กับดักหินกลิ้ง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฝุ่นผงอิฐโบราณอายุกับพันปีคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกย้อมด้วยความมืดมิดสนิท มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกดังก้องอยู่ในโสตประสาท ธาดาลืมตาขึ้นท่ามกลางความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง แรงกระแทกจากการร่วงหล่นลงมาสู่หุบเหวเบื้องล่างทำให้กระดูกทุกชิ้นในร่างคล้ายจะหลุดออกจากกัน สมองของเขายังคงจำภาพเหตุการณ์เสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นได้ติดตา—แผ่นศิลาที่ยุบตัวลง เฟืองโลหะยักษ์ที่ส่งเสียงคำราม และร่างของวิชัยกับทหารรับจ้างที่ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับเขา "ริน... รินรดา!" ธาดาตะโกนเรียกชื่อนั้นสุดเสียง ความรู้สึกผิดอันคุ้นเคยและกัดกินหัวใจมานานนับปีพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งราวกับบาดแผลที่ถูกกรีดซ้ำ ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากเสียงหยดน้ำที่ดัง *ติ๋ง... ติ๋ง...* สะท้อนก้องไปตามผนังถ้ำหินปูนอันเวิ้งว้าง "ผมยังไม่ตาย... แต่อีกไม่นานคงได้ตามคนรักของคุณไปแน่ ดร.ธาดา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดทางด้านซ้าย วิชัยพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นพิงผนังถ้ำ มือข้างหนึ่งกุมสีข้างที่มีรอยแผลฉีกขาด เลือดสีเข้มไหลซึมผ่านร่มผ้าทหารพรางตัว แววตาของนายทหารรับจ้างผู้กระหายอำนาจไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตาย เจืออยู่เพียงความกระหายใคร่รู้และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ธาดากัดฟันกรอด ขยับตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สายตากวาดมองไปรอบกายผ่านแสงสลัวจากคบเพลิงสำรองที่กลิ้งอยู่บนพื้น ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น—พวกเขากำลังยืนอยู่, หรือพูดให้ถูกคือติดอยู่, ในห้องโถงใต้ดินขนาดมหึมา ผนังรอบด้านถูกสลักด้วยลวดลายอักษรภาพโบราณของอารยธรรมที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย และตรงใจกลางห้อง... คือก้อนหินทรงกลมมหึмаขนาดมหึมาที่ถูกสลักเป็นรูปใบหน้าอสูรกายอ้าปากค้าง ราวกับมันกำลังรอคอยเหยื่อรายต่อไป "แล้วรินรดาล่ะ?" ธาดาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของวิชัยด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมกริบแดงก่ำ "เธอตกลงมาก่อนแก วิชัย! ถ้าเธอเป็นอะไรไป..." วิชัยไม่สะทกสะท้าน มือหนาคว้าข้อมือของธาดาออกด้วยแรงที่เหลืออยู่ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าอาบเหงื่อ "ปล่อยมือซะ นักโบราณคดี... เก็บแรงไว้หายใจดีกว่า ดูนั่นสิ" วิชัยพยักเพยิดไปทางด้านหลังของก้อนหินอสูร ร่างของรินรดากำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นบูชาหินโบราณ โดยมีทหารรับจ้างอีกคนหนึ่งที่รอดชีวิตจากการตกหล่นกำลังใช้ปืนจ่อหัวเธอไว้เพื่อความปลอดภัยของตนเอง ธาดาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามดึงสติและความสุขุมที่สั่งสมมาทั้งชีวิตกลับคืนมา ฐานะนักโบราณคดีสอนให้เขารู้ว่า ความตื่นตระหนกคือหนทางสู่ความตายที่เร็วที่สุด เขาสกิดสายตาสำรวจรอบกาย วิศวกรรมกลไกโบราณที่นี่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการ รอยต่อของพื้นศิลาแต่ละแผ่นมีกลไกซ่อนอยู่ และเหนือหัวขึ้นไป... เงาดำทะมึนของก้อนหินกลิ้งยักษ์น้ำหนักหลายตันกำลังแขวนตัวอยู่บนรางสลักหินที่เริ่มขยับตัวอีกครั้งอย่างช้าๆ *คลิก... ครืน...* เสียงกลไกเริ่มทำงานขึ้นอีกรอบ! "หัวหน้า! พื้นตรงนี้มันขยับ!" ทหารรับจ้างที่คุมตัวรินรดาร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เมื่อแผ่นศิลาที่เขายืนอยู่เริ่มลาดเอียงลงสู่ร่องลึกเบื้องล่างที่มีเหล็กแหลมปักรออยู่ "ถอยออกมา!" วิชัยตะโกนสั่ง แต่สายตากลับมองไปยังแท่นบูชาที่มีคัมภีร์โลหะโบราณวางอยู่ ความโลภยังคงบังตาเขาแม้ในยามวิกฤต "ธาดา..." เสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังมาจากแท่นบูชา รินรดาลืมตาขึ้นแล้ว เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่สายตากลับจดจ้องไปยังร่องกลไกบนผนัง "อย่าขยับ... น้ำหนักของเราสามคนกำลังเชื่อมโยงกับกลไกถ่วงดุลของห้องนี้ ถ้าใครคนใดคนหนึ่งขยับผิดองศา หินกลิ้งยักษ์นั่นจะหลุดจากล็อก และพวกเราทั้งหมดจะแหลกสลายกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้พื้นนี่ทันที!" ธาดานิ่งค้าง เท้าข้างขวาของเขากำลังเหยียบอยู่บนแผ่นศิลาที่เชื่อมกับสลักหลัก หากเขาก้าวถอยหลังเพื่อไปช่วยรินรดา แรงกดจะเปลี่ยนและปลดล็อกหินกลิ้งทันที แต่วิชัยเองก็กำลังขยับปืนเล็งมาที่เขาเพื่อแย่งชิงเส้นทางรอดเพียงหนึ่งเดียว บรรยากาศในห้องโถงใต้ดินเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงเฟืองโบราณที่หมุนวน *คลิက်... ครืน...* บ่งบอกเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบ ธาดากำหมัดแน่น เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก สมองประมวลผลคำนวณน้ำหนักและองศาของกลไกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่นิ้วมือของวิชัยเริ่มเหนี่ยวไกปืนเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามอย่างเขา และในเสี้ยววินาทีที่ธาดาตัดสินใจก้าวเท้าออกไปเพื่อเดิมพันทุกอย่าง... แผ่นศิลาใต้ฝ่าเท้าของเขากลับยุบตัวลงไปจนหมดสิ้น พร้อมๆ กับที่ผนังด้านหลังเปิดออก เผยให้เห็นร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมโบราณที่ถือคบเพลิงก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนต้องเย็นเฉียบ— "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ผู้บุกรุกแห่งยุคปัจจุบัน" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจปริศนาดำมืดนี้ไปด้วยกันครับ - บันทึกนักโบราณคดี