กองเรือรบเวทมนตร์ติดสินบน

เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วผืนแผ่นดินเบื้องล่าง ไม่ได้มาจากเสียงคำรามของ "ราชาอสูรพฤกษาทมิฬ" บอสระดับตำนานที่กำลังแผดเผาด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันมาจากท้องฟ้าเบื้องบน—ท้องฟ้าที่บัดนี้ถูกบดบังด้วยเงาทะมึนของเหล็กกล้าและเวทมนตร์โบราณที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าคราม "เป็นไปไม่ได้... นั่นมันกองเรือรบระดับจักรวรรดิ! ทำไมมันถึงมาโผล่ที่เขตแดนรกร้างนี่ได้!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของ “คุณชายเจตน์” กิลด์มาสเตอร์แห่งกิลด์อัคคีสวรรค์ดังลั่นแข่งกับเสียงลมพายุที่เกิดจากการเคลื่อนตัวของเรือรบลอยฟ้าลำยักษ์นับสิบลำ ดวงตาของชายหนุ่มผู้เคยหยิ่งทะนงในความร่ำรวยและอำนาจในโลกจริง เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา ในเกมนี้ และในดินแดนต่างโลกแห่งนี้ อำนาจทางการทหารคือสิ่งที่ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ การทำเควสต์เป็นแรมปี และการเมืองระหว่างอาณาจักรที่ซับซ้อน แต่สิ่งที่เขากำลังเห็นอยู่เบื้องหน้า ณ วินาทีนี้ มันไม่ใช่กองทัพที่สร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อ มันคือ "กองเรือรับจ้าง" ที่ถูกเรียกใช้งานผ่านระบบปลายนิ้ว กรณ์ยืนนิ่งอยู่บนชะง่อนผาด้วยท่าทีสงบเรียบเฉย มือขวาของเขากำสมาร์ทโฟนสีดำสนิท—บัตรดำทลายโลกที่ปลดล็อกขีดจำกัดทุกอย่างบนโลกใบนี้ แสงไฟนีออนสีดำทมิฬสะท้อนบนหน้าจอ เรียงรายด้วยตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่ไม่มีวันหมดสิ้น ข้างกายของเขาคือ “มินา” หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ ที่แม้ในยามนี้เสื้อผ้าจะมีร่องรอยการต่อสู้และฝุ่นควัน แต่แววตาของเธอกลับเปล่งประกายความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม "คุณกรณ์คะ... ดูเหมือนระบบจะอนุมัติคำสั่งซื้อเรียบร้อยแล้วนะคะ" มินากล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวจากความเหนื่อยล้าในอดีต บัดนี้กลับมีรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่งดงามที่สุด "ครับที่รัก" กรณ์หันไปมองภรรยาด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด—ความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้ใครนอกจากเธอ ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งเมื่อหันกลับไปมองเบื้องล่าง "เงินสดไม่เคยโกหกใคร และวันนี้ ผมจะใช้มันซื้อความตายให้พวกมันดู" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: ท่านได้ทำการชำระเงินจำนวน 500,000,000 เหรียญทอง (เทียบเท่าวงเงินบัตรดำ) เพื่อว่าจ้าง "กองเรือรบปราบปรามเวทมนตร์ที่ 7" เป็นเวลา 1 ชั่วโมง] [สถานะ: ทำธุรกรรมสำเร็จ] [คำสั่งพิเศษเพิ่มเติม: "กวาดล้างศัตรูทั้งหมดในรัศมี 10 กิโลเมตร และเหลือรอดไว้เพียงลมหายใจสุดท้ายเพื่อให้พวกมันได้สำนึกผิด"] ทันทีที่ข้อความอนุมัติสิ้นสุดลง ปืนใหญ่เวทมนตร์นับร้อยกระบอกบนกองเรือรบลอยฟ้าก็พร้อมใจกันเรืองแสงสีม่วงเข้ม อานุภาพความกดดันทางเวทมนตร์แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ราชาอสูรพฤกษาทมิฬที่เคยผยองและกำลังจะโจมตีใส่กลุ่มของเจตน์ ถึงกับชะงักงัน มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามระดับหายนะที่เหนือกว่าตัวมันเองเสียอีก "หนี! ทุกคนหนีเร็——!" เจตน์ยังไม่ทันเปล่งเสียงตะโกนจบประโยคด้วยซ้ำ ลำแสงสีฟ้าครามขนาดมหึมานับสิบสายก็พุ่งแหวกอากาศลงมาดั่งห่าฝน *ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!