ทางสายนี้มิอาจบรรจบ

หยาดฝนที่โปรยปรายลงมาเมื่อครู่กลายเป็นเพียงละอองเย็นเยียบที่เกาะอยู่บนแผ่นหลังของเว่ยหลิง เขายืนนิ่งอยู่กลางเรือนรับรองอันเงียบเชียบ ราวกับวิญญาณที่ถูกกระชากออกจากร่าง สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจับจ้องเพียงเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่เปียกชื้นอยู่บนพื้น—ใบหย่าที่เป็นดั่งคมมีดกรีดลงบนหัวใจที่เขาเคยคิดว่ามันด้านชาเกินกว่าจะรู้สึกเจ็บปวด "หานเฟยจิน... เจ้าคิดจะทำเช่นนี้จริงหรือ?" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจที่ใครต่างเกรงขาม แต่มันคือเสียงของบุรุษผู้เพิ่งตระหนักว่า 'อำนาจ' ในมือ ไม่เคยมีค่าพอที่จะรั้ง 'หัวใจ' ที่แหลกสลายของสตรีที่เขาเคยเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้ามาตลอดห้าปี เขาก้าวเท้าผ่านหยดน้ำที่เจิ่งนองเข้าไปในห้องนอนที่ไร้ซึ่งไออุ่น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยซึ่งเป็นกลิ่นประจำตัวของนางยังคงอบอวลอยู่ หากแต่ความว่างเปล่าภายในห้องกลับตะโกนก้องยิ่งกว่าเสียงใดๆ ตู้เสื้อผ้าที่เคยแน่นขนัดไปด้วยอาภรณ์ไหมชั้นเลิศบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า เครื่องประดับล้ำค่าที่เขาเคยประทานให้นางในฐานะของรางวัลยามเขารู้สึกพึงพอใจ ถูกวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ไม่มีแม้แต่ชิ้นเดียวที่ถูกนำติดตัวไป นางไม่ได้เพียงแค่จากไป แต่นางกำลังประกาศสงครามกับอดีตของนางเอง "ท่านอ๋อง... พะย่ะค่ะ" เสียงขององครักษ์คนสนิทดังขึ้นที่หน้าประตู "เราค้นจนทั่วจวนแล้ว ไม่พบร่องรอยของฮูหยิน... ดูเหมือนนางจะวางแผนเรื่องนี้มานานแล้ว ทุกเส้นทางที่ออกจากเมืองถูกปิดตายด้วยคำสั่งของท่าน แต่ไม่มีเงาของนางเลยพะย่ะค่ะ" เว่ยหลิงขยับกายไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง นิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะสัมผัสกล่องไม้ใบเล็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างปิ่นปักผมหยกสีขาวสะอาดตา เขาเปิดมันออก ความคาดหวังในใจพุ่งสูงขึ้นราวกับจะยึดเหนี่ยวเศษเสี้ยวสุดท้ายของความหวัง ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่จดหมายตัดพ้อ หรือคำอ้อนวอนขอความเมตตา แต่มันคือเส้นผมสองเส้นที่ถูกมัดรวมกันด้วยด้ายสีแดง—สัญลักษณ์ของการตัดขาดสัมพันธ์ทางวิญญาณที่ไม่มีวันหวนคืน "นางทิ้งทุกอย่าง... แม้แต่ความผูกพันที่ข้าเคยมีให้" เขาแค่นยิ้มให้ตัวเอง หยาดน้ำตาที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนรินไหลลงมาเงียบๆ ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธนั้นรุนแรงยิ่งกว่าการถูกคมดาบของศัตรูนับร้อยแทงทะลุร่าง "หานเฟยจิน เจ้าช่างใจดำนัก เจ้าปล่อยให้ข้าแบกรับความทรงจำที่ไร้ค่านี้ไว้เพียงลำพังหรือ" ขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งการสูญเสีย สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กที่สอดอยู่ใต้กล่องไม้ใบนั้น มันเป็นบันทึกการเดินทางที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจ หรืออาจจะเป็นความเมตตาครั้งสุดท้ายที่นางมอบให้คนเขลาอย่างเขา เว่ยหลิงคว้ามันมาอ่าน ลายมืออ่อนช้อยแต่หนักแน่นของนางปรากฏอยู่ตรงหน้า *'ในโลกที่ท่านให้ความสำคัญกับอำนาจเหนือทุกสิ่ง ท่านย่อมไม่เข้าใจว่าการมีชีวิตอยู่โดยปราศจากความเคารพนั้นทรมานเพียงใด ข้าเหนื่อยเกินกว่าจะรอคอยวันที่หัวใจของท่านจะเปลี่ยนไป บัดนี้ม่านหมอกได้จางลงแล้ว และข้าขอเลือกเส้นทางที่เป็นอิสระ... ต่อให้ต้องแลกด้วยสิ่งใด ข้าก็จะไม่หันหลังกลับมามองท่านอีก'** เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นปะทะกับความเสียใจจนอกแทบระเบิด "เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นมือข้าไปได้งั้นหรือ? ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน ต่อให้ต้องเผาทำลายทุกเมืองที่เจ้าไป ข้าก็จะตามเจ้ากลับมา... ไม่ใช่ในฐานะสามี แต่ในฐานะของคนที่เจ้าจะไม่มีวันลืม!" เว่ยหลิงหมุนตัวจะออกจากห้องด้วยความกราดเกรี้ยว ทว่าเสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กน้อยที่ดังมาจากเรือนพักแขกกลับหยุดก้าวเท้าของเขาไว้ "ท่านน้า... ข้าหิวแล้ว" เว่ยหลิงชะงัก สายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง เขาเดินตามเสียงนั้นไปอย่างลืมตัว และเมื่อผลักบานประตูเข้าไป ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดลงอีกครั้ง เด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าคมคายดุจรูปสลัก ดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากดวงตาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน กำลังนั่งหยิบจับอุปกรณ์ปรุงโอสถที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะราวกับเป็นเรื่องคุ้นเคย ในมือของเด็กน้อยกำ 'ตราประทับประจำตระกูลหลิง' ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่เขาเคยทำหายไปนานนับปีเอาไว้แน่น "เจ้า..." เว่ยหลิงพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "เด็กคนนี้... เป็นใคร?" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยความเย็นชาที่เลียนแบบมาจากสตรีที่เขาเพิ่งจะสูญเสียไป ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเย็นเหยียบ "ท่านอ๋องผู้สูงส่ง... ข้าว่าท่านควรจะถามตัวเองว่า 'ข้าเป็นใคร' จะดีกว่าไหม?" ความจริงที่กระแทกเข้าสู่หัวใจราวกับสายฟ้าฟาดทำให้เว่ยหลิงหน้ามืดดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความตื่นตระหนกที่โหดร้ายที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกพิสุทธิ์ไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