แบบแปลนที่ไม่ตรงกัน

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาเหล็กเส้นไปวางไว้บนพื้นเปียกแฉะแบบนี้คือ ‘มาตรฐาน’ ของบริษัทคุณ ผมว่าเราคงต้องคุยกันใหม่เรื่องสัญญาจ้างฉบับหน้าครับ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องปั่นไฟหน้างาน วินชะงักมือที่กำลังถือด้ามเหล็กดัด เขาค่อยๆ วางอุปกรณ์ลงบนพื้นช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าด้วยมาดสถาปนิกเนี้ยบกริบตั้งแต่ปลายผมยันรองเท้าคัตชูราคาแพง ธีร์... เจ้าของโปรเจกต์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดในระดับที่เรียกได้ว่า ‘ประสาทแดก’ ในวงการออกแบบ “คุณธีร์ครับ” วินขยับหมวกนิรภัยให้เข้าที่ มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทที่เจ้าตัวถนัด “งานก่อสร้างนะครับ ไม่ใช่งานถักโครเชต์ในห้องแอร์ จะให้มันสะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนห้องแล็บน่ะ ผมว่าคุณต้องไปหาที่ปรึกษาที่เป็นสถาปนิกฝึกหัดแล้วล่ะครับ ไม่ใช่มาจี้ที่ไซต์งานผมแบบนี้” ธีร์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบมองไล่ตั้งแต่รองเท้าบูทเปื้อนโคลนของวิน ขึ้นไปจนถึงเสื้อกั๊กช่างที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นปูน เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงสะอาดสะอ้านของธีร์ปะทะกับกลิ่นเหงื่อและฝุ่นควันที่ลอยฟุ้งอยู่ในไซต์งานอย่างชัดเจน “ผมไม่ได้ต้องการคนขยันที่ทำงานชุ่ยๆ” ธีร์พูดนิ่งๆ แต่ทุกคำเหมือนมีดที่กรีดลงบนความอดทนของอีกฝ่าย “เหล็กนั่นสนิมจะกินภายในสี่สิบแปดชั่วโมงถ้าคุณยังทิ้งมันไว้แบบนี้ และผมจะไม่เซ็นรับงานงวดนี้จนกว่าแบบโครงสร้างหลังคาจะถูกแก้ไขให้ตรงตามสเปก... ไม่ใช่ตามใจคุณ” “แบบแปลนที่ไม่ตรงกันน่ะเหรอครับ?” วินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมคายฉายแววท้าทาย “คุณน่ะเขียนแบบบนหน้ากระดาษสวยหรู แต่คนทำงานจริงๆ เขาดูหน้างานครับ ถ้าผมดื้อรั้นทำตามแบบของคุณเป๊ะๆ คานนั่นรับน้ำหนักไม่ได้หรอกครับ พังลงมาใครรับผิดชอบ? คุณหรือผม?” “ผมถึงต้องมาตรวจไงครับ เพราะผมไม่ไว้ใจความ ‘เดา’ ของพวกช่าง” “นั่นเรียกว่าประสบการณ์ ไม่ใช่การเดาครับคุณสถาปนิก” ทั้งสองจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกดูเหมือนจะเงียบลงทันตาเห็น ช่างคนอื่นๆ เริ่มหยุดมือและพากันถอยห่างออกมาดูความระทึกขวัญ เคมีที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงระหว่างความเนี้ยบแบบไร้ที่ติกับความเก๋าเกมหน้างานมันสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนรอบข้างแทบหายใจไม่ทั่วท้อง “ธีร์คะ!” เสียงหวานแหลมของรินดาแทรกเข้ามาทำลายความตึงเครียด เธอเดินนวยนาดเข้ามาในไซต์งานด้วยชุดที่แทบจะเรียกได้ว่า ‘ผิดกาลเทศะ’ หากเทียบกับสถานที่ หญิงสาวส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ธีร์ก่อนจะหันมามองวินด้วยสายตาเหยียดหยาม “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะ? ถ้าช่างวินเขาทำตามแบบที่คุณธีร์สั่งไม่ได้ เดี๋ยวรินจัดการหาทีมใหม่ให้แทนก็ได้นะคะ ของแค่นี้ไม่เห็นต้องเสียเวลากับคนไม่เป็นมืออาชีพเลย” วินแค่นหัวเราะ เหยียดรอยยิ้มที่ดูอันตรายมากกว่าเดิม เขาละสายตาจากธีร์มามองผู้หญิงที่พยายามใช้ความหวานเข้าแทรกแซงงานโครงสร้างอย่างสมเพช “มืออาชีพที่ไหนเขาใส่ส้นสูงเข้าไซต์งานกันครับคุณรินดา? ระวังเหล็กเกี่ยวชายกระโปรงจนล้มพับไป เดี๋ยวงานจะล่าช้าไปกันใหญ่” รินดาหน้าตึงทันที ขณะที่ธีร์เพียงแค่ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย เขาไม่ได้ต้องการคนมาประจบ แต่เขาต้องการงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด “กลับไปจัดการงานของคุณให้เรียบร้อยตามที่ผมสั่ง” ธีร์หันมาสั่งวินด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ส่วนคุณรินดา... ผมมีเรื่องจะคุยเรื่องวัสดุที่สั่งเข้ามาใหม่ เดี๋ยวเราไปคุยกันที่ห้องทำงานสนาม” ธีร์หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง วินมองตามแผ่นหลังที่ดูเย่อหยิ่งนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มือหนากำด้ามเหล็กแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกขัดใจในความหยิ่งผยองของสถาปนิกปากร้ายคนนี้มันกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขาได้ดีกว่าใคร เขากำลังจะหันไปสั่งงานลูกน้องต่อ แต่จังหวะนั้น ธีร์ที่เดินห่างออกไปสามสี่ก้าวกลับหยุดชะงักและหมุนตัวกลับมาอย่างกะทันหัน สถาปนิกหนุ่มเดินตรงดิ่งกลับมาหาเขาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป... ดูจริงจังและเคร่งเครียดกว่าเมื่อครู่ “เดี๋ยวก่อน” ธีร์พูดเสียงต่ำ “มีคนยัดไส้ปูนในงวดนี้ใช่ไหม? ผมเห็นรอยร้าวที่คานฝั่งทิศตะวันตกตั้งแต่วันก่อนแล้ว และอย่าคิดจะปฏิเสธ เพราะถ้าโครงสร้างนี้พังลงมา คนที่จะซวยที่สุดไม่ใช่ผม... แต่เป็นคุณ” วินชะงัก สายตาที่เคยล้อเล่นแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ เขาขยับเข้าไปใกล้ธีร์อีกครั้ง กระซิบเบาๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของอีกฝ่าย “ถ้าอยากรู้ว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น... คืนนี้หลังเลิกงาน รออยู่ที่ออฟฟิศชั่วคราวนั่นแหละ แล้วผมจะบอกความจริงให้ฟัง... ว่าใครกันแน่ที่กำลังจะทำให้โครงการนี้พังพินาศ” วินทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนหายเข้าไปในโครงสร้างตึก ทิ้งให้ธีร์ยืนนิ่งอยู่กลางแสงแดดจ้า มือที่ถือแบบแปลนสั่นเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ประตูออฟฟิศชั่วคราวถูกเปิดออกด้วยฝีมือของรินดาที่เดินตามมา แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ธีร์กลับรีบเดินผ่านหน้าเธอไปโดยไม่สนใจแม้แต่จะปรายตาแล ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเงาร่างของวินที่ลับตาไปอย่างมีคำถามในใจ ความลับที่ว่า... มันคืออะไรกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของเรื่องราวนี้ด้วยใจจริงนะครับ หวังว่าจะถูกใจทุกคนครับ นาโนบอทมาสเตอร์ครับ