การผจญภัยในอุโมงค์

“อย่าหายใจแรง ริน... กลิ่นกำมะถันมันเริ่มเข้มข้นขึ้นจนผมแทบจะสำลักตายอยู่แล้ว” ผมกระซิบพลางใช้มือซ้ายยันผนังหินที่เย็นเฉียบและชื้นแฉะไว้แน่น เสียงของผมก้องสะท้อนในอุโมงค์แคบที่กว้างพอให้คนเพียงคนเดียวคลานผ่านไปได้เท่านั้น แสงจากไฟฉายคาดหัวของรินรดาที่อยู่ข้างหน้าสั่นไหวไปมาตามจังหวะการเคลื่อนตัวของเธอ เผยให้เห็นเศษฝุ่นและละอองดินที่ร่วงกราวลงมาจากเพดานหินปูนราวกับจะเตือนว่าโครงสร้างเบื้องบนอาจถล่มลงมาทับเราได้ทุกเมื่อ “ถ้าฉันหยุดหายใจตอนนี้ คนที่จะต้องแบกศพคุณออกไปก็คือฉันนะคะ... อ๊ะ ขอโทษค่ะ ฉันหมายถึง ผมต้องแบกคุณน่ะ” เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย เธอพยายามกลบเกลื่อนความกลัวด้วยมุกตลกที่ฟังดูไม่ขำนักในสถานการณ์เช่นนี้ ผมกัดฟันกรอด ความรู้สึกผิดที่มักจะก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของหัวใจเริ่มทำงานอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผมสูญเสียคนรักไปในอุโมงค์ที่คล้ายคลึงกันนี้ฉายชัดขึ้นมาเหมือนฟิล์มที่ชำรุด ผมมองแผ่นหลังของรินรดาที่กำลังขยับตัวอย่างเชื่องช้าในความมืด ความกลัวไม่ได้เกิดจากการถูกฝังทั้งเป็น แต่มันเกิดจากการที่ผมกลัวว่าจะต้องเห็นใครบางคนจากไปเพราะการตัดสินใจของผมอีกครั้ง “ริน... หยุดก่อน” ผมสั่งเบาๆ “ทำไมคะ? หรือว่าคุณเจออะไร?” เธอหยุดชะงัก ร่างกายของเธอเกร็งนิ่งในความมืดที่มองแทบไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง ผมใช้มือลูบไล้ไปตามผนังหินที่ดูผิดปกติ มันไม่ใช่หินธรรมชาติ แต่มันคือแผ่นศิลาที่ถูกสลักรอยจารึกซึ่งดูเหมือนเส้นเลือดที่ปูดโปนออกมาจากผนัง นิ้วมือของผมสัมผัสได้ถึงกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหิน ผมหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงจังหวะของกลไกนั้น... ปึก... ปึก... เสียงหัวใจผมเต้นสอดประสานกับเสียงกลไกที่ยังคงทำงานอยู่แม้จะผ่านเวลามานับพันปี “มันไม่ใช่ทางตัน แต่มันคือกับดัก” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “ถ้าเราขยับไปทางขวาอีกก้าวเดียว กลไกสับเฟืองที่พื้นจะทำงาน และอุโมงค์นี้จะกลายเป็นโลงศพหินทันที” รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ “พันเอกวิชัยกับลูกน้องพวกนั้นคงตามเรามาไม่ห่างแล้ว ถ้าเราไม่ไปต่อ เราก็จบ แต่ถ้าเราไปต่อ... เราอาจจะจบเร็วกว่าเดิม คุณมีแผนไหมคะ ศาสตราจารย์?” ผมยิ้มที่มุมปากอย่างขมขื่น ผมดึงอุปกรณ์แกะรอยโลหะออกมาจากกระเป๋าข้าง “มีครับ... แต่อาจจะต้องอาศัยความเชื่อใจของคุณมากหน่อย” เราเคลื่อนตัวผ่านจุดอันตรายนั้นไปได้อย่างเฉียดฉิว