เปิดทริปแรกก็เจอตัวตึง

"นาฬิกาข้อมือราคาแพงปานนั้น แต่ดูเหมือนเจ้าของมันจะไม่มีปัญญาดูตัวเลขบนหน้าปัดนะครับคุณสถาปนิก" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของพิมพ์รตา ไกด์สาวหน้าตายประจำทริป '30 วัน ท่องทั่วไทยสไตล์คนคลั่งแพลน' เธอยืนกอดอกพิงเสาปูนของสถานีขนส่งด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าดวงตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำคู่นั้นกำลังฉายแววพิโรธอย่างชัดเจน เป็นเวลาสามสิบนาทีเต็มแล้วที่ผู้ร่วมทริปหมายเลขสิบสอง หรือ 'คุณกวิน' สถาปนิกหนุ่มชื่อดังจากกรุงเทพฯ ผู้อวดอ้างนักหนาว่าจองทัวร์นี้ด้วยเงินเก็บทั้งก้อน ยังคงล่องหนไร้เงา ท่ามกลางเสียงบ่นงึมงำของลูกทริปคนอื่น ๆ ที่เริ่มออกอาการหงุดหงิดกับความล่าช้า เติ้ล ผู้ช่วยไกด์หนุ่มหน้าใส รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหงื่อตก "พี่พิมพ์ครับ... ผมโทรหาพี่วินรอบที่เจ็ดแล้ว สายตรงเข้าวอยซ์เมลตลอดเลย หรือว่าเขาจะตกรถตู้คันแรกไปแล้วจริง ๆ อะ" เติ้ลกระซิบเสียงสั่น "ตกรถตู้ไม่ใช่ปัญหาของพี่ แต่ตารางเวลาสามสิบวันที่พี่วางแผนไว้อย่างประณีตบรรจงเพื่อแลกกับเรตติ้งเพจ 'แบกเป้ท่องโลก' กำลังจะพังเพราะผู้ชายคนเดียวต่างหากที่เป็นปัญหา" พิมพ์รตากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เธอหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเตรียมกดบล็อกเบอร์ของลูกทริปตัวแสบคนนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วเรียจะทันได้สัมผัสหน้าจอ เสียงฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินพร้อมกับเสียงลากกระเป๋าเดินทางล้อลากแบบฮาร์ดแวร์ดังกระทบพื้นคอนกรีตก็ดึงความสนใจของทุกคนในบริเวณนั้น "โอ๊ย ๆ ขอโทษครับ ขอทางหน่อยครับ พอดีสถาปนิกสมองเพชรคนนี้ดันคำนวณสเกลเวลาคาดเคลื่อนไปนิดเดียวเอง" ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิตลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแลคเข้ารูป และแว่นกันแดดแบรนด์ดังที่ถูกดันขึ้นไปไว้บนกลุ่มผมหยักศกสีน้ำตาลเข้ม ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าพิมพ์รตา รอยยิ้มมุมปากที่ดูยียวนกวนประสาทถูกส่งมาให้แบบไม่รู้สึกรู้สาว่าตนเองกำลังทำให้คนอื่นรอคอยนานร่วมชั่วโมง กวินหยุดยืนหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนจะถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นดวงตาคมกริบพราวระยับ เขายกมือขึ้นไหว้ไกด์สาวด้วยท่าทีที่กวนที่สุดในสามโลก "สวัสดีครับคุณไกด์คนสวย หน้าบึ้งแต่เช้าแบบนี้ ระวังหน้าแก่เร็วนะครับ" "คุณสายไปสามสิบสองนาที กับอีกสิบสี่วินาที" พิมพ์รตาไม่รับไหว้ เธอเดินเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มจนกวินต้องผถะถอยหลังไปครึ่งก้าว "และในฐานะไกด์ผู้รับผิดชอบชีวิตและเวลาของคนทั้งคันรถ ผม... คุณกวินครับ กรุณาทำความเข้าใจใหม่ด้วยว่า ทริปนี้ไม่มีเลท ไม่มีคำว่าหยวน ๆ และถ้าคุณยังทำตัวมีปัญหาแบบนี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะถอดชื่อคุณออกจากรายชื่อประกันอุบัติเหตุกลุ่มทันที" กวินไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขากลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่หมวกแก๊ปปีกโค้ง เสื้อแจ็คเก็ตเดินป่าสีเขียวเข้ม ไปจนถึงรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย "ดุเป็นหมาป่าเลยแฮะ" กวินกระซิบเบา ๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน "แต่ผมชอบนะ คนที่จริงจังกับชีวิตเนี่ย เวลาโดนแกล้งมันน่าสนุกเป็นบ้าเลย" "คุณว่าอะไรนะ?" พิมพ์รตาหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ "เปล่าครับ ผมแค่บอกว่ากระเป๋าเดินทางของผมหนักมาก ตั้งยี่สิบกิโลแน่ะ ในฐานะที่ผมเป็นลูกทริปผู้ทรงเกียรติ... ช่วยยกขึ้นรถให้หน่อยสิครับ คุณไกด์คนเก่ง" กวินยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์ข้างขวา