ล็อกอินสู่โลกใบที่สอง

เศษกระดาษกองโตบนโต๊ะทำงานยับยู่ยี่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม บนหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา ตัวเลขสถิติกว่าสพันบรรทัดกำลังกระพริบเตือนด้วยแสงสีแดงฉาน มันคือบทวิเคราะห์แพตช์อัปเดตล่าสุดของ "เอวิทเทอร์ออนไลท์" (Aevither Online) เกม VRMMO ฟอร์มยักษ์ที่ใช้เงินทุนพัฒนามหาศาลและครองสถิติผู้เล่นทะลุร้อยล้านคนทั่วโลกในเวลาเพียงไม่กี่เดือน "คุณคินครับ... ทางสโมสรตัดสินใจแล้ว เราจะใช้แผนการเล่นเดิมของปีที่แล้ว" เสียงถอนหายใจของเมธา ผู้จัดการทีมอีสปอร์ตชื่อดังดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ น้ำเสียงนั้นเจือความเหนื่อยล้าและจำยอมอย่างเห็นได้ชัด คินละสายตาจากหน้าจอ เขากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงไฟสีส้มจากโคมไฟอ่านหนังสือ "แผนเดิมที่อัตราความสำเร็จลดลงเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์หลังจากแพตช์ปรับสมดุลเมื่อวานเนี่ยนะคับ, เมธา? คุณก็รู้ดีว่าถ้าเราดื้อดึงใช้แผนนี้ในรอบคัดเลือก เราจะไม่ได้แม้แต่ตั๋วไปแข่งระดับภูมิภาค" "แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคิน! บอร์ดบริหารไม่เชื่อตัวเลขวิเคราะห์ของคุณ พวกเขาเชื่อสัญชาตญาณของนักกีฬามากกว่า... นายถูกปลดจากการเป็นหัวหน้านักวิเคราะห์แล้ว พักผ่อนซะเถอะนะ" สายถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใย คินนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่ความโกรธที่ไหลเวียนอยู่ในอก แต่เป็นความว่างเปล่าที่คุ้นเคย ระบบการแข่งขันที่ขับเคลื่อนด้วยผลกำไรและการเมืองภายในทีม ทำให้ความทุ่มเทตลอดสามปีของเขาไร้ความหมายในพริบตา นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบหมวกเนิฟเกียร์ (NerveGear) รุ่นทดลองพิเศษที่วางอยู่มุมโต๊ะ มันเป็นอุปกรณ์เชื่อมต่อสมองเข้ากับโลกเสมือนจริงที่ยังไม่ออกวางจำหน่าย และเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลือมาจากโปรเจกต์ลับที่เขาเคยร่วมพัฒนา ถ้าโลกแห่งความเป็นจริงไม่ต้อนรับข้อมูลเชิงลึก... งั้นเขาก็จะพาความจริงนั้นไปพิสูจน์ในโลกใบที่สองก็แล้วกัน คินสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลง แล้วสวมหมวกสีดำสนิทนั้นลงบนศีรษะ "ลิงก์สตาร์ท..." วิสัยทัศน์รอบตัวดับวูบลงชั่วพริบตา ก่อนที่เสียงสังเคราะห์ของระบบจะดังขึ้นกังวานในห้วงความคิด [ยินดีต้อนรับสู่ 'เอวิทเทอร์ออนไลท์' โลกแห่งพันธสัญญาและศาสตรา] [กำลังตรวจสอบคลื่นสมอง... ผ่าน] [กำลังซิงโครไนซ์อัตลักษณ์... สมบูรณ์] [ผู้เล่น 'คิน' ได้รับสิทธิ์เข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ก่อนกำหนด (Closed Beta Test ระยะสุดท้าย)] [กรุณาเลือกอาชีพเริ่มต้นของคุณ...] แสงสว่างเจิดจ้าแฟลชวาบจนต้องหรี่ตาลง เมื่อภาพสามมิติปรากฏขึ้น คินพบว่าตนเองยืนอยู่บนแท่นหินโบราณกลางวิหารร้างที่ล้อมรอบด้วยหมอกหนาทึบ เบื้องหน้าคือหน้าต่างเลือกอาชีพที่มีแสงเรืองรองระยิบระยับ นักรบโล่เหล็ก, นักเวทมนตร์ธาตุ, นักฆ่าเงา, นักบวชศักดิ์สิทธิ์... นี่คืออาชีพมาตรฐานที่ผู้เล่นเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เลือกใช้ตามกระแสความนิยมในบอร์ดสนทนา ทว่า คินกลับไม่ได้มองที่ภาพตัวละครเหล่านั้น สายตาคมกริบของอดีตนักวิเคราะห์กวาดมองผ่านช่องว่างของหน้าต่างระบบ ลึกลงไปในซอร์ซโค้ดและค่าสถานะพื้นฐาน (Base Stats) ที่ระบบซ่อนเอาไว้ด้วยตัวอักษรขนาดจิ๋ว "น่าสนใจ..." มุมปากของคินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่ผู้คนต่างแย่งชิงกันเลือกอาชีพที่มีพลังโจมตีรุนแรงหรือพลังป้องกันหนาเตอะ คินกลับเลือกเลื่อนหน้าจอไปยังหมวดหมู่ย่อยที่ขึ้นป้ายเตือนด้วยสีแดงว่าเป็น 'อาชีพขยะ' ที่ทางทีมพัฒนาเคยใส่ไว้เป็นตัวเลือกสำรองในช่วงทดสอบระบบภายใน [อาชีพ: นักประเมินสภาพแวดล้อม (Environmental Evaluator)] [ระดับความยากในการเล่น: สูงมาก] [คำอธิบาย: อาชีพไร้ความสามารถในการต่อสู้โดยตรง ไม่มีสกิลโจมตี ไม่มีโบนัสพลังป้องกัน ค่าสถานะเริ่มต้นทุกอย่างต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของมนุษย์ทั่วไปสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่แนะนำสำหรับผู้เล่นทั่วไป] คนส่วนใหญ่อ่านคำอธิบายนี้แล้วคงปิดหนีทันที แต่สำหรับคิน... ดวงตากลับเป็นประกายราวกับนักล่าที่พบรอยเท้าเหยื่อ "ไม่มีสกิลโจมตีงั้นเหรอ? แต่กลับมีค่าความต้านทานสถานะผิดปกติซ่อนอยู่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ และช่องเก็บข้อมูลตัวแปรสิ่งแวดล้อมที่ไม่จำกัด..." คินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้น "พวกคุณมองเห็นแค่ดาบที่คมกริบ แต่ลืมมองไปว่า ดาบเล่มนั้นจะไร้ความหมายทันทีถ้าไม่มีใครรู้ว่ามันควรฟันลงไปที่จุดรับน้ำหนักตรงไหนของเกราะศัตรู" นิ้วมือเรียวยาวแตะลงที่ปุ่มยืนยันอย่างมั่น [ท่านได้เลือกอาชีพ 'นักประเมินสภาพแวดล้อม'] [เนื่องจากเป็นผู้เล่นคนแรกที่เลือกอาชีพนี้ ท่านได้รับฉายาพิเศษ: 'ผู้บุกเบิกสายตาที่สาม'] [กำลังเข้าสู่ดินแดนเริ่มต้น: เมืองหลวงโบราณ 'เวลูเทอร์'] สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านผิวสัมผัสในเกมที่เหมือนจริงจนแยกไม่ออกจากโลกภายนอก คินลืมตาขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความจอแจของตลาดนัดกลางเมืองหลวง ผู้เล่นนับร้อยกำลังวิ่งวุ่นรับเควสต์และตะโกนซื้อขายไอเทِم เสียงฝีเท้า เสียงเหล็กกระทบกัน และกลิ่นอายของความเป็นแฟนตาซีอบอวลไปทั่ว คินไม่ได้รีบร้อนวิ่งไปรับเควสต์ตีมอนสเตอร์สไลม์เหมือนผู้เล่นคนอื่นๆ เขายืนกอดอกพิงเสาหินของวิหาร ปล่อยให้สายตาคาดการณ์วิเคราะห์การเคลื่อนไหวของฝูงชน อัตราการฟื้นฟูค่ามานาของน้ำพุกลางลานกว้าง และจังหวะการเดินของทหารยامรักษาการณ์ NPC "นี่นาย... ยืนขวางทางอยู่นะ หลบไปหน่อยสิ ฉันจะรีบไปส่งเควสต์" เสียงหวานหูแต่เยียบเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง คินหันกลับไปมอง พบกับหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทฮู้ดคลุมศีรษะปิดบังใบหน้าครึ่งบน เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด ที่ข้างเอวของเธอเหน็บไม้เท้าจอมเวทเนื้อดีที่สลักลวดลายอักขระโบราณ ซึ่งคินจำได้ทันทีว่าเป็นไอเทมระดับแรร์ที่ดรอปจากบอสลับชั้นยากเท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้คินต้องหรี่ตามองไม่ใช่ไอเทมของเธอ... แต่เป็นออร่าสีเทาจางๆ ที่ล้อมรอบตัวเธออยู่ต่างหาก มันคือร่องรอยของ 'คำสาปสะสม' ที่เกิดจากการใช้สกิลข้ามขั้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งระบบทั่วไปจะไม่แสดงผลให้เห็นหากผู้เล่นไม่มีทักษะตรวจสอบระดับสูง คินไม่ได้ขยับหลบตามที่เธอต้องการ เขากลับก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนผู้หญิงคนนั้นชะงักฝีเท้าและถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีครามภายใต้ฮู้ดเพ่งมองเขาอย่างระแวดระวัง "ถ้านายยังไม่อยากตายในเมืองหลวง จงถอยไปซะ" เสียงของเธอกดต่ำลงอย่างอันตราย คินยิ้มบางๆ ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่แม้แต่น้อย เขากระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน "คุณกำลังใช้สกิล 'เนตรดาราดับ' เกินขีดจำกัดใช่ไหมครับ? ถ้ายังฝืนใช้ต่ออีกสามครั้งในสภาพร่างกายจำลองตอนนี้ แขนขวาของคุณจะใช้งานไม่ได้ไปอีกเจ็ดวัน... และไอเทมในกระเป๋ามิติของคุณก็จะสลายกลายเป็นฝุ่นผงทั้งหมดด้วยนะ" ร่างของหญิงสาวชะงักกึกทันที บรรยากาศรอบตัวเธอดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงนับสิบองศา มือเรียวที่จับไม้เท้าสั่นน้อยๆ ก่อนที่ฮู้ดคลุมศีรษะจะถูกสะบัดเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่สวยคมจนน่าตะลึง แต่ดวงตากลับจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด เธอกัดริมฝีปากแน่น จ้องมองชายหนุ่มแปลกหน้าที่สวมชุดผู้เล่นฝึกหัดเลเวล 1 ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ [คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบผู้เล่นระดับตำนาน 'ไอริส' (ผู้เล่นอันดับ 1 ของเซิร์ฟเวอร์ทดสอบปิด) กำลังมีปฏิกิริยาทางจิตวิทยาต่อตัวท่าน] [ระบบปลดล็อกภารกิจพิเศษระดับ SSS: 'เงาที่ซ่อนเร้นของมาสเตอร์'] [รายละเอียด: ท่านสามารถเลือกที่จะเปิดโปงความลับของไอริส หรือยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเธอก่อนที่เวลาจะหมดลง การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนเส้นทางประวัติศาสตร์ของเกม 'เอวิทเทอร์ออนไลท์' ไปตลอดกาล] เสียงแจ้งเตือนระบบตัดฉับลง พร้อมกับสายตาคมกริบของไอริสที่หรี่แคบลงพร้อมเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "แกเป็นใครกันแน่... ทำไมถึงรู้เรื่องนั้น?" *** *(โปรดติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้)* *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ - แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต*