ค่ำคืนใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำชาดอกเบญจมាសผสมโสมป่าลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าความอบอุ่นจากถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่กลับไม่อาจขับไล่ไอความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องลึกของห้องโถงใหญ่ได้เลย หลินฟางเซียนยืนนิ่งสง and ในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆาซ้อนชั้นสีครามเข้ม ขอบแขนเสื้อกว้างรวบกระชับด้วยสายรัดปักดิ้นเงินตามธรรมเนียมการแต่งกายของสตรีตระกูลใหญ่ในยุคเปลี่ยนผ่าน ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่ยืนหันหลังให้อยู่เบื้องหน้าอย่างพิจารณา ฉินจวินอวี้ในยามนี้ไม่ได้สวมเกราะเหล็กหนักอึ้งที่ส่งเสียงกระทบกันยามเคลื่อนไหว ทว่าอาภรณ์ตัวนอกเป็นผ้าแพรต่วนสีดำสนิทปักลายมฆาอัสนีด้วยด้ายสีเงินยวด ขับเน้นให้ไหล่กว้างและสัดส่วนสูงสง่าดูน่าเกรงขامราวกับพยัคฆ์หนุ่มผู้ครองอาณาจักร ความเงียบงันที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างคนทั้งสองนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าคำประกาศิตใดๆ ในราชสำนัก "เจ้า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินกระทบกันในลำธารลึกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "รู้ได้อย่างไรว่าข้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่" ฟางเซียนมิได้สะทกสะท้าน นางขยับกายช้าๆ ก้าวเท้าด้วยจังหวะที่สำรวมและงดงามตามแบบแผนกุลسตรีผู้ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี ปลายรองเท้าปักลายดอกเหมยโผล่พ้นชายกระโปรงวับแวม นางยกมือขึ้นประสานไว้ที่หน้าท้อง เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง "ท่านอ๋องทรงกุมอำนาจกองทัพชายแดนเหนือ ทรงแบกรับชีวิตนับหมื่นชีวิตไว้บนบ่า ย่อมต้องระแวดระวังแม้กระทั่งเงาของตนเอง... แต่สายตาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างเมื่อครู่ มิได้มองหาศัตรู หากแต่กำลังมองหา 'บ้าน' ที่ท่านจากมาต่างหากเพคะ" ฉินจวินอวี้ชะงักกึก ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาดึงสายตากลับมามองหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างช้าๆ ภายในอกรู้สึกราวกับมีคลื่นใต้น้ำซัดสาด ความลับที่เขาซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นและดุร้าย กลับถูกสตรีผู้นี้มองทะลุปรุโปร่งด้วยประโยคเดียว ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างกดดัน กลิ่นอายบุรุษผู้กุมอำนาจแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบกายแทบหยุดนิ่ง เขาก้มลงมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "บ้านรึ? สถานที่โสมมแห่งนั้น... มีสิ่งใดให้น่าโหยหา" "สำหรับคนธรรมดา อาจเป็นเพียงเรือนหลังคามุงจากหรือห้องหับคับแคบ..." ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว ดวงตากลมโตฉายแวววับวาวราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด "แต่สำหรับท่าน... และสำหรับข้า มันคือพื้นที่ที่จิตวิญญาณได้พักพิง ท่านคิดถึงอำนาจและความรุ่งโรจน์ในอดีต หรือท่านกำลังหวาดกลัวว่าโลกที่ท่านคุ้นเคยกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา โดยที่ท่านไม่สามารถปกป้องสิ่งใดไว้ได้กันแน่เพคะ" คำพูดนั้นเฉียบคมราwithคมดาบที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจ ฉินจวินอวี้ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวของนางไว้โดยไม่รู้ตัว แรงบิดนั้นหนักหน่วงแต่มันไม่ใช่เพื่อทำร้าย หากแต่เป็นสัญชาตญาณของการไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวในยามที่จิตใจสั่นคลอน "เจ้าเป็นใครกันแน่... หลินฟางเซียน" เสียงกระซิบนั้นลอดไรฟัน แฝงไปด้วยความหวาดระแวงและความโหยหาที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน "เหตุใดวาจาของเจ้าจึงราวกับมองทะลุผ่านกาลเวลา... รู้จักแม้กระทั่งความรู้สึกที่ข้าพยายามฝังกลบมันไว้ในสุสานแห่งความทรงจำ" ฟางเซียนไม่ดิ้นรน นางปล่อยให้เขากุมข้อมือไว้สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่มาจากฝ่ามือหยาบกร้านผ่านเนื้อผ้าเนื้อดี ความเหนื่อยล้าจากการข้ามผ่านมิติเวลา ความกดดันจากการต้องพลิกชะตาชีวิตครอบครัวในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความผันผวน ทั้งหมดทั้งมวลสะท้อนอยู่ในแววตาคู่สวยที่ไหววับชั่วขณะ "ข้าก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง... ผู้ซึ่งพลัดหลงมาจากดินแดนที่ไกลแสนไกล ดินแดนที่ไม่มีใครรู้จักข้า และข้าก็ไม่รู้จักผู้ใด..." น้ำเสียงของนางอ่อนลง เจือความเวิ้งว้างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำบรรยาย "ในค่ำคืนใต้แสงจันทร์เช่นนี้ ท่านอ๋อง... ท่านไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพังหรอกเพคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา ทว่าครั้งนี้มิได้เย็นชาและบาดลึก หากแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนสองคนที่แบกรับภาระอันหนักอึ้งจากคนละโลก ฉินจวินอวี้มองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง คล้ายกับว่าเขากำลังมองหาคำตอบของปริศนาทั้งหมดในชีวิต ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาทับซ้อนกันราวกับโชคชะตาได้ผูกร้อยพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันหลุดพ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเปราะบาง ขันทีสนิทนามว่า "เต๋อฝู" วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบซีดเผือด พร้อมกับม้วนพระราชโองการประทับตราครั่งสีชาดในมือ "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ราชยโองการด่วนจากเมืองหลวง... ส่งตรงถึงมือท่านในค่ำคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