พิมพ์รตาอยากจะยกเท้าขึ้นถีบยอดหน้าลูกทริปปากหมาคนนี้เหลือเกิน ติดอยู่ตรงที่เธอยังมีศักดิ์ศรีของไกด์มืออาชีพค้ำคออยู่ เธอจึงทำได้แค่สูดหายใจเข้าลึก ๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งพล่าน "เติ้ล! เอาสัมภาระของคุณกวินโยนขึ้นหลังรถ แล้วออกเดินทางเดี๋ยวนี้!" พิมพ์รตาสั่งเสียงกร้าว ก่อนจะสะบัดหน้าเดินขึ้นรถตู้ วางตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนกับสายตากรุ้มกริบที่มองตามหลังมา รถตู้ปรับอากาศเคลื่อนตัวออกจากสถานีขนส่งมุ่งหน้าสู่จุดหมายแรกของภาคเหนือ บรรยากาศภายในรถค่อนข้างเงียบเชียบเนื่องจากผู้ร่วมทริปคนอื่นต่างพากันงีบเอาแรง ยกเว้นก็แต่เบาะแถวหลังสุด ที่ซึ่งกวินจงใจเลือกนั่งเยื้องกับที่นั่งของพิมพ์รตาพอดี พิมพ์รตานั่งก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กแผนการเดินทางในแท็บเล็ต นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อความมั่นใจ ทว่าสายตากลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่จ้องมองมาตลอดเวลาจากเบาะข้าง ๆ เมื่อเธอหันไปมองกะทันหัน ก็พบว่ากวินไม่ได้นอนหลับอย่างคนอื่น เขากำลังนั่งเท้าคางมองเธออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "มองอะไรของคุณ มีอะไรติดหน้าฉันหรือไง" พิมพ์รตาถามด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ "เปล่าครับ แค่สงสัยว่า... ภายใต้หน้ากากไกด์หน้าตาย หยิ่ง ๆ เชิด ๆ เนี่ย จริง ๆ แล้วแอบซ่อนความใจดีเอาไว้กี่เปอร์เซ็นต์กันแน่นะ" กวินเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงยียวน "ศูนย์เปอร์เซ็นต์ครับ และถ้าคุณยังไม่เลิกกวนประสาทผม เตรียมตัวลงกลางทางแถวป่าช้าข้างหน้าได้เลย" พิมพ์รตาตอบกลับทันควันโดยไม่ทันคิดถึงสรรพนามที่ใช้ กวินเลิกคิ้วสูงอย่างนึกสนุก เมื่อครู่... หญิงสาวแทนตัวเองว่า 'ผม' กับเขาอย่างเผลอไผล หรือนี่จะเป็นสัญญาณบางอย่างที่บอกว่าเกราะป้องกันของเธอเริ่มมีรอยร้าวแล้ว "อุ๊ย แทนตัวเองว่าผมด้วย แสดงว่าแอบหวั่นไหวกับความหล่อของสถาปนิกคนนี้ล่ะสิครับเนี่ย" กวินแกล้งแซวเสียงดังจนเติ้ลที่นั่งอยู่เบาะหน้าถึงกับหันขวับมามอง พิมพ์รตาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินกันแน่ เธอรีบหันขวับกลับไปมองนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ลมเย็น ๆ ปะทะใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว รถตู้แล่นผ่านโค้งภูเขาอันคดเคี้ยว ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนเป็นป่าเขียวขจี แต่ความสงบของบรรยากาศกลับถูกทำลายลงอีกครั้ง เมื่อสมาร์ตโฟนในมือของกวินสั่นเตือนข้อความเข้า พิมพ์รตาเหลือบมองด้วยหางตา และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอของชายหนุ่ม... กลับเป็นหน้าจอแชตกลุ่มของทัวร์ ที่กวินพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ว่า *[กวิน]: ไกด์หน้าตึงคนนี้ ดุแต่ESLอร่อยดีแฮะ ถ้าจีบจะโดนเตะตกรถไหมนะ* พิมพ์รตากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลัง เธอก็สบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่ส่งยิ้มหวานหยดมาให้อย่างเปิดเผย และก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากด่าอะไรออกไป กวินก็ส่งข้อความส่วนตัวเด้งตรงเข้ามาหาเธอทางแชตส่วนตัวทันที— *[กวิน]: "คืนนี้ผมนอนห้องเดียวกับคุณไกด์ได้ไหมครับ พอดีกลัวผี... หรือกลัวคุณมากกว่าก็ไม่รู้"* พิมพ์รตานิ้วแข็งค้างอยู่บนหน้าจอ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อจะด่ากราดให้สำนึก แต่ด้วยความล่ำลั่ก ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่ม **'โทรออก'** แทนที่จะเป็นปุ่มส่งข้อความ! เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นก้องรถตู้ทันที ท่ามกลางความเงียบสนิท และก่อนที่กวินจะทันได้กดรับสาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมออกเดินทางไปด้วยกันในทริปนี้นะครับ