ข่าวลือแพร่สะพัดไปยังอาณาจักรหลัก

เสียงตบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องห้องโถงหินอ่อนของพระราชวังหลวง กลิ่นอายความตึงเครียดลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นชาชั้นดีที่เริ่มเย็นชืดบนถาดเงิน "ท่านจะบอกข้าว่า... เมืองชายแดนที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ระดับต่ำ ปัจจุบันถูกเนรมิตให้กลายเป็นมหานครการค้าที่มีระบบป้องกันเทียบเท่ากับป้อมปราการหลวงอย่างนั้นหรือ?" สุริยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ *กษัตริย์คาร์ลอสที่ 3* แห่งอาณาจักรเวลูเรีย ดังขึ้นทำลายความเงียบ ข้าราชบริพารและเสนาบดีต่างก้มหน้ามองพื้น ไม่มีใครกล้าสบพระเนตรที่กำลังลุกโชนด้วยความระแวงและฉงนสนเท่ห์ รายงานในมือขององค์ราชาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงบีบ มันคือเอกสารลับที่สายลับหลวงเพิ่งส่งตรงมาจากแดนไกล ตัวเลขการหมุนเวียนของเงินตรา อัตราการจ้างงานทหารรับจ้างระดับสูง และสิ่งก่อสร้างมหัศจรรย์ที่ผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ล้วนบ่งบอกถึงสิ่งเดียว... มหาเศรษฐีผู้ลึกลับคนนี้ไม่ได้มีแค่เงิน แต่เขามีกองกำลังและอำนาจที่อาจสั่นคลอนบัลลังก์ได้ทุกเมื่อ "พระเนตรพระกรรณของฝ่าบาทกว้างไกลยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ..." เสนาบดีฝ่ายคลังก้าวออกมาค้อมตัวต่ำ น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย "แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าสิ่งก่อสร้างเหล่านั้น คือ 'วิธีการ' ของเขา ลอร์ดหน้าใหม่ผู้นั้นใช้เงินสดสะสางทุกปัญหา ไม่ว่าจะเป็นภาษี ค่าคุ้มครอง หรือแม้กระทั่งการซื้อใจกองอัศวินรับจ้างอิสระที่เคยกระด้างกระเดื่อง ตอนนี้พวกมันกลับยอมสยบแทบเท้าด้วยตัวเลขมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีเวทมนตร์อย่างไร้เงื่อนไข" กษัตริย์คาร์ลอสทรงหรี่พระเนตรลงอย่างใช้ความคิด รอยย่นบนพระพักตร์บ่งบอกถึงความกังวลที่สะสมมาหลายคืน "แล้วตัวตนที่แท้จริงของมันเล่า? เจ้าสำนักข่าวกรองสืบทราบมาว่าอย่างไร?" "ยังมืดแปดด้านพ่ะย่ะค่ะ... เขาปรากฏตัวพร้อมกับหญิงสาวคู่กายผู้หนึ่ง ท่าทางสง่างามและไร้ซึ่งที่มาที่ไป แต่ทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว จะมีวัตถุประหลาดสีดำสนิทที่เปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ติดตัวตลอดเวลา มือสังหารที่เราส่งไป... ไม่เคยมีใครรอดชีวิตกลับมาเล่าความจริงเลยสักคน" ในขณะเดียวกัน ห่างจากราชธานีออกไปหลายร้อยกิโลเมตร ณ คฤหาสน์หรูหราใจกลางอาณาจักรใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยพลังเงินสดของระบบ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะเบาๆ *กรณ์* หรือที่พวกศัตรูในอดีตเคยตราหน้าว่าเป็นเพียงผู้กล้าตกอับ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงระยับ สายตาคมกริบมองตัวเลขในอินเทอร์เฟซระบบที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง ด้านข้างของเขาคือ *มีนา* ภรรยาคู่ชีวิตผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเนิ่นนาน กำลังรินชาหอมกรุ่นใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบชั้นดีด้วยรอยยิ้มละมุน "ดูเหมือนว่าข่าวลือจะเดินทางไปถึงหูของพระราชาแห่งอาณาจักรหลักเข้าแล้วนะครับที่รัก" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของนักล่าที่รู้ว่าปลาตัวใหญ่กำลังว่าיเข้าสู่ "อวน" ที่ตนวางไว้ มีนาวางกาชาลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะนั่งลงเคียงข้าง มือเรียวบางเอื้อมมาสัมผัสหลังมือของสามีเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "คุณไม่กังวลเลยหรือคะกรณ์? ทางนั้นคือกษัตริย์ผู้ครองแคว้น อำนาจในมือของพวกเขาย่อมไม่ธรรมดา" กรณ์หันมามองภรรยา ดวงตาที่เคยเย็นชาต่อศัตรูเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันทีในเสี้ยววินาที เขายกมือขึ้นกุมมือเรียวนั้นไว้แน่น "กังวลหรือครับ? มีนา... สำหรับผมแล้ว ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์และอำนาจเงินตรา ไม่มีคำว่า 'กังวล' สำหรับคนที่มีบัตรวงเงินไม่จำกัดหรอกครับ" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนและเสริมพลังด้วยระบบแผ่ซ้ำบรรยากาศกดดันอันทรงพลังออกมา จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว *[ติ๊ง! ตรวจพบความเคลื่อนไหวจากกองกำลังหลวง: ราชองครักษ์ระดับสูง 3 นาย กำลังมุ่งหน้ามายังอาณาเขตของคุณด้วยเจตนาไม่เป็นมิตร]* กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะเนี่ย..." มีนากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวสามีเสมอมา แต่การเผชิญหน้ากับอำนาจรัฐโดยตรงก็ยังคงสร้างความตื่นตัวไม่น้อย เธอลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขาอย่างไม่หวาดหวั่น "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอค่ะ" "ขอบคุณครับที่รัก" กรณ์หันไปสบตาเธอลึกซึ้งครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืน "ในเมื่อพวกเขาอยากรู้ว่าผมเป็นใคร... ผมก็จะจัดงานต้อนรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ให้พวกเขาได้จดจำไปจนวันตาย" เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากดังขึ้นที่หน้าประตูคฤหาสน์ ประตูไม้สักทองสลักลวดลายวิจิตรถูกกระชากให้เปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดเกราะเงินอร่ามสลักตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ แววตาของพวกเขากวาดมองเข้ามาด้วยความเหยียดหยามและระแวดระวัง หัวหน้าหน่วยราชองครักษ์ก้าวเท้าเข้ามาเป็นคนแรก ชักดาบออกจากฝักชี้ตรงมาที่กรณ์ด้วยท่าทางคุกคาม "ลอร์ดนอกรีต! เจ้ากล้าดียังไงถึงสะสมกองกำลังและทรัพย์สินโดยไม่ได้รับอนุญาตจากองค์ราชา จงวางอาวุธและคุกเข่าลงซะ มิฉะนั้น..." กรณ์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงยืนกอดอก มองดูความพยายามอันน่าขันนั้นด้วยสายตาของมนุษย์ที่มองมดปลวก นิ้วเรียวยาวคว_ักเอาบัตรสีดำสนิทลวดลายมรกตขอบทองออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนมันเล่นระหว่างนิ้วราวกับเป็นของเล่นชิ้นโปรด "มิฉะนั้น... จะทำไมหรือครับ?" กรณ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "พวกคุณคิดจริงๆ หรือว่า... อำนาจของกษัตริย์องค์นั้น จะซื้อความภักดีของทุกคนบนโลกใบนี้ได้?" หัวหน้าองครักษ์หน้าถอดสีเมื่อรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก เขากัดฟันกรอด "เจ้า... แกเป็นใครกันแน่!" กรณ์แย้มรอยยิ้มเย็นเยียบ ยื่นบัตรสีดำในมือไปข้างหน้าอย่างช้าๆ "ก่อนจะถามชื่อผม... ลองเอาบัตรใบนี้ไปรูดกับเครื่องรับชำระเงินของวังหลวงดูก่อนสิครับ เผื่อว่า... ราชอาณาจักรทั้งประเทศของพวกคุณ อาจจะกลายเป็น 'กรรมสิทธิ์' ของผมไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวานนี้..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!