ถูกถีบส่งในวันที่ไร้ค่า

"กรุณาถอนตัวออกจากตำแหน่งกิลด์มาสเตอร์ซะเถอะครับกรณ์... เพราะคนที่ยืนเคียงข้างคุณเจตน์บนจุดสูงสุดของ 'โครโนส ออนไลน์' ในคืนนี้ ไม่ใช่คนไร้อนาคตอย่างคุณอีกต่อไปแล้ว" เสียงหวานใสที่เคยกระซิบคำว่ารักข้างหูในคืนวันที่มืดมนที่สุด ดังสะท้อนก้องผ่านไมโครโฟนคุณภาพสูง ท่ามกลางแชทนับแสนคนที่กำลังไหลบ่าเป็นสายน้ำเชี่ยวกรากบนหน้าจอไลฟ์สตรีม กรณ์นั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่พัดลมระบายความร้อนส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บ แสงไฟนีออนสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนใบหน้าซูบตอบและดวงตาที่ลึกโหลจากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน บนหน้าจอนั้น ปรากฏภาพของ 'มีน' อดีตแฟนสาวที่เขาคบหาดูใจมานานถึงห้าปี เธอกำลังยืนอยู่เคียงข้างอวาตาร์และตัวจริงของ 'คุณชายเจตน์' ทายาทมหาเศรษฐีเจ้าของกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ชุดเกราะในเกมระดับตำนานที่เจตน์สวมใส่อยู่เปล่งประกายเจิดจ้า มันคือไอเทมที่ต้องใช้เงินจริงนับล้านบาทในการประมูลซื้อมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา "พูดได้ดีนี่มีน" เสียงทุ้มต่ำและติดจะเย่อหยิ่งของคุณชายเจตน์ดังแทรกขึ้นมา เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กล้องเว็บแคม รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏชัดเจนที่มุมปาก "ได้ยินไหมกรณ์ นายมันก็แค่ไอ้สวะอดีตโปรเพลย์เยอร์ที่หมดสภาพ ตกอับจนต้องเอาคอมพิวเตอร์ไปจำนำเพื่อซื้อข้าวแกงกินประทังชีวิต... สภาพแบบนี้น่ะเหรอ จะมาเป็นผู้นำกิลด์ 'ราชันย์โลกันตร์' บ้าบออะไรนั่น? เลิกเพ้อฝันแล้วก้มลงกราบตีนฉันซะสิ เผื่อฉันจะเมตตาโยนเศษเงินให้สักยี่สิบบาทไปซื้อยาแก้ปวดหัว" เสียงหัวingเยาะเย้ยจากผู้ชมในสตรีมดังระเบิดขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำ คอมเมนต์นับหมื่นข้อความวิ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูง ล้วนแต่เป็นคำดูถูกเหยียดหยามและสมน้ำหน้า *['ไอ้ขยะเอ๊ย เกาะผู้หญิงกิน']*['สมน้ำหน้า หน้าตาอย่างกับขอทาน ยังกล้าเทียบชั้นคุณชายเจตน์']*['ไสหัวออกจากเกมไปซะ!']* ในห้องเช่าแคบๆ ที่มีกลิ่นอัปของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและฝุ่นผง กรณ์ไม่ได้ตอบโต้อะไรทันที เขากวาดสายตามองหน้าจอช้าๆ ความเจ็บปวดลึกๆ ที่เคยบีบคั้นหัวใจในตอนแรก บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ ห้าปีที่ผ่านมา... เขาคือคนที่แบกรับภาระทุกอย่างในกิลด์ ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อปั้นไอเทมและวางแผนยุทธวิธีจนกิลด์เล็กๆ ก้าวขึ้นมาเป็นแนวหน้า แต่ในวันที่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนต้องยุติเส้นทางนักกีฬาอีสปอร์ตอาชีพ และธุรกิจของครอบครัวล้มละลายชั่วข้ามคืน คนที่เขาคิดว่าจะเป็น 'บ้าน' หลังสุดท้าย กลับเลือกที่จะถือมีดเข้ามาแทงข้างหลังเขาอย่างไร้เยื่อใย "พูดจบหรือยังครับ?" เสียงของกรณ์ดังขึ้นเรียบเรื่อย ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องไลฟ์สตรีมที่กำลังโกลาหลชะงักกึก ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากล้อง รอยยิ้มบางเบาและเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่แห้งผาก เจตน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "แกยังกล้าทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันอีกเหรอไอ้กรณ์? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ!" "ผมก็แค่คนธรรมดาที่กำลังจะตาสว่าง... ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเคยคว้าขยะชิ้นใหญ่ขนาดไหนมาไว้ข้างกาย" กรณ์ปรายตาไปมองมีนเล็กน้อย หญิงสาวสะดุ้งโหยง หลบสายตาคู่นั้นทันทีด้วยความรู้สึกผิดที่ฉาบอยู่ใต้ใบหน้าที่พยายามทำเป็นนิ่งเฉย "เชิญตามสบายเถอะครับ ทั้งตำแหน่งกิลด์ ทั้งผู้หญิงคนนี้... ผมยกให้เป็นทานก็แล้วกัน" "ไอ้ปากดี!" เจตน์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น "kick มันออกจากระบบกิลด์เดี๋ยวนี้! และประกาศศัตรูทั่วเซิร์ฟเวอร์ ไล่ล่ามันให้จมดิน อย่าให้มันได้เหยียบย่างเข้ามาในเกมนี้อีกตลอดกาล!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเกมดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอ: **[ท่านถูกขับไล่ออกจากกิลด์ "ราชันย์โลกันตร์"]** ตามด้วยประกาศสีแดงวิ่งพาดหัวทั่วเซิร์ฟเวอร์ว่ากิลด์ระดับท็อปประกาศล่าสังหารผู้เล่น "Korn_Brave" แบบไร้กำหนด มีนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อย่าโทษใครเลยนะกรณ์... โลกนี้มันขับเคลื่อนด้วยเงินและความจริง ไม่ใช่ความฝันลมๆ แล้งๆ ของคุณ" *พรึบ!* หน้าจอไลฟ์สตรีมตัดดับลงทันที พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะของเจตน์ที่ยังคงก้องอยู่ในหู กรณ์นั่งนิ่งอยู่ในความมืด มีเพียงแสงไฟกะพริบจากเคสคอมพิวเตอร์เก่าๆ ที่ส่งเสียงหอบหายใจรวยริน ทันใดนั้นเอง มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าหน้าจอแตกขึ้นมา ข้อความทวงหนี้จากธนาคารและเจ้าหนี้เงินนอกระบบนับสิบข้อความเด้งขึ้นมาเตือนสติ แต่วินาทีที่นิ้วโป้งของเขาสัมผัสโดนหน้าจอโทรศัพท์ อาการชาหนึบก็แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว *[ตรวจพบคลื่นสมองและจิตวิญญาณของผู้เล่นตรงตามเงื่อนไขลับ...]* *[ระบบ "บัตรดำทลายโลก" กำลังทำการเชื่อมต่อ... 10%... 50%... 100% เชื่อมต่อสำเร็จ]* หน้าจอโทรศัพท์มือถือของกรณ์ไม่ได้แสดงข้อความทวงหนี้อีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับปรากฏภาพของบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากลวดลายโฮโลแกรมรูปมงกุฎเพชรที่เปล่งประกายแสงสีทองอร่าม และวงเงินที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดกึก **[วงเงินคงเหลือ: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)]** **[เงื่อนไขการใช้งาน: ใช้เงินสดฟาดหัวทุกสิ่งที่ขวางหน้า จงเหยียบย่ำผู้ที่เคยดูถูกท่านให้จมใต้ฝ่าเท้า และสร้างอาณาจักรที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย!]** กรณ์จ้องมองหน้าจอนั้นเนิ่นนาน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดในรอบหลายปี ในขณะเดียวกัน ที่ประตูห้องเช่าเก่าๆ ของเขาก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนหยาบคายของพวกทวงหนี้ที่ตามมาเจอพิกัดพอดี "เปิดประตูเว้ยไอ้กรณ์! รู้ว่ามึงอยู่ในนั้น คายเงินดอกเบี้ยมาซะดีๆ ไม่งั้นวันนี้มึงได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มแน่!" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เขากดปุ่มรับสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตาแลประตูห้องที่กำลังจะพังมิพังแหล่ "สวัสดีครับ... คุณกรณ์ใช่ไหมครับ?" เสียงปลายสายเป็นชายวัยกลางคนผู้สุภาพและเป็นทางการ "ทางเราคือกัปตันเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจากท่าอากาศยานนานาชาติ ตอนนี้ยานพาหนะระดับ VVIP พร้อมจอดรอรับท่านที่ดาดฟ้าตึกแล้วครับ... นายท่านต้องการให้เราส่งเครื่องลงจอดทับหลังคาห้องพักของพวกสวะกลุ่มไหนดีครับท่าน?" กรณ์เหลือบมองประตูห้องที่กำลังถูกพังเข้ามา รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าคมคาย "ไม่ต้องหรอกครับกัปตัน..." กรณ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันจนอีกฝั่งแทบหยุดหายใจ "แค่ขับบินวนให้พวกมันเห็นแสงไฟ... แล้วเตรียมบัตรดำของผมให้พร้อม คืนนี้เราจะไปถล่มเซิร์ฟเวอร์เกมและงานเลี้ยงฉลองของไอ้คุณชายกระจอกนั่นให้พังเป็นจุลด้วยเงินสดกันครับ" -------------------------------------------------- *ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เส้นทางแห่งการแก้แค้นและการสร้างอาณาจักรไปด้วยกันนะครับ!*