณจะต้องแบกรับความพังทลายในชีวิตผมไปด้วย ผมกลัวว่าการที่ผมไม่รู้วิธีการรักใครให้ดีพอ จะทำให้คนที่แสนดีอย่างคุณต้องแตกสลาย ผมเลยเลือกที่จะเงียบ... เลือกที่จะทำให้คุณเจ็บปวดจากการถูกมองข้าม ดีกว่าต้องเห็นคุณเจ็บปวดเพราะความเห็นแก่ตัวของผม" รินรดาปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้รินไหลลงมาเป็นสาย เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงสะอื้นที่สั่นไหวไปถึงหัวใจ ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้ใต้ความหวังลมๆ แล้งๆ ตลอดมาถูกกระชากออกมาจนหมดสิ้น เธอรอคอยประโยคนี้มานานเหลือเกิน แต่มันกลับมาในวันที่เธอไม่มีแรงพอจะยืนหยัดรับมือกับมันได้อีกต่อไป "คุณตัดสินใจแทนฉันหมดเลยเหรอครับธาม..." เธอพูดเสียงสั่น "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าฉันจะเจ็บปวด หรือฉันจะพังทลาย คุณไม่เคยถามฉันเลยสักครั้ง... ว่าฉันยอมแลกชีวิตเพื่อคนอย่างคุณมากแค่ไหน" "ริน..." ธามเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเข้าไปคว้าไหล่บางไว้แน่น "ปล่อยฉันเถอะครับ" รินรดาเบี่ยงตัวหลบด้วยความเจ็บปวดใจ "การที่คุณเพิ่งจะมาพูดเรื่องความรู้สึกในตอนนี้... มันไม่ใช่ความรักหรอกครับ มันคือความสงสาร หรือไม่ก็ความรู้สึกผิดที่สะสมมานานจนคุณทนไม่ได้เอง" "ไม่ใช่! ผมไม่เคยสงสารคุณ!" ธามตะโกนก้อง เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด เขาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้จนหน้าอกของทั้งคู่ชิดกัน "ถ้าผมแค่สงสาร ผมคงไม่ใจสลายทุกครั้งที่เห็นคุณเดินไปกับคนอื่น ผมคงไม่นั่งนับนาทีที่ผ่านไปในแต่ละวันเพียงเพื่อรอให้คุณหันมามอง ผมทรมานมากกว่าที่คุณคิด... รินรดา!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของคนทั้งสอง ธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของหญิงสาวที่เขารักมาตลอดแต่กลับเลือกที่จะปฏิเสธมาโดยตลอดเช่นกัน "ถ้าอย่างนั้น... แล้วคุณจะให้ฉันทำอย่างไรครับ" รินรดาถามเสียงแหบพร่า "ให้ฉันกลับไปยืนที่เดิม... ยืนมองคุณจากระยะไกลเหมือนที่เคยทำมาเหรอ? หรือให้ฉันก้าวเข้าไปหาคุณทั้งที่รู้ว่าวันหนึ่งคุณก็อาจจะผลักไสฉันออกไปอีกครั้ง?" ธามนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง คำถามของเธอนั้นเฉียบคมและไม่มีคำตอบที่ง่ายดาย เขาพยายามจะเอ่ยบางอย่าง แต่ความอึดอัดในลำคอกลับจุกแน่นขึ้นมาเสียดื้อๆ ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูจังหวะรัวเร็วและหนักหน่วงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันที รินรดาสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากธามทันที ในขณะที่ธามสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปทางประตูด้วยแววตาที่ไม่สู้ดีนัก "ธามครับ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงของเมษาตะโกนเข้ามาด้วยความร้อนรน "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... พ่อของคุณ... ท่านเพิ่งประสบอุบัติเหตุระหว่างทางกลับมาจากสถานีตำรวจ ท่านถูกรถบรรทุกเบียดตกข้างทางตอนนี้นำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว!" ธามหน้าซีดเผือดลงทันที เขารีบผลักบานประตูออกไปโดยไม่หันมามองรินรดาอีกเลยแม้แต่หางตา รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เธอไม่ได้เดินตามเขาไป แต่กลับมองดูเงาหลังของชายที่เธอเพิ่งจะได้ยินคำสารภาพจากปากเขา ค่อยๆ หายไปในความมืดของทางเดินที่ทอดยาวอย่างไร้จุดหมาย หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้กับความรักที่เปราะบางนี้ไปจนถึงบทสุดท้ายนะครับ... ขอบพระคุณครับ สายลมแผ่วเบา