อุบัติเหตุปะทะฝีปาก

“ไอ้ธบา! มึงจะเดาะลูกบาสให้มันระเบิดคามือเลยหรือไงวะ สมาธิไปอยู่ที่ตาตุ่มหรือไง!” เสียงตะโกนด่าทอที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจของเพื่อนร่วมรุ่นดังขึ้นกลางโรงยิมของคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา แต่สำหรับ ‘ธบา’ เฟรชชี่ปีหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความกวนประสาทและฝีมือการชู้ตที่ไม่เคยปรานีใคร เสียงพวกนั้นน่ะเหรอ... ก็แค่เสียงนกเสียงกาที่ลอยผ่านหูไปเหมือนลมพัด “โวยวายทำไมวะไอ้ตั้ม กูแค่ซ้อมคุมน้ำหนักมือ” ธบาตอบกลับสั้นๆ พร้อมกับจังหวะที่ข้อมือสะบัดส่งลูกหนังสีส้มทรงกลมให้พุ่งทะยานออกจากปลายนิ้ว แต่อนิจจา... ในวันที่ดวงซวย พายุเข้า ชีวิตเฟรชชี่ปีหนึ่งมักจะมี ‘จุดหักเห’ เสมอ *เปรี้ยง!* แทนที่ลูกบาสจะลงห่วงแบบสวยๆ อย่างที่จินตนาการไว้ มันกลับกระทบเข้ากับขอบห่วงจนแฉลบออกนอกทิศทางด้วยความเร็วระดับรถแข่งฟอร์มูล่าวัน ทิศทางของมันมุ่งตรงไปยัง ‘ห้องชมรมบาสเกตบอล’ ที่อยู่ติดกับสนามซ้อม ซึ่งในขณะนี้... จอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมาที่เพิ่งติดตั้งใหม่ล่าสุดกำลังเปิดฉายแผนผังการเล่นของทีมมหาวิทยาลัยอยู่พอดี ลูกบาสลูกนั้นพุ่งเข้าปะทะหน้าจอจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จอโปรเจกต์เตอร์ราคาสูงลิ่วร่วงหล่นลงมาฟาดพื้นจนแตกละเอียดราวกับเศษแก้ว ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่เสียงลมหายใจของธบายังดูเบาหวิวไปถนัดตา “ฉิบหายแล้ว...” ธบาสบ่นพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเริ่มซีดเผือด ทว่า ความเงียบนั้นไม่ได้คงอยู่นาน ประตูห้องชมรมที่เปิดแง้มไว้ถูกกระชากออกอย่างแรงจนบานประตูแทบหลุดออกจากวงกบ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามสีดำโชว์มัดกล้ามเนื้อแขนที่ตึงเปรี๊ยะก้าวออกมาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด นั่นมัน ‘พี่กรณ์’ กัปตันทีมบาสปีสาม... เทพบุตรหน้าหล่อที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและอารมณ์ฉุนเฉียวระดับสิบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพจอโปรเจกต์เตอร์ที่นอนนิ่งสนิทบนพื้น ก่อนจะหันมาหยุดที่ร่างของธบาด้วยสายตาที่เหมือนอยากจะกระชากคออีกฝ่ายออกมาฉีกเป็นชิ้นๆ “ใคร” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว แต่ทำเอาอากาศรอบตัวธบาเย็นเยียบขึ้นฉับพลัน ธบายืนตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจที่สะสมมาตลอดสิบแปดปีกลับคืนมา แล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายแบบไม่เกรงกลัว “ผมเอง... พี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?” ธบาถามกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ซ่อนความสั่นไหวเล็กๆ เอาไว้ข้างใน กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนจะก้าวประชิดตัวธบาจนหน้าอกเกือบจะชนกัน กลิ่นสปอร์ตอ่อนๆ จากตัวรุ่นพี่ทำเอาธบาใจสั่นโดยไม่รู้สาเหตุ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหว “มีปัญหาไหมงั้นเหรอ?” กรณ์โน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งเกือบสัมผัสกับปลายจมูกของธบา “น้องรู้ไหมว่าไอ้จอที่พังไปน่ะ มันราคาแพงกว่าค่าเทอมมึงทั้งปีรวมกันอีกนะ แล้วไอ้สมองกลวงๆ ของมึงเนี่ย... คิดอะไรอยู่ถึงส่งลูกบาสมาทำลายทรัพย์สินชมรมแบบนี้?” “ผมไม่ได้ตั้งใจ” ธบาเถียงกลับทันควัน “ลูกมันแฉลบ! อีกอย่าง ถ้าจอพี่มันวางไว้ในตำแหน่งที่ปลอดภัยกว่านี้ มันก็คงไม่พังหรอกครับ หรือพี่จะบอกว่าพี่วางแผนมาแล้วว่าให้มันมาตั้งขวางทางลูกบาสผม?” “ปากดี” กรณ์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “กูไม่ได้มาเถียงกับเด็กเมื่อวานซืนเรื่องจัดวางตำแหน่งจอนะ แต่กูมาเพื่อบอกมึงว่า... ค่าซ่อมทั้งหมด มึงต้องรับผิดชอบ” “แล้วถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ?” ธบาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “งั้นมึงก็เตรียมตัวโดนถอดชื่อออกจากรายชื่อผู้เล่นตัวสำรองได้เลย เพราะกูจะเซ็นอนุมัติให้มึงออกจากการเป็นสมาชิกทีมตั้งแต่วินาทีนี้!” ประโยคที่คาดไม่ถึงทำเอาธบาชะงักไปครู่หนึ่ง กัปตันทีมจอมโหดตรงหน้าไม่ได้ล้อเล่น แววตาของเขาจริงจังและกดดันจนน่ากลัว แต่ทว่า ในจังหวะที่ธบากำลังจะโต้ตอบกลับไปด้วยถ้อยคำที่เผ็ดร้อนกว่าเดิม จู่ๆ กรณ์ก็ขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีก มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือของธบาแล้วรั้งร่างของเฟรชชี่ตัวแสบเข้าไปชิดผนังห้องชมรมที่เหลืออยู่เพียงด้านเดียว แรงกระชากที่รวดเร็วทำให้ธบาเสียหลัก พิงไปกับกำแพง ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตรงหน้าเป่ารดข้างหู ก่อนที่กรณ์จะกระซิบประโยคที่ทำให้หัวใจของธบาเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก “เถียงเก่งนักใช่ไหม... งั้นลองเถียงต่อดูไหมว่า ถ้ากูเปลี่ยนจากการให้มึงจ่ายเงิน เป็นการให้มึง ‘รับผิดชอบ’ ด้วยวิธีอื่น... มึงจะยังปากดีแบบนี้อยู่หรือเปล่า?” ยังไม่ทันที่ธบาจะตั้งตัวได้ ประตูโรงยิมทางด้านหลังก็เปิดออกกว้าง พร้อมกับเสียงรองเท้าผ้าใบที่วิ่งกรูเข้ามาของสมาชิกทีมคนอื่นๆ ที่ตามมาสมทบ พร้อมกับเงาของใครบางคนที่เดินตามหลังเข้ามา... คนที่ทำให้กรณ์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะผละตัวออกจากธบาอย่างรวดเร็ว “พี่กรณ์... เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมถึงได้ยินเสียงของแตกดังไปถึงข้างนอกนั่น?” น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังขึ้น ทำให้ธบาหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็น ‘ใคร’ ที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น... คนที่จะเปลี่ยนชีวิตในมหาวิทยาลัยของเขาไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามบทเปิดตัวของพี่หมอชิตกับน้องธบาในตอนแรกนะคะ หวังว่าจะถูกใจความปากแซ่บของทั้งคู่ค่ะ!