* แรงระเบิดมหาศาลกลืนกินร่างของราชาอสูรพฤกษาทมิฬหายไปในพริบตา คลื่นกระแทกจากการโจมตีแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันและเศษซากเวทมนตร์กระจายฟุ้งไปทั่วทิศทาง สมาชิกในกิลด์อัคคีสวรรค์ที่เคยยืนล้อมกรอบหาเรื่องกรณ์ ต่างปลิวว่อนไปตามแรงระเบิด เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมผสมปนเปไปกับเสียงเครื่องยนต์ของกองเรือรบที่ยังคงลอยเด่นสง่างามอยู่เบื้องบน กรณ์ก้าวเดินช้าๆ ผ่านกลุ่มควันหนาทึบ รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนพื้นดินที่ยังคงร้อนระอุจากแรงระเบิด ด้านหลังของเขาคือมินาที่เดินตามมาเคียงบ่าเคียงไหล่ ร่างกายของทั้งคู่สะท้อนถึงความเหนือชั้น ราวกับว่ามหันตภัยเมื่อครู่เป็นเพียงแค่การแสดงดอกไม้ไฟเฉลิมฉลอง ท่ามกลางซากปรักหักพัง เจตน์กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยแผลไหม้และรอยขีดข่วน ชุดเกราะระดับตำนานที่ภาคภูมิใจบัดนี้แตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี เขานอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ดึงร่างตัวเองถอยหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเงาร่างของชายคนที่เขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นไอ้ "ผู้กล้าตกอับ" กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "แก... แกทำอะไรลงไป..." เจตน์ชี้หน้ากรณ์ด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความคลุ้มคลั่งผสมความหวาดกลัว "นี่มันโกง! แกใช้โปรแกรมโกงใช่ไหม! ในเกมนี้ไม่มีใครมีกองเรือรบระดับนี้หรอก!" กรณ์หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของกิลด์มาสเตอร์ผู้พ่ายแพ้ เขาก้มมองดูชายหนุ่มที่เคยอยู่จุดสูงสุดด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่าเท้า "โปรแกรมโกงงั้นหรือครับคุณเจตน์?" กรณ์ย่อตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น "โลกใบนี้ไม่มีคำว่าโกงหรอกครับ... มีแต่คำว่า 'คุณมีเงินจ่ายพอหรือเปล่า' ต่างหาก" "แก... แกมันเป็นแค่ไอ้จนตรอกที่ฉันเคยไล่ออกจากบริษัทไม่ใช่หรือไง! แกเอาเงินมาจากไหนวะ!" เจตน์ตะโกนลั่นอย่างคนเสียสติ ความจริงที่ว่าคนที่เขาเคยเหยียดหยามและเหยียบย่ำ บัดนี้กลับสามารถซื้อกองทัพมาถล่มเขาได้ด้วยการรูดบัตรเพียงครั้งเดียว มันกัดกินจิตใจของเขาจนแทบจะบ้าคลั่ง "ใช่ครับ ผมเคยเป็นคนจนตรอก... จนกระทั่งผมเรียนรู้ว่า เงินสดสามารถซื้อได้กระทั่งความภักดีของพวกพ้องคุณ และความตายของคุณในวันนี้" กรณ์เหยียดยิ้มเย็นชา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังซากปรักหักพัง เสียงเกราะกระทบพื้นเป็นจังหวะที่ทำให้เจตน์ต้องหันไปมองด้วยความหวังอันริบหรี่—เผื่อว่าจะมีกำลังเสริมของกิลด์หลงเหลืออยู่ แต่ทว่า... บุคคลที่ก้าวออกมาจากเงาดำนั้น กลับไม่ใช่สมาชิกกิลด์อัคคีสวรรค์ "จัดการเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทั้งหมดของกิลด์อัคคีสวรรค์เรียบร้อยแล้วครับ นายท่าน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้เป็นเลขาธิการระบบดังขึ้น พร้อมกับยื่นแท็บเล็ตหน้าจอสีทองให้กรณ์ กรณ์รับแท็บเล็ตมาโดยไม่ละสายตาจากเจตน์ นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอเพื่อเซ็นชื่อยืนยันการยึดครองกิลด์คู่ปรับอย่างเบามือ *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ท่านได้กลายเป็นเจ้าของสิทธิ์ขาดเหนือ "กิลด์อัคคีสวรรค์" อย่างสมบูรณ์] เจตน์เบิกตากว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า เมื่อเห็นโลโก้กิลด์ของตัวเองบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นตราสัญลักษณ์รูป "บัตรเครดิตสีดำ" ภายใต้การควบคุมของกรณ์อย่างเบ็ดเสร็จ "ไม่... ไม่จริง... กิลด์ของฉัน... สั่งสมมาตั้งหลายปี..." เจตน์พึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินผสมกับคราบเลือด กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองหน้าศัตรูตัวฉกาจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่คางของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้หัวใจหยุดเต้น "ยินดีต้อนรับสู่ความล้มละลายอย่างแท้จริงครับ... คุณชายเจตน์" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าปริศนาจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเจตน์ก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศที่กดดันถึงขีดสุด เจตน์ค่อยๆ ควานมืออันสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าคือ "เจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดในโลกจริง" — และเสียงปลายสายที่ลอดออกมาเบาๆ ทำให้สีหน้าของเจตน์ซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับศพไร้วิญญาณ... --- *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!*