รินรดาใช้ความชำนาญด้านวิศวกรรมของเธอช่วยดึงลวดสลิงที่เชื่อมกับกลไกให้ค้างเอาไว้ชั่วคราว เราคลานสลับกันจนมาถึงโถงขนาดใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยประตูหินสลักรูปอสรพิษสองหัวดวงตาสีมรกตวาวโรจน์ท่ามกลางแสงไฟฉาย ทว่า ทันทีที่ผมจะแตะลงบนสัญลักษณ์ดวงตา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังสะท้อนเข้ามาจากอุโมงค์ที่เราเพิ่งผ่านมา พร้อมกับเสียงปลดล็อกเซฟปืนที่ฟังดูบาดแก้วหู “ดูท่าทางพวกคุณจะหาทางเข้าสมบัติได้เร็วกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ ศ.ดร. ธาดา” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของพันเอกวิชัยดังขึ้นจากความมืดข้างหลัง เขาเดินออกมาพร้อมกับลูกน้องสามคนที่ถือปืนไรเฟิลจ่อมาที่หลังของพวกเรา รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขาทำให้บรรยากาศในโถงหินเย็นยะเยือกขึ้นทันตา ผมไม่หันไปมอง แต่จ้องเขม็งไปที่ดวงตามรกตบนประตูหิน “พันเอก... ถ้าคุณเข้ามาใกล้กว่านี้ แรงสั่นสะเทือนจะทำให้เพดานที่ผุพังอยู่แล้วถล่มลงมาทับพวกเราทั้งหมด คุณมาเพื่อเอาอาวุธ ไม่ใช่มาเพื่อฝังตัวอยู่ในสุสานแห่งนี้ใช่ไหมครับ?” พันเอกวิชัยหัวเราะร่า แต่เขาก็ยอมหยุดฝีเท้าลง “ฉลาดสมคำร่ำลือ เอาล่ะ... เปิดประตูนั้นซะ แล้วผมจะรับรองความปลอดภัยของรินรดา... ส่วนคุณ... ผมคงต้องขอพิจารณาดูอีกที” รินรดาบีบมือผมแน่น เธอรู้อยู่เต็มอกว่าคำพูดของวิชัยเชื่อถือไม่ได้ แต่สายตาของเธอที่มองมาที่ผมกลับสื่อถึงความเด็ดเดี่ยวบางอย่างที่ผมเองก็คาดไม่ถึง เธอแอบหยิบเครื่องจุดชนวนระเบิดขนาดเล็กที่เธอซ่อนไว้ในรองเท้าออกมา และส่งสัญญาณให้ผมรู้ว่าเรามีโอกาสเพียงครั้งเดียว ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่วิชัยไม่คาดคิด ผมกดมือลงไปบนดวงตามรกตอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพื่อเปิดประตู แต่เพื่อสับสวิตช์ลับที่ทำให้ผนังรอบข้างเริ่มพังทลายลงมาตามแผนที่ผมคำนวณไว้ในหัว “ถอยไป ริน!” ผมตะโกนลั่น ในวินาทีที่กลุ่มฝุ่นควันฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นอะไร ผมเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งทะลุออกมาจากฝั่งประตูหินที่เปิดแง้มออก ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นโครงกระดูกในชุดเกราะโบราณที่ถือดาบสีดำสนิทราวกับมันเพิ่งมีชีวิตขึ้นมาใหม่ และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือในมืออีกข้างของโครงกระดูกนั้น มันกำสร้อยคอรูปพระอาทิตย์ครึ่งเสี้ยว... สร้อยเส้นเดียวกับที่คนรักของผมสวมใส่ก่อนเธอจะหายตัวไปเมื่อห้าปีก่อน! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางขุดค้นความจริงไปกับบันทึกนักโบราณคดีนะครับ