วิญญาณใหม่ในร่างสะใภ้ผู้ถูกขับไล่

“ออกไป! สะใภ้ไร้ค่าเช่นเจ้า ตระกูลเฉินไม่เลี้ยงดูคนขี้เกียจสันหลังยาวไว้กินข้าวหม้อเดียวกันให้สิ้นเปลืองทรัพยากรหรอกนะ!” เสียงแหลมสูงปรี๊ดของ ‘หลี่ซื่อ’ แม่สามีดังสะท้อนผ่านผนังดินเหนียวจนแทบแก้วหูจะแตก หลินซูเหยาลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่อับชื้น กลิ่นสาบของฟางเก่าๆ และกลิ่นไอชื้นแฉะของดินโคลนโชยเข้าจมูกจนรู้สึกคลื่นเหียน ความทรงจำที่แปลกปลอมถาโถมเข้าใส่สมองราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าฝั่ง เธอไม่ใช่หลินซูเหยาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่เธอคือเชฟหญิงผู้ทรงอิทธิพลจากโลกอนาคตที่ตายลงในคืนเปิดตัวภัตตาคารหรู “ถ้าเจ้ายังไม่ไสหัวไปที่กระท่อมท้ายหมู่บ้านภายในห้านาทีนี้ ข้าจะเอาไม้ฟืนฟาดหลังเจ้าให้ตายตรงนี้แหละ!” หลี่ซื่อถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะเหวี่ยงห่อผ้าเก่าๆ ที่ข้างในมีเพียงเสื้อผ้าปะชุนสองสามชุดใส่หน้าเธอ หลินซูเหยายันกายขึ้น พยายามปรับสายตาให้ชินกับความสลัว ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอนัก แขนขาผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ที่พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ เธอไม่ได้ส่งเสียงโต้ตอบ ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับนิ่งสงบจนน่าขนลุก เธอพยุงร่างที่สั่นเทาขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนไหล่อย่างถือดี ไม่หลงเหลือเค้าลางของหญิงสาวผู้ขลาดเขลาที่เคยมีมาก่อน “ได้ค่ะ ท่านแม่” เสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบและเย็นเยียบจนหลี่ซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวหญิงชราก็แค่นหัวเราะ “ดี! ให้มันจริงอย่างที่พูด อย่าได้คลานกลับมาขอข้าวข้ากินเป็นอันขาด!” หลินซูเหยาไม่หันหลังกลับไปมอง เธอเดินฝ่าไอหมอกยามเย็นไปยังกระท่อมผุพังที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ชายป่า ที่นี่คือที่ที่ตระกูลเฉินใช้ขัง ‘คนไร้ค่า’ ของบ้านไว้รอวันตาย แต่สำหรับเธอ... นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรใหม่ด้วยมือของเธอเอง ทันทีที่ผลักประตูไม้เก่าๆ เข้าไป กลิ่นอับชื้นก็ปะทะหน้า แต่ในวินาทีที่เธอก้าวข้ามธรณีประตู ความรู้สึกประหลาดก็เกิดขึ้นกลางอก—*มิติคลังอาหาร*ที่เธอเคยสร้างไว้ในภัตตาคารชาติที่แล้ว กำลังสั่นไหวอยู่ภายใต้จิตใต้สำนึกของเธอ! เธอเพ่งสมาธิเพียงชั่วครู่ แสงสีทองจางๆ ก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า ชั้นวางวัตถุดิบคุณภาพสูง เครื่องปรุงรสระดับตำนาน และอุปกรณ์ทำครัวที่ทันสมัยที่สุดล้วนปรากฏให้เห็นในมิติส่วนตัว “ดี... ในเมื่อสวรรค์ยังให้โอกาส จะไม่ให้ฉันลิ้มรสชีวิตที่ร่ำรวยได้อย่างไร” เธอมองไปรอบๆ กระท่อมที่แทบไม่มีอะไรเลยนอกจากเตาไฟที่พังครึ่งหนึ่ง หลินซูเหยาตัดสินใจใช้เศษฟางที่เหลืออยู่จุดไฟขึ้น แม้จะมีเพียงหม้อดินใบเล็กและแป้งสาลีคุณภาพต่ำที่ติดตัวมา เธอก็พร้อมจะเนรมิตมื้ออาหารที่น่าอัศจรรย์ใจ ทว่าขณะที่เธอกำลังใช้มีดทื่อๆ หั่นผักป่าที่เก็บได้ระหว่างทาง กลิ่นหอมฟุ้งของพริกคั่วและเครื่องเทศที่เธอแอบหยิบออกมาจากมิติก็เริ่มกระจายตัว กลิ่นหอมรุนแรงจนชวนน้ำลายสอ ลอยฟุ้งไปไกลจนถึงถนนเส้นหลักของหมู่บ้าน ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงของชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็ดังใกล้เข้ามา เฉินเฟยหรง หัวหน้ากองร้อยผู้เพิ่งเดินทางกลับจากภารกิจยาวนาน เขากลับมาถึงบ้านด้วยความอ่อนล้า แต่กลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้กลิ่นอาหารที่เขาสาบานได้ว่า ‘ไม่เคยได้กลิ่นที่ไหนหอมยั่วน้ำลายเท่านี้มาก่อน’ เขายืนนิ่งอยู่หน้ากระท่อมที่ควรจะเป็นที่ขังภรรยาผู้แสนซื่อบื้อของเขา แต่กลิ่นนี้... มันไม่ใช่กลิ่นอาหารของตระกูลเฉินอย่างแน่นอน เขาผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต แสงไฟจากเตาถ่านวูบไหวสะท้อนใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการรบ หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสบกับสายตาเย็นเยียบของสามีที่เธอแทบไม่รู้จัก “เจ้าทำอะไร?” เฉินเฟยหรงถาม เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความประหลาดใจ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ใบหน้าเธอ แต่มองตรงไปยังหม้อดินที่กำลังเดือดปุดๆ กลิ่นหอมเข้มข้นที่ซัดเข้าจมูกทำให้ชายชาติทหารที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนถึงกับชะงักงัน หลินซูเหยาวางตะหลิวลง เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “ทำมื้อค่ำน่ะค่ะ... ถ้าท่านจะกินก็เชิญ แต่ต้องบอกไว้ก่อนว่า... ของของฉัน ไม่ใช่ของที่จะมาแย่งกันกินได้ง่ายๆ หรอกนะ” ในวินาทีนั้น เฉินเฟยหรงสัมผัสได้ทันทีว่า ‘สะใภ้ผู้ถูกขับไล่’ ตรงหน้าเขานี้ ได้ตายไปแล้ว และวิญญาณที่มาแทนที่นั้น... ช่างอันตรายและน่าหลงใหลเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่แสนเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ ไป๋เป่าเปาของแม่