ใบหย่าที่ไร้รอยหมึก

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่สาดซัดกระทบพื้นศิลาหน้าตำหนักฉินอ๋อง ไม่ได้ทำให้หัวใจที่ด้านชาของหานเฟยจินหวั่นไหวแม้เพียงกระเบียดนิ้ว นางยืนนิ่งสงบดุจรูปสลัก ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำจนอาภรณ์สีขาวสะอาดตาเปียกชุ่มแนบเนื้อ ทว่าสิ่งที่อยู่ในมือกลับแห้งสนิทและเรียบตึงดุจเดียวกับใบหน้าของนาง “ท่านอ๋อง... หม่อมฉันไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา” เสียงของนางเรียบเรื่อย ทว่ากังวานใสแทรกผ่านเสียงฟ้าคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหว เว่ยหลิงเงยหน้าขึ้นจากม้วนตำราเลขาที่วางกองพะเนินอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวปรายมองร่างระหงที่เปียกปอนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชและรำคาญใจ “หานเฟยจิน เจ้ายังเล่นละครบทเดิมไม่เบื่อหรืออย่างไร” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยียบ “การบีบน้ำตาหน้าตำหนักในยามค่ำคืนเช่นนี้ มันทำให้ข้ารู้สึกสะอิดสะเอียนมากกว่าจะสงสาร” หญิงสาวแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นเช่นเคย แต่มันกลับดูงดงามอย่างประหลาดในความมืดมิด นางก้าวเท้าที่สั่นเทาจากการเหน็บหนาวเข้าไปในห้องโถง วางแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีนั้นอย่างมั่นคง “หม่อมฉันไม่ได้มาเพื่อรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านอีกต่อไปแล้ว เพคะ” เว่ยหลิงปรายตามองกระดาษแผ่นนั้น ใบหย่า... ที่ไม่มีแม้แต่รอยหยดหมึกที่เปรอะเปื้อน ราวกับว่ามันถูกเตรียมการมาเป็นแรมเดือนด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึออกมาอย่างเย็นชา เขาหยิบใบหย่านั้นขึ้นมาขยำไว้ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาต่อรองกับข้า? การแต่งงานนี้เป็นราชโองการ เจ้าคิดจะจบมันเพียงเพราะความเอาแต่ใจของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” “ราชโองการหรือความทะเยอทะยานของท่านกันแน่ที่กักขังหม่อมฉันไว้” หานเฟยจินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา แววตาของนางในยามนี้ไม่มีความอาวรณ์เหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย “ตลอดสามปีที่ผ่านมา ท่านมองหม่อมฉันเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่คอยค้ำจุนอำนาจของท่าน แต่บัดนี้... เมื่อท่านได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว หม่อมฉันก็เป็นเพียงเศษซากที่ไร้ประโยชน์” “เจ้า!” เว่ยหลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำบดบังแสงตะเกียงจนร่างของนางตกอยู่ในเงามืด เขาบีบข้อมือของนางไว้แน่นจนหานเฟยจินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ข้าจะให้เจ้าตายในฐานะฉินหวังเฟย หรือจะให้เจ้าออกไปเป็นขอทานข้างถนน ก็ขึ้นอยู่กับความอดทนของข้า... อย่าได้ท้าทายอำนาจที่เจ้าไม่มีวันทำลายลงได้” หานเฟยจินไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้อ้อนวอน นางเพียงแต่กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเชือดเฉือนเข้าไปในโสตประสาทของเขา “ท่านอาจจะเป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งแคว้นท่านอ๋อง... แต่สำหรับหม่อมฉัน ท่านเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่หม่อมฉันไม่ต้องการรู้จักอีกต่อไปแล้ว” นางสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างเด็ดขาด ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปสู่พายุฝนโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ทิ้งให้เว่ยหลิงยืนนิ่งค้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เขาจ้องมองแผ่นกระดาษในมือที่ถูกขยำจนยับเยิน หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง... ราวกับมีบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าอำนาจกำลังหลุดมือไป หานเฟยจินเดินฝ่าสายฝนออกมาถึงหน้าประตูจวน ร่างกายที่หนาวสั่นเริ่มอ่อนแรง แต่ทันใดนั้นเอง นางก็หยุดชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ที่หลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ข้างกำแพงจวน เด็กน้อยในชุดสีมอมแมมขดตัวกลมดิ๊ก ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักนั้นเงยขึ้นมองนางด้วยดวงตากลมโตคู่สวยที่ดูราวกับถอดแบบมาจากใครบางคนที่นางเพิ่งเดินจากมา “ท่านแม่... ท่านได้รับบาดเจ็บหรือไม่ขอรับ?” เด็กน้อยวิ่งเข้ามาประคองมือนางไว้ด้วยความรักใคร่ “เสี่ยวเป่ารอท่านแม่ตั้งนาน... หนาวมากเลยใช่ไหมขอรับ” หานเฟยจินทรุดตัวลงกอดบุตรชายไว้แน่น น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดเริ่มไหลรินออกมาเงียบๆ ผสมไปกับหยาดฝน นางกอดเสี่ยวเป่าไว้แนบอก ราวกับจะกอดสิ่งเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้เอาไว้ไม่ให้สูญหายไปไหน ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูจวนด้านหลังของนางก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของมหาดเล็กติดตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย “หยุดอยู่ตรงนั้น!” เว่ยหลิงเดินตามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว เขามุ่งตรงมาที่นาง “เจ้าคิดจะพาใครออกไปจากจวนของข้า...!” คำพูดของเขาขาดห้วงไปทันที เมื่อแสงจากโคมไฟที่เสาหน้าจวนสาดส่องลงบนใบหน้าของเด็กน้อยที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของหานเฟยจิน ดวงตากลมโตคู่นั้น... คิ้วที่ได้รูปนั้น... และจมูกที่ดูเหมือนเขาจนน่าประหลาดใจ... ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กชายคนนี้ คือภาพสะท้อนของเขาในวัยเยาว์ที่ชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้ เว่ยหลิงตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใบหย่าในมือเขาร่วงหล่นลงพื้นดินที่เปียกชื้นไปพร้อมกับลมหายใจที่แทบจะหยุดนิ่ง ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าเรื่องราวการเริ่มต้นจุดแตกหักนี้ จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามไปกับชะตากรรมของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