บริษัทของพ่อเลวระเนระนาด

เสียงกระแทกของแก้วคริสตัลกระทบกับโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานหรูหราดังสนั่นจนของเหลวสีอำพันกระเซ็นเปรอะเปื้อนเอกสารลับมูลค่าหลายร้อยล้าน "แกพูดว่าอะไรนะ!" เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดดังลั่นห้องทำงานส่วนตัวของประธานกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ นายกิตติศักดิ์ พ่อบังเกิดเกล้าของคุณชายเจตน์ ยามนี้ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งความเหนือกว่า กลับซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากย่นๆ มือที่ถือสมาร์ตโฟนสั่นเทาจนแทบจะจับไว้ไม่อยู่ ปลายสายคือเสียงรายงานจากหัวหน้าฝ่ายกฎหมายและผู้ถือหุ้นใหญ่รายอื่น ที่ต่างพร้อมใจกันเทขายหุ้นและถอนทุนออกจากอาณาจักรธุรกิจของตระกูลกิตติธรอย่างไม่ใยดี ในขณะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้ากำลังแสดงกราฟดิ่งลงเหวแบบไร้ก้นบึ้ง บริษัทในเครือเจ็ดแห่งถูกยื่นฟ้องล้มละลายพร้อมกันภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง และผู้ที่กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในราคาถูกเพื่อฮุบกิจการ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ "กรณ์" ชายหนุ่มผู้เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นไอ้ขยะไร้ค่า ในห้องพักส่วนตัวที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นฐานบัญชาการระดับไฮ엔ดภายในเกมออนลายนิรนาม กรณ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่ว สายตาสีเทาเข้มมองลอดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงความพินาศย่อยยับของตระกูลกิตติธรด้วยรอยเหยียดหยามเย็นชา มินา ภรรยาคู่ชีวิตที่สวมชุดเดรสเข้ารูปดูสง่างาม เดินถือแก้วกาแฟอุ่นๆ มาวางลงตรงหน้าอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากของเธอบ่งบอกถึงความโล่งใจและสะใจที่ได้เห็นคนพวกนั้นได้รับผลกรรม "กาแฟครับ ที่รัก" กรณ์เอ่ยเสียงนุ่ม พร้อมกับดึงมือเรียวบางของภรรยามาจับไว้และลูบไล้อย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นจากมือคู่นี้คือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจเขาในวันที่ตกต่ำที่สุด และตอนนี้ มันคือพลังที่ทำให้เขาสามารถเหยียบย่ำศัตรูให้จมดินได้เพียงแค่ปลายนิ้ว "พวกเขาติดต่อมาแล้วใช่ไหมคะพี่กรณ์" มินาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตากลับเปล่งประกายความเยือกเย็นไม่แพ้กัน เธอยังจำภาพวันที่แม่ของคุณชายเจตน์เคยสาดคำพูดดูถูกเหยียดหยามใส่หน้าเธอในงานสังคมได้ดี "ครับ กำลังดิ้นรนเหมือนสุนัขจนตรอกเลยล่ะ" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบบัตรดำทลายโลกดังขึ้น พร้อมกับสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน กรณ์ปรายตามองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกดรับและเปิดสปีกเกอร์โฟนให้เสียงก้องกังวานไปทั่วห้อง "คุณกรณ์! ผม... ผมกิตติศักดิ์เองครับ!" เสียงปลายสายหอบสะท้านและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจและเย่อหยิ่งเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้เหลือเพียงความเวทนาและหวาดกลัวขั้นสุด "ผมขอร้องล่ะครับ... ได้โปรดหยุดการโจมตีทางธุรกิจและการเทคאוเวอร์บริษัทของผมเถอะครับ! ถ้าคุณต้องการอะไร เงินสดเท่าไหร่ หรือหุ้นส่วนไหน ตระกูลของเรายินดีมอบให้ทุกอย่าง! ขอแค่ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะครับ!" กรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำแต่น่าขนลุกทำให้อากาศในห้องราวกับลดต่ำลงหลายองศา "เงินเหรอครับ คุณกิตติศักดิ์?" กรณ์เอ่ยทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ "วันที่คุณให้ลูกชายของคุณส่งคนมาทำลายร้านค้าของผม วันที่คุณหัวเราะเยาะภรรยาผมว่าเป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่า ตอนนั้น...พวกคุณเคยคิดถึงคำว่า 'ขอร้อง' หรือ 'ไว้ชีวิต' บ้างไหมครับ?" ปลายสายเงียบกริบ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้และลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความสิ้นหวัง "ธุรกิจที่พ่อคุณสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ... กำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษในมือผมภายในสามนาทีนี้ และลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณ... ก็กำลังจะกลายเป็นขอทานข้างถนนในอีกไม่ช้า เตรียมตัวรับผลกรรมที่พวกคุณก่อไว้ได้เลยครับ" "อย่านะครับคุณกรณ์! อย่า—!" กรณีกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงผลการซื้อกิจการขั้นสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ เสียงระบบแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือในบัตรดำที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดดังขึ้นประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งชัยชนะ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังสมบูรณ์แบบ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะของบ้านพักก็ดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอหลักตัดภาพไปที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวด้านนอกทันที พายุเฮลิคอปเตอร์พัดกระหน่ำฝุ่นตลบอบอวล ยานพาหนะสีดำสนิทไร้สังกัดร่อนลงจอดอย่างกะทันหัน ประตูห้องโดยสารเปิดออกพร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเท้าลงมาพร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังกล้องวงจรปิด... และคนคนนั้นถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่จ่าหน้าซองถึง 'กรณ์' โดยเฉพาะ มินาขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวล มือเรียวเอื้อมมาจับแขนสามีไว้โดยสัญชาตญาณ "พี่กรณ์... นั่นใครกันคะ?" กรณ์หรี่ตามองภาพบนจอ แววตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก เมื่อบุคคลลึกลับคนนั้นยกมือขึ้นเคาะกระจกหน้าต่างห้องทำงานของเขาเบาๆ ทั้งที่อยู่สูงจากพื้นดินร่วมสิบชั้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!