มิติลับและความหวังจากบะหมี่หนึ่งชาม

"หากเจ้ายังไม่หยุดร้องไห้คร่ำครวญราวกับวิญญาณอาฆาต ข้าจะส่งเจ้ากลับไปนอนในยุ้งฉางให้หนำใจ!" เสียงแผดกร้าวของแม่สามีดังสะท้อนผ่านผนังดินเหนียวที่ผุพัง หลินซูเหยาไม่ได้ตอบโต้ นางเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว กลิ่นอับชื้นของบ้านเก่าผสมกับกลิ่นควันไฟจางๆ ทำให้นางขมวดคิ้ว ร่างกายนี้ผอมโซจนเห็นกระดูกไหปลาร้าชัดเจน ความหิวโหยที่กัดกินกะเพาะอาหารราวกับพยาธิร้ายนั้นรุนแรงเสียจนมือเรียวบางของนางสั่นเทา ในยุค 70 ที่ความอดอยากคือเพื่อนสนิทของชาวบ้าน การมีชีวิตอยู่รอดด้วยอาหารเหลือเดนจากบ้านเฉินคือความอัปยศที่เจ้าของร่างเดิมแบกรับไว้จนสิ้นใจ แต่นางไม่ใช่หลินซูเหยาคนเดิมแล้ว *เอาเถอะ ในเมื่อสวรรค์ส่งข้ามาในยุคที่ไร้สีสันเช่นนี้ ข้าก็จะขอแต้มสีเติมความอุดมสมบูรณ์ให้ดูสักตั้ง* นางสูดหายใจเข้าลึก ตระหนักถึงความเงียบงันรอบกาย ก่อนจะหลับตาลงและเพ่งสมาธิไปที่ 'ห้วงมิติ' ที่แฝงอยู่ในจิตวิญญาณ แสงสีทองจางๆ วาบขึ้นในม่านตา ทันทีที่จิตสื่อถึง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป กลายเป็นชั้นวางสินค้าขนาดมหึมาที่บรรจุเสบียงอาหารทุกอย่างที่นางเคยจัดเก็บไว้ในภพก่อน ทั้งแป้งสาลีเนื้อละเอียด น้ำมันงาบริสุทธิ์ เนื้อสัตว์รมควัน และสารพัดเครื่องปรุงรสที่ยุคนี้หาไม่ได้แม้แต่ในฝัน *โชคดีจริง* นางแย้มยิ้มที่มุมปาก มือเรียวเอื้อมหยิบเส้นบะหมี่อบแห้งหนึ่งห่อและไข่ไก่สดออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของความหวังที่แท้จริงไม่ใช่เงินทอง แต่มันคือการได้ลิ้มรสอาหารที่คุ้นเคยในยามที่ร่างกายกำลังจะดับสูญ หลินซูเหยาขยับตัวลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ นางใช้เวลาไม่นานในการก่อไฟในเตาดินที่ถูกทิ้งร้างข้างเรือนเล็ก แรงไฟวูบวาบทำให้ดวงตาของนางเป็นประกาย นางต้มน้ำจนเดือดพล่าน ใส่เส้นบะหมี่ลงไป ตามด้วยไข่ไก่ที่ตีจนฟูฟ่อง กลิ่นหอมฟุ้งของแป้งสาลีชั้นดีและน้ำมันงาคั่วแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะคีบเส้นบะหมี่ขึ้นจากหม้อ ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ต้นคอก็ทำให้ชะงักงัน กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นดั่งป่าดิบชื้นแฝงด้วยกลิ่นดินปืนโชยมาก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะปรากฏขึ้นจากเงามืด เฉินเฟยหรง ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเรือน สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหม้อดินที่กำลังเดือดปุดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประสานกับดวงตาของภรรยาที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอจนน่าสมเพช "เจ้า..." เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของเขาเอ่ยขึ้น ความสงสัยฉายชัดในแววตา "บ้านเราไม่มีข้าวสารติดก้นถังมาสามวันแล้ว เจ้าเอาอะไรมาทำกิน?" หลินซูเหยาไม่สะทกสะท้าน นางตักบะหมี่ใส่ชามดินเผาอย่างใจเย็น ควันฉุยที่ลอยขึ้นมาทำให้ใบหน้าที่เคยซีดเซียวของนางดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา นางเงยหน้าสบตาเขากลับด้วยสายตาที่ท้าทายแต่ทว่าเย้ายวนในที "ความลับของสตรี ท่านหัวหน้ากองร้อยไม่อยากรู้หรอกค่ะ" นางดันชามบะหมี่ไปตรงหน้าเขา "แต่ถ้าท่านหิว... เรามาแลกเปลี่ยนกันดีไหม? ท่านช่วยข้าจัดการแม่กับน้องสาวสามีที่คอยจ้องจะกัดกินเลือดเนื้อข้า ส่วนข้า... จะทำให้ท่านได้กินอาหารที่แม้แต่ในค่ายทหารก็ไม่มีวันหาได้" เฉินเฟยหรงชะงัก ลมหายใจเขาติดขัดเมื่อกลิ่นหอมของบะหมี่ตีเข้าจมูกอย่างจัง มันไม่ใช่แค่ความหิว แต่มันคือความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของนางที่ดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังกระชั้นเข้ามาทางหน้าบ้าน พร้อมเสียงตวาดของแม่สามีที่ดังลั่น "นังตัวดี! ข้าได้กลิ่นแป้ง! แกแอบซ่อนอะไรไว้ในเรือน!" เฉินเฟยหรงหันไปมองประตูทางเข้า ก่อนจะกลับมาสบตานางที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับมีแผนการร้ายซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มหวาน นางกระซิบเสียงเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงลมหายใจ "ท่านจะเลือกกินบะหมี่ชามนี้... หรือจะออกไปยอมรับว่าเรากำลังจะถูกไล่ออกจากบ้านในคืนนี้ดีล่ะคะ?" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก มือหนาคว้าชามบะหมี่ขึ้นมาแต่ไม่ได้กิน เขากลับหันไปทางประตูที่ถูกกระแทกจนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของแม่สามีและสะใภ้รองที่หน้าตาตื่นตระหนก แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องแข็งค้างไม่ใช่ความหิวของคนในเรือน... บนโต๊ะไม้เก่าๆ ของหลินซูเหยา ไม่ได้มีเพียงบะหมี่หนึ่งชาม แต่มันกลับมีถุงแป้งสาลีขาวละเอียดวางเด่นหราอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีทางมีอยู่ในบ้านจนๆ แห่งนี้ได้! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของความพลิกผันในครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ ไป๋เป่าเปาของแม่